من بی دل آمدم که تو دلدار من شوی

تا یوسف اشکم سر بازار نیاید

من با تو زندگی نکنم پیر می شوم

خستگی غالبا امروز به تن می ماند

دست اگر باشد دخیل کنج دامان بهتر است

دیگر از راه دور با حسرت،اسمتان را صدا نخواهم کرد

من ندیدم که کریمی به کرم فکر کند

این نسخه را بر بال یک پروانه بنویسید

دیشب پرِ من کبوتر بامت شد

بعد از رکوع و سجده و بعد از قیام از دور

مانند دیدن با دو چشم کور از نزدیک

پای من تا به سرایت وا شد

مهرت نشسته بر دل من ایهالرئوف

هر سحرگاه گل روی شما برخیزد

ساعات طوفان، وقت جزر و مد رسیده

شکر صد بار خدا را که سعادت دارم

کم کم دل هوائی من بال و پر گرفت

عشق رسوایی محض است که حاشا نشود

گلدسته هایِ مرقدتان پایه هایِ عرش

ای ضامن آهو همه ی بود و نبودم

ای که چون من هزارها داری

معمار می شوی و بنای تو می شوم

همین که با خودم گذشته را مرور می کنم

زردی گنبد عیان شد، شوق رضوانم گرفت

امشب پی عیدی ز شما آمده ام

سلام آقا، غریب آشنای طوس