ما آبرو زِ درگه سُلطان گرفته‌ایم

آن خالقی که بر تن بی روح جان دهد

عشق رسوایی محض است که حاشا نشود

گلدسته هایِ مرقدتان پایه هایِ عرش

ای ضامن آهو همه ی بود و نبودم

ای که چون من هزارها داری

معمار می شوی و بنای تو می شوم

همین که با خودم گذشته را مرور می کنم

زردی گنبد عیان شد، شوق رضوانم گرفت

هر که می آید به این در می شود پس محترم

من بی دل آمدم که تو دلدار من شوی

دل سودا زده سامان نپذیرد هرگز

عاشقت شد از ابتدا این قدر

بهر حاجات اگر دست دعا برخیزد

امشب پی عیدی ز شما آمده ام

سلام آقا، غریب آشنای طوس

ای جلوه گر از مرقد تو نور محمد

کعبه ی امید قبله ی مراد

با ذکر قبول صلوات آمده ایم

از گنبد زردت ای چراغ توحید

می خواست که زنده از شمیم تو شود

هر بار کارم زار شد گفتم علی موسی الرضا

رواق اینجا ، رواق آنجا ، شکفته عطر شب بو ها

از غیب صدای رفت و آمد آید

ای گل باغ رسول بر گل روی تو سلام

و پیرمرد در آغوش صبح نیشابور