توی این شهر شلوغ بی پناه

حرمت همیشه سر پناهمه

وقتی درمونده می شم از غم و درد

ضریحت شونه ی تکیه گاهمه

 

آشنا با دردای همیشگیم

تو پذیرفتی دلِ سیاهمو

گریه وقتی مهلت حرف نمیده

تو می خونی حرفای نگاهمو

 

توی بی کسیِ این عصر فریب

همه ی کار و کَسم امام رضاست

زنده ام اگه با این آب و هوا

واسه اینه نفسم امام رضاست

 

توی این زمونه ای که آقا جون

از زمین و آسمون غم می  باره

زندگی شو نمی بازه کسی که

یکی مثل تو امام رضا داره

 

منِ کم رو خیلی روم بازه باهات

اینم از مهربونی هاتِ فقط

من مهم ترین نیازامو همش

از همون بچه گی خواسته ام ازت

 

آرزویی بهتر از این ندارم

که شما غلامرضا صدام  کنی

منو استثنا کنی، شخص خودت

اربعین راهیِ کربلام  کنی

 

من که عشقو مزه کردم توو حرم

با تو دیگه هیچی کمبود ندارم

خودمو توی دلت جا می کنم

وقتی که اسم حسین و می یارم

 

دلت از توو قتله گاه خونه هنوز

زخم پلک چشمات از گریه براش

گفتی ذبح او چه طولانی شده

پیکرش ریخته بهم توو قتله گاش

جان میدهند عشاق و میبینند جانان را

این طایفه از درد میگیرند درمان را

 

اهل طریقت خاک پای یار میگردند

شبها اگر سر میگذارند این بیابان را

 

بارِ گناهان مرا از شانه ام برداشت

پس میپسندد بنده با چشمان گریان را

 

حتماً نمیخواهد بسوزاند مرا دیگر

وقتی نشانم میدهد راه خراسان را

 

ترجیح خواهد داد بر هر چیز که باشد

بچّه رعیّت سفره ی دربار سلطان را

 

در سلکِ ما توحید تعریفش ولای توست

اینگونه بشناسیم از کافر مسلمان را

 

دستم به دامانت که خاکِ پاکِ ایوانت

پوشانده اینجا عیبِ هر آلوده دامان را

 

ای مهربان تر از پدر مادر ، بخر از ما

عمری که رفته رفته دارد رو به پایان را

.

 

شعر بدونِ روضه که پیشت نمیخوانم

یا ربّ ببین از بندگان اجرای فرمان‌ را

 

گریه برای تشنه کامِ کربلا خوبست

جسمِ امام و قتلگاه و تیرباران را…

وعده دادی می رسی آرامِ جانم می دهند

مرگ را با دیدنِ تو ارمغانم‌ می دهند

 

من اِمامُک ؟ می زنی لبخند بر دلشوره ام

تـا میـانِ قبـر آهسته تکانم می دهند

 

دشمنت هم نا امید از درگهِ جودِ تو نیست

می بَرند و قبرِ هارون را نشـانم می دهند

 

من که آهو نیستم امّا چه فرقی می کند ؟

گرگ هم باشم اگر اینجا امـانم می دهند

 

در حریمی که اجابـت می شود ناگفته ها

لالِ مادرزاد هم باشـم ، زبـانم می دهند

 

این شکسته بالِ خاک‌ آلوده را از روی لطف

همّــتِ پرواز در هفـت آسمـانم می دهند

 

از مزارِ مـادرت پرسیدم و قلبـم شکست

خادمانــت آسمـان ها را نشـانم‌ می‌دهند

 

خواستم ندبه بخوانم در حرم باران گرفت

اشـک هایم اشتیـاقِ جمکرانم می دهند

 

مادرِ پیرم مرا نـذرِ خراسـان کرده است

شک ندارم حاجتم را تا جـوانم می دهند

در کنار تو وجودم بخدا نزدیک است

هرکه نزدیک رضا شد بخدا نزدیک است

 

تو خودت حافظ من باش به یغما نروم

دام ابلیس به من در همه جا نزدیک است

 

اعتقاد دلم این است که در هئیت ها

دست احسان کریمان به گدا نزدیک است

 

شکوه اى نیست اگر غرق مصیبت شده ام

طالب وصل شدن هم به بلا نزدیک است

 

تا همین جا بخدا قافیه را باخته ام

مرگ این غمزه, بى چون و چرا نزدیک است

 

دل بى تاب مرا روى گسل ساخته اند

غافل از یار شوم زلزله ها نزدیک است

 

هرکه دارد هوس کرببلا گریه کند

گریه کن ها سفر کرببلا نزدیک است

 

گرچه دور از حرم کرببلاییم ولى

بازهم شکر, خراسان رضا نزدیک است

تو دعا کن که حرم روزی بشه

ما میخوایم بیایم ولی پر نداریم

 

پدر و مادرمون فدات بشن

یه امام رضا که بیشتر نداریم

قطره‌قطره اشک‌هایم را تو دقّت می‌کنی

بی‌نهایت بر گدای خود محبّت می‌کنی

 

آن‌قدر من آمدم پابوسی باب‌الجواد

گوییا بر زائرت داری تو عادت می‌کنی

 

من کجا و پنجره فولاد آقایم رضا

بی‌لیاقت را همیشه بالیاقت می‌کنی

 

من که با اعمال خود خار و ذلیل عالمم

این تویی با جود خود از من حمایت می‌کنی

 

با گدایت با غلامت خو گرفتی از ازل

تا ابد داری مرا غرق خجالت می‌کنی

 

کور و کر بهر شفا آید سراغت با امید

باز هم مثل همیشه تو عنایت می‌کنی

 

من یقین دارم که قبل از اربعین آقای من

از نجف تا کربلا ما را تو دعوت می‌کنی

 

تو همیشه یاور تنهایی من بوده‌ای

بین قبر من می‌آیی و وساطت می‌کنی

 

روز محشر من ندارم ترسی از آتش رضا

مطمئنم نوکر خود را شفاعت می‌کنی

با تو هر حرفی که ممکن بود و ‌می‌شد را زدم

شاید و امّا و لازم هست و لابُد را زدم

 

تو امام مهربانی بودی و‌ من بارها

در بیان درد خود قید تقیُّد را زدم

 

ای سلیمانی ترین! تا خود بگویم از خودم

با کسی از تو نگفتم، بال هُدهُد را زدم

 

تا نگویم شِکوه‌ام را روبروی گنبدت

قید زائر بودن روز تولد را زدم

 

در نمازم سمت مشهد گفتم اللّه الصمد

پس بدین ترتیب زیرآب تَعَبُّد را زدم

 

با ستاره هشت، آرامش گرفتم روز و شب

هر تماسی که گرفتم قبلش این کُد را زدم

 

تا بیایم زودتر پیش تو در حین نماز

باز گیسوی سلام هر تشهد را زدم

 

نفْس من از بس مسلط گشته بر رفتار من

شاید این‌دفعه کنار تو رگ خود را زدم

تو دادی بر کویر جان ما احساس دریا را

تو برکت داده ای با رد پایت خاک دنیا را

 

نمی‌گیرد کسی خرده به زائر که پس از اینجا

ندارد آرزوی دیدن فردوس زیبا را

 

چنان روحی به زائر می دمد دور ضریحت که

کمی مانده ست با اذنت کند زنده مسیحا را

 

چنان آوازه ی پایین پایت پر شده تا عرش

که کعبه هم ندیده دور خود این جمع والا را

 

کسی که مهربان تر، خانه اش از میهمان پر تر

شرف دادی تو با احسان خود ضرب المثل ها را

 

هوای آسمان صحن تو آنقدر جذاب است

که زائر می برد از خاطرش سرما و گرما را

 

من از احساس شادیِ کبوترهات فهمیدم

نخواهد خورد مهمانت غمِ روزیِ فردا را

 

چنان بیمار عشق انگیزه می گیرد کنار تو

که نذرت میکند یکجا پس انداز مداوا را

 

در این شهری که تاریک است غیر از این حرم،هرگز…

نمی فهمد کسی جز نازنین قلبت، غم ما را

 

گرفته باز باران پشت پلک چشم هایم را

نگاهی می کنی این عاشق شیدای تنها را؟

عشق یعنی آن خیابانی که پایانش تویی

دست خالی نیست آن دستی که دامانش تویی

 

قفل ها را رشته ی پیوند می بینم به تو

مرهم آن دردیست که امید درمانش تویی

 

خوش به حال این کبوترها که جلد مرقدند

خوش به حال آسمان ، ماه درخشانش تویی

 

سائلی از سفره ی تو آب و نانش را گرفت

خادمت دستش نمک دارد نمکدانش تویی

 

اولین و آخرین جایی که رفته مشهد است

عالمی را دیده آن چشمی که ایرانش تویی

 

دل به صحرا می زنم دنبال رد پای تو

خوش به منزل می رسد عشقی که تاوانش تویی

 

گردنم کج شد فقط پیش کریم بن کریم

رعیت ملک خراسانم که سلطانش تویی

 

خوش به حال ما که مهمان کریمی چون توایم

خوش تر از ما مرد سلمانی که مهمانش تویی

 

قول دادی که می آیی لحظه ی جان دادنش

مرگ شیرین است وقتی راحت جانش تویی

در تکاپوی جنان بودم رسیدم این حرم

در پی دار الامان بودم رسیدم این حرم

 

روزگار نامناسب با من بی کس نساخت

خسته و قامت کمان بودم رسیدم این حرم

 

درد دلهای فراوان داشتم چاره نشد

آه که بی همزبان بودم رسیدم این حرم

 

هیچکس یارم نمی شد ضامنی اصلا نبود

من که بی نام و نشان بودم رسیدم این حرم

 

غرق بودم در میان منجلاب معصیت

با خودم نا مهربان بودم رسیدم این حرم

 

ای امام مهربانی ها پناهم می دهی؟

بی پناهی در جهان بودم رسیدم این حرم

 

ورشکسته بودم و مضطر و با روی سیاه

خوب دانی ناگران بودم رسیدم این حرم

 

شیعه ی خوبی نبودم در دلم حب علیست

با امیرمؤمنان بودم رسیدم این حرم

 

جان زهرا مادرت از در مرانی این گدا

یک نظر کن ناتوان بودم رسیدم این حرم

ما آبرو زِ دَرگهِ سلطان گرفته ایم

سرمایه ی محبّت و ایمان گرفته ایم

 

ما سائلانِ کوی امامِ کرامتیم

روزی زِ دستِ شاهِ خراسان گرفته ایم

 

دل را گرِه به پنجره فولاد او زدیم

حاجات خود به دیده ی گریان گرفته ایم

 

دل مُرده ها کنارِ حرم زنده دل شوند

با بوسه از ضریحِ رضا, جان گرفته ایم

 

حُکمِ ضمانتِ رضوی را به التماس

وقتِ سحر چو آهوی حیران گرفته ایم

 

زمزم جوابِ مستیِ ما را نمی دهد

چون جام را زِ ساقیِ مستان گرفته ایم

 

هر سال ما براتِ زیارت به کربلا

بعد از سفر به مشهدِ ایران گرفته ایم

اَلا امام غریبان، سلام یا سلطان

امید قلب ضعیفان، سلام یا سلطان

 

من و گدایی این در، تو و سخا آقا

نظر به حالِ گدایان، سلام یا سلطان

 

خوشا غلامیِ دربارِ حضرتت، یک عمر

تو و عطا به غلامان سلام یا سلطان

 

منم که نوکرِ کوی شهِ خراسانم

تویی تو شاه خراسان سلام یا سلطان

 

به جان نثاری تان مفتخر شدن زیباست

مرا بخوان ز شهیدان سلام یا سلطان

 

گناهکارم اگر، ای رضا تُرا دارم

منم ز خیلِ محبان سلام یا سلطان

 

اگر اجازه دهی یک حرم بیایم باز

بگویم از دل و از جان سلام یا سلطان

 

به صحن صحنِ حریمت طواف باید کرد

به ذکرِ نابِ رضا جان سلام یا سلطان

 

ضیافت تو بهشتِ همیشۀ احباب

که من شدم بتو مهمان سلام یا سلطان

 

رئوفی و به دل آشفتگان نظر داری

الا امامِ رئوفان سلام یا سلطان

 

«نوشته بر درِ جنت به خطّ نورانی»

بگو به روضۀ رضوان سلام یا سلطان

 

هر آنکه کرب و بلا ، اربعین نشد رزقش

بگوید از دلِ سوزان سلام یا سلطان

 

برای جدِّ غریبت که پلکِ تو شد زخم

شده محبِّ تو گریان سلام یا سلطان

 

غمِ اسیری زینب، غمِ یتیمان هم

ترا نموده پریشان سلام یا سلطان

 

به انتقامِ غریبان دعا کن ای آقا

عزیز عترت و قرآن سلام یا سلطان

چی میشه که منم امروز میونِ زائرات باشم؟

یه بیمارِ نظر کرده تویِ دارالشفات باشم

 

تمومِ آرزوم اینه، یه بارم که شده حتیٰ

بیام تا خادم و جاروکشِ صحن وسرات باشم

 

واسه پروازِ رو گنبد ندارم بال و پر امّا

میتونم کلِّ عمرم روغبارِ زیرِ پات باشم

 

چه حسِّ خوبیه…کنجِ رواق عاشقیت من هم

یه روضه خون واسه جدِ غریبِ کربلات باشم

 

ببار ای حضرت بارون که خیلی این روزا تشنَه م

می شم سیراب … وقتی که تو صحنِ باصفات باشم

 

نمی خوام تاج شاهی رو ، تویی بالاترین ثروت

چی کم دارم توی دنیا تا وقتی که گدات باشم؟

با زمزمی به وسعت چشمِ تَر آمدم

تا محضر زلال‌ترین کوثر آمدم

قسمت نشد که بال‌وپری دست‌وپا کنم

اما به شوق دیدن تو با سر آمدم

گفتند زائر حرمت زائر خداست

مُحرم‌تر از همیشه بر این باور آمدم

اینک مدینةالنبی‌ام، مشهدالرضاست

با نام تو به محضر پیغمبر آمدم

از حس و حال روشن معراج پُر شدم

وقتی به خاک‌بوسیِ «بالاسر» آمدم

 

حسی کبوترانه گرفته‌ست جان من

«پایینِ پای» تو شده هفت آسمان من

 

در این حریم قدسی سرتاسر آینه

روشن شده به نور تو چشمم هر آینه

گرد و غبار صحن تو را می‌خرد به جان

همواره بوده است بر این باور آینه

پر می‌کشد از این همه قلب شکسته: آه

سر می‌زند از این همه چشم تر: آینه

عکس ضریح توست که در قاب چشم‌هاست

یا عکسی از بهشت نشسته بر آینه

گم کرده دارم، آمده‌ام با نگاه تو

پیدا کنم تمام خودم را در آینه

 

لبریز روشنی‌ست تمام رواق‌ها

آیینگی‌ست جان کلام رواق‌ها

 

روی تو را ستارهٔ اشراق خوانده‌اند

خوی تو را «مکارم الاخلاق» خوانده‌اند

دست تو را که خالق لطف و کرامت است

روزی‌رسانِ انفس و آفاق خوانده‌اند

باران مهربانی بی‌وقفه‌ی تو را

شأن نزول سوره‌ی انفاق خوانده‌اند

در مذهب نگاه تو غم حرف اول است

چشم تو را پیمبر عشاق خوانده‌اند

 

هفت آسمان و رحمت شمس‌الشموسی‌ات

ذرات خاک و لطف انیس‌النفوسی‌ات

همیشه قبل هر حرفی برایت شعر می‌خوانم

قبولم کن من آداب زیارت را نمی‌دانم

 

نمی‌دانم چرا این‌قدر با من مهربانی تو

نمی‌دانم کنارت میزبانم یا که مهمانم

 

نگاهم روبه‌روی تو بلاتکلیف می‌ماند

که از لبخند لبریزم، که از گریه فراوانم

 

به دریا می‌زنم، دریا ضریح توست غرقم کن

در این امواج پرشوری که من یک قطره از آنم

 

سکوت هرچه آیینه، نمازم را طمأنینه

بریز آرامشی دیرینه در سینه، پریشانم

 

تماشا می‌شوی آیه به آیه در قنوت من

تویی شرط و شروط من اگر گاهی مسلمانم

 

اگر سلطان تویی دیگر اِبایی نیست می‌گویم:

که من یک شاعر درباری‌ام، مداح سلطانم

گفتم نمانده است مرا راه پیش و پس

آزاد کن کبوتر خود را از این قفس

بیماری فراق برایم بس است بس

(لطفی کن ای کریم و به فریاد ما برس)

 

سلطان نظر به اشک من و ناله‌ام نمود

دعوت به میهمانی هرساله‌ام نمود

 

اینجا برای من، من بیچاره... جا که هست

باشد مریض می‌شوم اصلاً شفا که هست

گم می‌شوم میان حرم، آشنا که هست

اصلاً چه احتیاج به مردم؟ رضا که هست

 

زائر چرا به غیر رضا آرزو کند

با آبروست هر که به این خانه رو کند

 

سلطان! سلام باز به پابوس آمدم

هر طور شد به عشق تو تا طوس آمدم

امسال هم زیارت مخصوص آمدم

اما ببین که با غم و افسوس آمدم

 

غرق غم است قلبم و ناجور می‌زند

دست خودم که نیست دلم شور می‌زند.. 

این جا رهِ امیدِ کسی سد نمی‌شود

کس نا امید از حرمت رد نمی‌شود

 

این جا دعا به مرز اجابت رسیده است

راه دعای اهل دعا سد نمی‌شود

 

مهمان این حریم بهشتی، بهشتی است

حال کسی که با تو بود، بد نمی‌شود

 

هردل دخیل عشق نبندد بر این ضریح

دراین حرم، کبوتر گنبد نمی‌شود

 

بین همه ز رأفت تو صحبت است و کس

مانند تو به مهر، زبانزد نمی‌شود

 

ای انعکاس مهر! چنان تو کسی دگر

آئینه‌دار خُلق محمّد نمی‌شود

 

حسرت بَرَد کسی که به چندین بهار عمر

بهر زیارت تـو مقیّد نمی‌شود

 

هرکس رسیده است به‌جایی، ز لطف توست

بی التفات تو که مؤیَّد نمی‌شود

 

بی بهره از ولایتِ تو، روز رستخیز

مستوجب عنایت ایزد نمی‌شود

 

بسیار رفته است «وفایی» سفـر؛ ولی

جائی دگر به‌خوبی مشهد نمی‌شود

دوباره عرض‌‌ ِادب، عرض‌ ِ احترام از دور

دوباره قسمت ما می‌شود "سلام از دور"

 

سلام حضرت سلطان، مرا نمی‌طلبی؟

ببین چقدر فرستاده‌ام پیام از دور...

 

منی که دست به‌سینه گذاشتم هرصبح،

سلام داده‌ام از روی پشت‌ِبام، از دور!

 

اویس نیستم، اما نسیم رحمتِ تو

همیشه درد مرا داده التیام از دور

 

نگاه نافذ تو آهوی خیالِ مرا

به یک اشاره‌ی کوتاه کرده رام از دور

 

به‌رغم فاصله، گلدسته‌های تو انداخت

کبوترِ دلِ تنگ مرا به دام از دور

 

دلم هواییِ دیدارِ توست از نزدیک...

اگرچه لطف‌ِ تو بوده‌ست مستدام از دور

از عشقِ رضا، نبضِ زمان در نوسان است

از برکتِ عشقش، نفسم در هیجان است

 

وقتی که دلم محفلِ آشوب و هیاهوست

آغوش حرم، اَمن‌ترین جای جهان است

 

از برکت عشق پسرِ حضرت موسی‌ست

در سینه اگر قلب، چنین در ضربان است

 

از سمت حریمِ رضوی آمده گویا

وقتی "نفسِ باد صبا مشک فشان است" 

 

هر چند حرم، ثانیه در ثانیه عشق است

خوش‌لحظه‌ترین حالِ دعا وقت اذان است

 

در دست دعای همه از جنسِ اجابت  

سیبِ تَر و سرخی‌ست که از باغ جنان است

 

از گنبد و گل‌دسته‌ی او هیچ نگویم  

چیزی که عیان است، چه حاجت به بیان است

 

در مُلک سلیمانی سلطانِ خراسان 

هر نیمه‌شبش هم، همه جا اَمن و اَمان است

 

از پنجره‌ی معجزه‌خیزِ حرم عشق 

بخشندگیِ شاه به هر بنده، عیان است

 

دنیا و همه دار و ندارش به کف آید 

بی عشقِ ولایت به خدا مفت...گران است

 

سرمایه‌ی من نوکریِ حضرت سلطان

هر ثانیه‌اَش ناب‌ترین گَنجِ زمان است

 

وَالله که از سویِ گدا خدمتِ سلطان 

کم‌ مایه‌ترین هدیه، همان بخششِ جان است

ما آبرو زِ درگه سُلطان گرفته‌ایم

سرمایه‌ی محبت و ایمان گرفته‌ایم

 

ما سائِلانِ کوی امام کرامتیم

روزی، زِ دستِ شاهِ خُراسان گرفته‌ایم

 

دل را گره به پَنجره فولادِ او زَدیم

حاجاتِ خود به دیده‌ی گِریان گرفته‌ایم

 

دِل مُرده‌ها کنار حرم زِنده‌دل شَوَند

با بوسه اَز ضَریحِ رِضا، جان گرفته‌ایم

 

حُکمِ ضمانت رضوی را به التماس 

وقتِ سحر چو آهوی حِیران گرفته‌ایم

 

هَر سال ما، براتِ زیارت به کربلا 

بعد از سفر به مشهدِ ایران گرفته‌ایم