امشب است آن شب که عرش ذوالجلال 

لرزد از درد و غم و رنج و ملال

 

امشب است آن شب که از سیلاب غم 

کشتی دهر است در گرداب غم

 

امشب است آن شب که از اشک ملک 

غرق در جیحون شود ملک و ملک

 

امشب است آن شب که آدم دم‌ بدم 

در سراندیب بلا نالد ز غم

 

امشب است آن شب که از اشک عیون 

نوح کشتی‌ راند اندر بحر خون

 

امشب است آن شب که داغ این قتیل 

گلستان را نار سازد بر خلیل

 

امشب است آن شب که موسای کلیم 

دل شود در سینه‌ی سینا دو نیم

 

امشب است آن شب که ایوب صبور 

از مقام صبر و طاقت مانده دور

 

امشب است آن شب که در عرش برین 

خون رود از چشم جبرئیل امین

 

امشب است آن شب که ختم انبیا 

می‌کند خون گریه در دشت بلا

 

امشب است آن شب که اندر دشت کین 

می‌زند بر سر امیرالمؤمنین

 

امشب است آن شب که زهرای بتول 

شکوه از دشمن نماید بر رسول

 

امشب است آن شب که جسم شاه دین 

مانده بی غسل و کفن روی زمین

 

امشب است آن شب که شاه کربلا 

می‌شود پامال از اسب جفا

 

امشب است آن شب که جسم چاک چاک 

زاده زهرا فتاده روی خاک

 

امشب است آن شب که قوم دین تباه 

بر زنند آتش ز کین در خیمه‌گاه

 

امشب است آن شب که از تیغ ستم 

دست عباس جوان گردد قلم

 

امشب است آن شب که از جور و جفا 

ام لیلا می شود ز اکبر جدا

 

امشب است آن شب که اندر مهد خاک 

خفته اصغر با گلوی چاک چاک

 

امشب است آن شب که با افسوس و آه 

حجله گاه قاسم آمد قتلگاه

 

امشب است آن شب که طفلان بی‌حجاب 

جمله را در گردن و بازو طناب

 

امشب است آن شب که زینب با فغان 

در سراغ کودکان بر سر زنان

 

امشب است آن شب که با حال حزین 

بسته‌ی زنجیر کین شد عابدین

 

امشب است آن شب که جودی هر زمان 

سوزد از ظلم و جفای ساربان

پس‌از وداع چو با عترت رسول انام 

نمود زینب مظلومه رو به جانب شام

 

ز مرگ هم‌سفران داغ حسرتش بر دل 

ز سیل اشک روان پای ناقه اش در گل

 

ز قتلگاه چو نزدیک شد که دور شود 

چنان گریست که نزدیک بود کور شود

 

پس آن مخدره از پشت ناقه عریان 

نمود رو به سوی پادشاه تشنه‌لبان

 

که ای برادر باجان برابر زینب 

انیس و مونس قلب مکدر زینب

 

گشای چشم به بازوی بسته‌ام بنگر 

به روی ناقه عریان نشسته‌ام بنگر

 

خجالتم بود این بس برادرا بر تو 

کز آفتاب نبردم به سایه پیکر تو

 

نه فرصتی که نمایم در این گرفتار

بروی نعش تو یک لحظه گریه و زاری

 

کنون به شام روان گشته‌ام خداحافظ 

جدا چو جسم ز جان گشته‌ام خداحافظ

 

که ناگه آن بدن چاک چاک بی‌سر و دست 

ز جای جست و دو زانو بروی خاک نشست

 

چنان‌که رسم بود در قفای هم‌سفران 

بلند کرد ز حلق بریده صوت اذان

 

بیان نمود چو الله‌اکبر آن سرور 

بجای اشک ز چشم فلک فتاد اختر

 

چو گفت أشهد أن لا إله إلا الله 

فغان بلند شد از ساکنان عرش اله

 

شهاده گفت چو بر جد خویش آن سرور 

ز هوش رفت به جنت جناب پیغمبر

 

شهاده گفت چو بر باب خود در آن مأوا 

گریست کوثر و خم شد ز غم قد طوبی

 

پس‌از اذان به سوی خواهرش نمود خطاب 

که ای ستمکش مظلومه زینب بی‌تاب

 

وصیتی به تو دارم کنون من ای خواهر 

به‌حق فاطمه که از این وصیتم نگذر

 

هر آن ستم که ببینی تو خواهر از ره کین 

مباد آن‌که کنی آن گروه را نفرین

 

که امتان پیمبر گنهکارانند 

به حشر بهر شفاعت امیدوارانند

 

کنون به شام روانی برو خدا همراه 

به هرکجا که روانی مرا است بر تو نگاه

 

همین نه جودی ریزد از زبان آتش 

که همچو شمع فرو ریزد از بنان آتش 

این فاطمه را شب عروسی 

جا بود به تخت آبنوسی

 

آن فاطمه حجله اش سیه بود 

چشمش به میان قتلگه بود

 

این فاطمه روی ناقه خندان 

اصحاب به‌ دور او ثناخوان

 

آن فاطمه با دو چشم گریان 

بنشست به ناقه‌های عریان

 

این فاطمه را به خاطر شاد 

بردند به بزم عیش داماد

 

آن فاطمه را به حالت زار 

بردند به شام چشم خون‌بار

 

این فاطمه را به بزم حیدر 

برداشت نقاب اگر پیمبر

 

آن فاطمه را گروه بی‌دین 

بردند ز فرق معجر از کین

 

این فاطمه را فلک به پابوس 

خور مشعله بود و ماه فانوس

 

آن فاطمه را دو دیده تر بود 

پیش رخ او سر پدر بود

 

این فاطمه را ز عز و تمکین 

بودیش چهار هزار کابین

 

آن فاطمه را به آه‌ و زاری 

صد نهر ز دیده بود جاری

 

این فاطمه داشت با رخ ماه 

چون فضه یکی کنیز همراه

 

آن فاطمه را ز بی تمیزی 

خواهش کردند بر کنیزی

 

جودی بگذار شرح این غم 

این عیش نبود بود ماتم

جمعی که خلق شد دو جهان از برایشان 

دادند در خرابه بی سقف جایشان 

 

آنان که بودشان به سر نه سپهر جای 

مجروح از پیاده‌روی بود پایشان 

 

شخصی کنیز خواست از آن فرقه‌ای که بود 

جبرئیل خادم در دولت سرایشان

 

آنان که بود بر سرشان مهر سایه بان 

در آفتاب سوخت رخ مه لقایشان 

 

آنان که شست قابله شان ز آب سلسبیل 

از تشنگی پرید رخ و رنگ‌هایشان 

 

جمعی که بانوی حرم کبریا بدند 

از نینوا به عرش برین شد نوایشان

 

کردند نرم سینه جمعی که روز و شب 

زهرا به روی سینه همی داد جایشان 

 

جمعی که بود پنجه ایشان گره گشای 

بستند دست‌ها ز جفا از قفایشان 

 

آن فرقه‌ای که واسطه رزق عالمند 

دادند نان به رسم تصدق برایشان 

 

جودی به روزگار زند خیمه شهی 

از آن دمی که گشت گدای گدایشان

زینب به پشت ناقه عریان چو شد سوار

خون گریه کرد از غمِ او چشمِ روزگار

 

در نُه فلک زِ خیلِ مَلک ناله شد بلند

در شش جهت قیامتِ عظمی شد آشکار

 

افتاد تاجِ منزلت از فَرقِ فَرق دان

کفّ الخضیب کرد کَف از خون دلِ نگار

 

پوشید چهره زُهره و نوشید زهر غم

روزی که گشت دخترِ زَهرا اسیر و زار

 

فخرِ عباد را چو سرِ بی عَمامه دید

روح الاّمین فکند زِ سر تاجِ افتخار

 

خواری نگر که نو گُلِ باغِ رَسول را

پای برهنه شب به دوانند روی خار

 

زینب که ره نداشت ملک در حریم او

شمر از یَمین بر آمد و خولی ش از یَسار

 

او روی ناقه نالهء اطفال در قفا

پیشِ رُخش به نیزه سرِ شاهِ تاجدار

 

زینب نظر چو بر سرِ شاهِ حجاز کرد

با او زِ اهلِ کینه درِ شکوه باز کرد

به روی زجر چو افتاد چشم آن افکار 

روان چو برگ گلی شد میان بوته خار

 

ولی به هر نگهی کو به سوی او می‌دید 

به خود ز خوف سراپا چو بید می‌لرزید

 

ز فرط واهمه آن طفل جان نه بر تن داشت 

نه پای رفتن و نه جرات نشستن داشت

 

دمی نشست ز خون چشم خویش دریا کرد 

چو تنگ حوصله رو به سوی صحرا کرد

 

دگر نه در دل او جای صبر و حوصله بود 

نه پای رفتن از بس به پاش آبله بود

 

دوان ز خوف چو قدری در آن بیابان شد 

ز پا درآمد و بر سر فتاد و گریان شد

 

رسید زجر و بگفتا چرا در افغانی 

نهاده سر به بیابان چرا گریزانی

 

جواب داد که خواهم روم به رنج و تعب 

به هر کجا که روان گشته عمه‌ام زینب

 

بگفت کیستی ای دختر نکو منظر 

جواب گفت منم خواهر علی اکبر

 

بگفت چیست تو را خواهش دل بی‌تاب 

بگفت سوختم از تشنگی مرا دریاب

 

پس از مشقت ره با هزار رنج و تعب 

رسید چون که به نزدیک محمل زینب

 

گرفت بازوی آن طفل زجر سنگین دل 

بلند کرد و بی افکند جانب محمل

 

چنان فکند سوی محملش ز راه عناد 

که او ز جانب دیگر به روی خاک افتاد

 

فغان کشید که جان رفته عمه ز اعضایم 

به هم شکست روی سنگ استخوان‌هایم

 

جز آنکه جان سپارم نیست حاجت دگرم 

به غیر آنکه فتد دیده بر سر پدرم

 

چو دید زینب از آن طفل ناله گشت بلند 

ز پشت ناقه سر خویش را به زیر افکند

 

به برکشید چو جان آن علیل بی جان را 

فغان کشید ز دل چاک زد گریبان را

 

ز مهر بر گل رویش گلاب اشک افشاند 

به هر طریق که بود او به محملش بنشاند

 

بسوز جودی از این غم که در خرابه شام 

شدی به آل علی زندگی دهر حرام

ای وای سرور سینه‌ام کو 

ای همسفران سکینه‌ام کو

 

کو نور دو دیده تر من 

کو دخترک برادر من

 

با قافله او اگر روان بود 

هر دم چو درآی کاروان بود

 

ای جان برادرم کجایی 

همشیره اکبرم کجایی

 

در بادیه تشنه جان سپردی 

یا زیر سم ستور مردی

 

از پشت شتر کجا فتادی 

جانا به کجا ز پا فتادی

 

این نیمه شب کجا کنم روی 

ای گل به کجا کنم تو را بوی

 

چون چاره کار ناید از من 

ناچار روم به نزد دشمن

 

پس زینب مبتلای غمگین 

رو کرد به ابن سعد بی‌دین

 

کای زاده سعد بی سعادت 

ای آنکه تو را جفاست عادت

 

طفلی ز حسین شاه عطشان 

افتاده ز ناقه در بیابان

 

بنگر تو بسوز سینه من 

بر من نگر و سکینه من

 

زین آتش غم دلم فسرده 

کو را پدرش به من سپرده

 

پس زاده سعد زشت آیین 

رو کرد به سوی زجر بی‌دین

 

که زجر برو به زجر بسیار 

این طفل حزین به نزد من آر

 

پس زجر ستمگر جفاجو 

شد تلخ و ترش نمود ابرو

 

برگشت به سوی او روان شد 

از قهر به هر طرف دوان شد

 

ناگاه بدید در بیابان 

آن در یتیم را در افغان

 

بگرفت دو دست نازنینش 

زد سیلی چند بر جبینش

 

آن کودک ناتوان به صد آه 

ناچار نهاد روی در راه

 

می‌رفت به روی خار و خاره 

آن طفل پیاده او سواره

 

جودی بگذر ز شرح این غم 

کافتاد شرر به جان عالم

فدای جان تو عمه برس به فریادم 

که روی خار مغیلان ز ناقه افتادم

 

مرا به چشم یتیمی نظر مکن عمه 

تغافل از من خونین جگر مکن عمه

 

منم به حالت مرگ و تو بی‌خبر عمه 

گناه من چه که پوشی ز من نظر عمه

 

سرور قلب شهنشاه عالمینم من 

سکینه نور دل و دیده حسینم من

 

غریب و زار به مردم فغان ز بی پدری 

گرسنه جان بسپردم امان ز بی پدری

 

خوش آن زمان که ز راه وفا بشام و سحر 

بدی همی به سرم سایه جناب پدر

 

مگر زناله ام ای عمه جان غمین شده‌ای 

که غافل از من مظلوم این چنین شده‌ای

 

دوباره گر شوم ای عمه کامیاب از تو 

دگر نه خواهش نان می‌کنم نه آب از تو

 

دگر ز سینه رها آه جان ستان نکنم 

ز تازیانه دشمن دگر فغان نکنم

 

برون نیاید از سینه آه شبگیرم 

اگر زنند به گردن هزار شمشیرم

 

جهان بدیده جودی سیاه چون شب شد 

که نوبت سخن از شرح حال زینب شد

ای سر انور که رشگ آفتاب خاوری 

از چه خونینی چرا پر خاک و پر خاکستری

 

میهمان را هیچکس تا داده جا کنج تنور 

این ستم هرگز نکرده کافری با کافری

 

ای پناه عالمین اندر همه عالم نبود 

غیر خولی میهمانداری برایت دیگری

 

بودم این دم بر سر نعشت که آمد ساربان 

تا کند دستت جدا در دست بودش خنجری

 

خواستم تا دستت ای مادر نهم بر چشم خویش 

نه تو را انگشت برجا بود و نه انگشتری

 

تو در اینجا خفته زینب را به گردن ریسمان 

در چنین حالی چرا غافل ز حال خواهری

 

بسته‌ای مادر چرا لب از سخن با من بگو 

از چه ای مظلوم این سان سر گران با مادری

 

راس تو در کوفه و چشمت به سوی کربلا 

گوئیا در غم ز بهر زینب بیاوری

 

تا سرت گیرد ز خاک کو بر سر زانو نهد 

ای سر خونین مگر در انتظار مادری

 

خلق اندر انتظار حشر موعودند لیک 

هر طرف برپاست از اشعار جودی محشری

ای سری کز سر این نیزه شعاع رخ تو 

کرده بی‌رونق و بی‌نور مه تابان را

 

خوش به ره می‌روی و راه وفا نیست حسین 

که در این راه دمی ننگری این گریان را

 

ای سر از دیده من شمع رخت باز مگیر

تا چو پروانه به پای تو سپارم جان را

 

گر شتاب تو در این راه از این ره باشد 

تا بدین حال نبینی من سرگردان را

 

نی نی این گونه شتابان مرو این قوم شریر 

جلوی اسب دوانند من نالان را

 

شده پایم همه از خار مغیلان مجروح 

نیست پایان چه کنم این ره بی‌پایان را

 

ای پدر تا تو شدی کشته به غارت بردند 

معجر زینب سرگشته بی سامان را

 

اندر این قوم ستمگر مگر این آیین است 

که زنند از ره کین سنگ به سر مهمان را

 

سوختم از عطش و کس ندهد قطره آب 

از ترحم من دل سوخته عطشان را

 

جودیا سیل سرشک تو گر از غم این است 

نوح را گوی که آماده شود طوفان را

عمه دارم غم زمانه هنوز 

می‌کشم ناله شبانه هنوز

 

عمه از قتل ما گذشته یزید 

یا بود بر سر بهانه هنوز

 

شمر بر روی نیلی من زار 

ترک سیلی نموده یا نه هنوز

 

ز غم راس باب و کنج تنور 

آتشم می‌کشد زبان هنوز

 

بهر خال لب علی اصغر 

مرغ دل راست میل دانه هنوز

 

زلف اکبر به خاک و فاطمه را 

هست در کف گلاب و شانه هنوز

 

گلشن دین خزان شد و دارد 

مرغ دل جا در آشیانه هنوز

 

عمه همچون گزیده مار به خویش 

پیچم از ضرب تازیانه هنوز

 

دیرگاهیست کشته گشته حسین 

چیست این طبل شادمانه هنوز

 

عمر جودی تمام گشته شها

بوسه ناداده آستانه هنوز

امشب شب غریبی اولاد مصطفی است

زینب اسیر شمر وحسین سر زتن جداست

 

ازخیمه های سوخته بس دود برفلک

رخسار ماه وچهره ی خورشید بی ضیاست

 

اطفال بی پدر به  بیابان در آفتاب

آن یک دل شکسته وآن یک برهنه پاست

 

شصت و چهار زن همه بسته به ریسمان

یک را چو رعد ناله و یک را چو نی نواست

 

لیلا به آه وناله چو مجنون به کوه ودشت

اکبر هزار پاره ز شمشیر اشقیاست

 

بیرق نگون ومشک تهی و سینه پر ز زخم

عباس را جدا زبدن دست از جفاست

 

گهواره ماند خالی و اصغر به مهد خاک

از سینه رباب ز غم ، ناله برسماست

 

مهر رخ سکینه ز سیلی و تشنگی

نیمی چو ماه نیلی ونیمی چو کهرباست

 

بر روی تخت زر پسر سعد سنگدل

عریان به روی خاک تن سبط مصطفی است

 

در دست ساربان ستمگر شکسته تیغ

از بهر زر زبند دو دست حسین جداست

 

این ظلم جودیا به که گویم که بعد قتل

جسم حسین به زیر سم اسب توتیاست

ای دیده امشب از غم دل ترک خواب کن 

ای دل درآ ز دیده و دامن پر آب کن

 

ای چشم اشکبار به یک چشم هم زدن 

سیلی فرو بریز و جهان را خراب کن

 

ای فرقدان ز فرق شه و تاج افتخار 

کف الخضیب را به کف از خون خضاب کن

 

جان جهان به ترک جهان دل ز جان گرفت 

ای جان به رفتن از تن عالم شتاب کن

 

شد بر سنان عیان سر سلطان عالمین 

ای آفتاب چهره نهان در سحاب کن

 

ای بوتراب آر برون از تراب سر 

مدفون تن حسین خود اندر تراب کن

 

مرکب به سینه شه دین تاخت ابن سعد 

ای دست کردگار تو پا در رکاب کن

 

جسمی که داشت سایه ز گیسویت ای بتول 

عریان بیا مشاهده در آفتاب کن

 

افتاده نخل قد علی اکبرت ز پا 

در خون نظاره‌اش تو به عهد شباب کن

 

بنموده بزم عیش عروسی حسین به پا 

ای مجتبی بیا کف قاسم خضاب کن

 

بیمار بسته شد به طناب ای کمند برق 

دوری بزن به گردن دوران طناب کن

 

زینب به پشت ناقه عریان سوار شد 

ای مهر ز آفتاب رخش اجتناب کن

 

از کربلا سکینه سوی شام تشنه رفت 

ای ابر تیره دامن صحرا پر آب کن

 

روز حساب جودی دل خسته را شها

جودی نما و چاکری از خود حساب کن

بس بانگ غم و ناله به گردون شود امشب 

گردون عجبی نیست که وارون شود امشب

 

لرزد فلک از ماتم و گرید ملک از غم 

در حیرتم اوضاع فلک چون شود امشب

 

از خوف شبیخون زدن لشکر اعدا 

در خیمه دل اهل حرم خون شود امشب

 

در دشت بلا از خبر مردن اکبر 

لیلا عجبی نیست که مجنون شود امشب

 

از اشک سکینه ز غم فرقت اصغر 

صحرای بلا یکسره جیحون شود امشب

 

یاران همه سرگرم به جانبازی وزین غم 

خون در جگر عابد محزون شود امشب

 

با این دل خونین و پریشانی خاطر 

جودی ز کجا شعر تو موزون شود امشب

ز ماتم شه دین سبط بوتراب امشب 

چرا نمی‌شوی ای آسمان خراب امشب

 

نهان در ابر کن ای آسمان کواکب را 

ببین به جسم حسین زخم بی‌ حساب امشب

 

کمند برق نسوزی چرا تو عالم را 

که شد به گردن زینب ز کین طناب امشب

 

به خود مپیچ تو سنبل دگر که لیلا را 

ز بهر گیسوی اکبر نمانده تاب امشب

 

رباب ناله مکش از جگر که در این دشت 

به مهد خاک شده اصغرت به خواب امشب

 

فلک دگر کف کف الخضیب را منما 

که هست بر کف قاسم ز خون خضاب امشب

 

رقیه بر سر نعش پدر به حالت زار 

نموده رو به نجف نزد بوتراب امشب

 

مریز اشک تو ای ابر غم که عالم را 

ز اشک عابد بیمار برده آب امشب

 

مزن سر از افق ای آفتاب عالم تاب 

که سر ز مطبخ خولی زد آفتاب امشب

 

مگر ز دشت بلا ساربان نرفته هنوز 

که دهر آمده جودی در اضطراب امشب

صبا برو به نجف نزد بوتراب امشب 

بگو به کرب و بلا رو به صد شتاب امشب

 

بیا به کرب و بلا و به حال عترت خود 

ببین ز اهل جفا جور بی حساب امشب

 

بیا به قتلگه و بین که ساربان لعین 

ز بهر بردن زر هست در شتاب امشب

 

بیا به کرب و بلا و ببین که زینب را 

به غیر موی پریشان نبد نقاب امشب

 

بیا که بازوی شصت و چهار زن بستند 

ستمگران جفاجو به یک طناب امشب

 

بیا تسلی لیلا نما که از دل او 

ز مرگ اکبر او رفته صبر و تاب امشب

 

بیا ببین که چسان بهر اصغر بی‌شیر 

به چرخ ناله رسد از دل رباب امشب

 

بیا به عشرت قاسم ببین که دست قضا 

نموده کاکل او را ز خون خضاب امشب

 

بیا به تسلیت کودکان خود کز غم 

سکینه جان سپرد روی نعشه باب امشب

 

ببند لب نفسی جودیا کزین ماتم 

ز گریه چشمه هر چشم شد سراب امشب

سپهر از چه نگیرد دمی قرار امشب 

گسسته توسن بختی مگر مهار امشب

 

زمانه تیره زمین تار گشته رفته چرا 

اثر ز روشنی چشم روزگار امشب

 

ز روی زهره جبینان و چشم لاله رخان 

زمین ماریه گردیده لاله زار امشب

 

تنی که قوت جان نبی است افتاده 

به روی خاک ز شمشیر آبدار امشب

 

پی تسلی زینب بیا تو یا زهرا 

که نیست در دل او طاقت و قرار امشب

 

بیا ز خلد و نظر کن به گردن سجاد 

طناب بین چو اسیران زنگبار امشب

 

جدا ز کشته اکبر نما تو لیلا را 

که رفته از کف او صبر و اختیار امشب

 

ز داغ طعن سنان وز تازیانه شمر 

سکینه ناله کند چون گزیده مار امشب

 

رقیه را که بدی جا به دامن شه دین 

رود پیاده به صحرا به روی خار امشب

 

عجب نه اگر چو هزاران فغان کند جودی 

که هست در دل او داغ غم هزار امشب

آن کشته صد هزار قاتل 

امشب به دو جا نموده منزل

 

در یک منزل بود سر او 

یک منزل جای پیکر او

 

در یک منزل هزار غوغا 

در یک منزل غریب و تنها

 

ای دل که به صد غم و نوایی

در پرده چرا سخن سرایی

 

بی پرده سخن سرای ای دل 

کن فاش تو نام آن دو منزل

 

یک منزل آن شهید عریان 

در دشت بلا ز جور عدوان

 

یک منزل آن غریب محزون 

در کنج تنور خولی دون

 

نی نی غلط اینکه گفتی ای دل 

امشب به دو جا گرفته منزل

 

ای دل ز چه راز خود نهفتی 

از منزل سومین نگفتی

 

آن دست که ساربان جدا ساخت 

برگو به کدام گوشه انداخت

 

جودی ز شرار این چکامه 

افکند نبی ز سر عمامه

آخر از کجروی قوم ستمگر امشب 

کام اعدا همه گردیده میسر امشب

 

زاده سعد زده تکیه بر اورنگ غرور 

بی کفن مانده تن سبط پیامبر امشب

 

کوفیان جمله به عیش و طرب از قتل حسین 

سرزنان سینه زنان زینب اطهر امشب

 

ام لیلای جوان مرده به صحرای بلا 

شده مجنون ز فراق علی اکبر امشب

 

مهد زرین شده یغما و به گهواره گور 

شده خاموش ز پیکان علی اصغر امشب

 

مهر رخسار سکینه شده چون مه نیلی 

خورده سیلی ز بس از شمر ستمگر امشب

 

صیدهای حرم اندر کف گرگان بلا 

می‌طپد در برشان دل چو کبوتر امشب

 

جودیا از غم آن سر که بود کنج تنور 

شرم بادت که کنی جای به بستر امشب

بود به عرش چرا ناله و فغان امشب 

مگر که زینت او شد به خون طپان امشب

 

فتاده نعش حسین بی کفن به روی زمین 

که تیره گشته رخ ماه آسمان امشب

 

جهان و آنچه در او صورتی است خود بی جان 

مگر که جان ز بدن رفته از جهان امشب

 

صبا به شیر خدا گو بیا رسن بردار 

شها ز گردن سجاد ناتوان امشب

 

بیا تو ای شه خیبرگشا به کرب و بلا 

گشا ز بازوی زینب دو ریسمان امشب

 

فغان و ناله لیلا رسد به عرش مگر 

به خون طپیده علی اکبر جوان امشب

 

ز تیر حرمله و حلق نازک اصغر 

رباب راست قد از بار غم کمان امشب

 

سکینه ناله کنان در کنار نعش پدر 

بود چو بلبل گم کرده آشیان امشب

 

به جای قاری قرآن در آن زمین بلا 

به پیش نعش حسین ماند ساربان امشب

 

سر حسین مگر امشب به مطبخ خولی است 

که هست فاطمه آنجا به صد فغان امشب

 

خموش جودی از این شرح غم که جای سرشک 

فتاده مردمک دیده از جهان امشب