سکه‌ها ایمانشان را برد، بیعت‌ها شکست

یک به یک سردارها رفتند قیمت‌ها شکست

 

دست بدعت جانماز از زیر پای او کشید

در شب شومی که قبح هتک حرمت‌ها شکست

 

خنجر مأموم بر پای امامش زخم زد

قامت دین را نماز بی‌بصیرت‌ها شکست

 

دشمنان زخمش زدند و دوستان زخم زبان

آه، این آیینه را سنگ ملامت‌ها شکست

 

زهر جعده تلخ‌تر از صلح تحمیلی نبود

زهر را نوشید و بغضش بعد مدت‌ها شکست

ما حسینی گشته‌ایم از قبلِ دنیا با حسن

ما خودِ کرببلا هستیم اما با حسن

 

هرکه گرید بر حسن در وقت گریه بر حسین

طور دیگر قُرب دارد پیش زهرا با حسن

 

هست در نام حسن جان، هم جلال و هم جمال

من زیارت می‌کنم هر پنج‌تن را با حسن

 

یک کریم از هرچه دارد هر دو عالم کافی است

کارِ ما اُفتاده است امروز و فردا با حسن

 

من‌که هرچه درد دیدم شد مداوا با حسین

من‌که هر بیچاره دیدم گشت آقا با حسن

 

کم اگر آورده‌ای در دخل و خرج خانه‌ات

کاروبارت می‌شود تنها مُهیا با حسن

 

گاه‌گاهی شمع روشن کن به سقاخانه‌ای

نذر کن روز فرج را پیش آقا با حسن

 

نذر کن باهم حرم سازیم بر خاک بقیع

پیش قبر فاطمه آییم آنجا با حسن

 

ترس در این سیره هرگز جای اظهاری نداشت

یک طرف دنیا و ظلمش یک طرف ما با حسن

 

گفت: لا یوم… و در و دیوار با او گریه کرد

روضه خوانی پا گرفته از همانجا با حسن

 

حجره‌ی او شد حُسینیه حسینش مستمع

قبل عاشورا محرم گشت پیدا با حسن

 

قاسمش جای رجز فرمود انا ابن الحسن

تا به هم ریزد سپاه کفر تنها با حسن

 

ارزق شامی زمین اُفتاد قاسم نعره زد

کربلا کامل نمی‌گردید الا با حسن

 

روز محشر هرکسی دنبال آقاییست؛ کاش

مادرش آنجا صدا می‌کرد ما را با حسن

 

هر که گرید زیر این خیمه یقیناً می‌شود…

مادرش زهرا سلام‌الله علیها با حسن

خوشبختِ عالمَم که شدم آدمِ حسن

جنت کجاست؟ شعبه ای از عالمِ حسن

 

ما را به روضه های حسینش کشانده است

دلهایمان حسینیه ی اعظم حسن

 

محشر کنارِ فاطمه محشور می شود

هر کس که بوسه زد به نخِ پرچمِ حسن

 

آئینه ی پیمبر و زهرا و حیدر است

جمع حسین و زینب کبری ، همه حسن

 

از برکت و دعای حسن گریه کن شدم

این اشک هاست آمده از زمزمِ حسن

 

روز جزا به عرشِ خدا قد علم کُند

آنکس که سینه زد، شده قدّش خمِ حسن

 

سینه بزن ببین چه قدر مزه می دهد

سینه زدن برای حسین با دمِ حسن

 

نه سنگِ قبر و زائر و گلدسته و حرم

خیلی غریب مانده نذاری کمِ حسن

 

کِی می شود که صاحب صحن و سرا شود

آتش گرفته سینه ی ما از غمِ حسن

 

سیلی و روی نیلی زهرا و کوچه ها

عمری شده است مرثیه و ماتمِ حسن

 

بی مادری برای غمش بس نبوده که

زن مثلِ جعده هم بشود محرمِ حسن…

بر سینه شراره های غم خورد

چون ضربه به غیرت حرم خورد

 

در شهر مدینه وسط روز

تشییع جنازه ات بهم خورد

 

خون میچکد از کنار تابوت

برپیکرتو تیر ستم خورد

 

خونی شدن کفن، مدینه

از پهلوی مادرت رقم خورد

 

این تیزی تیرها کجا و

آن میخ که بر قلب حرم خورد

 

مادر به اشاره گفت فضه!

در با چه شتابی به سرم خورد؟

 

دیدی کف پای یک حرامی

بر چادر پاک و محترم خورد

 

آخه در کرب وبلا میان گودال

جسمی ست که نیزه دم به دم خورد

 

زینب به حسین رسید اما

یک ضربه لگد به هر قدم خورد

 

فریاد زد ای حسین برخیز

دستان عدو به معجرم خورد…

 

این دست همان بود که روزی

در کوچه به روی مادر خورد

در حیرتم که با جگر او چه کار کرد

زهری که آب کرد دل سنگِ خاره را

 

زینب رسید ناله‌کنان، زودتر حسین

پنهان کنید این جگر پاره پاره را

 

تا سرفه کرد طشت پُر از داغِ کوچه شد

می‌خواند جای او جگرش درد واره را

 

در کوچه دید ضربه‌ای از پشت دست خورد

بعدش شنید ضربه‌ی دستی دوباره را

 

سیلی از این طرف زد و از آن طرف شکست

دیوار بسته بود به او راهِ چاره را

 

می‌رفت صبح زود به کوچه همیشه تا..

..پیدا کند بقیه‌ی آن گوشواره را

 

هفتاد تیر بر کفننش زار می‌زدند

تا که کنند یاد تنی تکه‌پاره را

 

لایوم مثل کرببلا ، نیزه می‌زدند

کم‌کم زیاد کرد حرامی شماره را

 

انگار حرصِ حرمله خالی نمی‌شود

پیش رُباب می‌شکند گاهواره را

 

دارد حسین رو به حرم گریه می‌کند

وقتی که شمر داشت به زنها اشاره را…

صحبت از وصف رویت شد قلم آمد به میان

بهر نزد تو رسیدن قدم آمد به میان

 

سابق از تو چه کسی بود ملقب به کریم؟

پا به دنیا که نهادی کرم آمد به میان

 

خواست دنیا لغتی در خور شانت گوید

در لغت نامه اگر محترم آمد به میان

 

یا حسن گفتن ما علت خوشحالی بود

یا حسن را که نگفتیم غم آمد به میان

 

روزی ما به خدا جز شب تاریک نشد

نام نامی تو هرگاه کم آمد به میان

 

خواستی حرف برادر شنوی بین جهان

این چنین بود اگر محتشم آمد به میان

 

حرمت تکه ای از خاک نباشد آری

هر کجا نام تو آمد حرم آمد به میان

اشک‌هایش به مادرش رفته

سینه‌ی پر شراره‌ای دارد

نه! به یک طشت اکتفا نکنید!

جگر پاره‌پاره‌ای دارد

 

از علی هم شکسته‌تر شده است!

علتش کینه‌ها، حسادت‌هاست

غربت چشم‌های مظلومش

سند محکم خیانت‌هاست

 

خواهرش را کسی خبر نکند!

مادرش خوب شد که اینجا نیست!

لخته خون‌ها سرِ لج افتادند

هیچ طشتی حریف آن‌ها نیست

 

از غرور شکسته‌اش پیداست

صبر هم‌صحبت دلِ آقاست

نه! من از چشم سم نمی‌بینم

کوچه‌ای شوم قاتل آقاست

 

کوچه‌ای تنگ، کوچه‌ای تاریک

شده کابوس هر شبِ آقا

برگه را پس بده... نزن نامرد...

چیست این جمله بر لبِ آقا؟

 

از صدایِ شکستن بغضش

چشم دیوارها سیاهی رفت

مادرش راه خانه‌ی خود را

تا زمین خورد، اشتباهی رفت

 

تا که باغش میان آتش سوخت

میله‌های قفس نصیبش شد

کودکی نه! بگو خزانِ بهار

پیری زودرس نصیبش شد

 

نفسش بندآمده ای‌وای!

به خدا نای روضه‌خوانی نیست

بازهم شکر! گوشه‌ی این طشت

لااقل چوب خیزرانی نیست

زخم‌های دست‌های سفره‌دارش را ببین

غربتش در دشمنستانِ دیارش را ببین

 

بارها مایَملَکش را داد، دور از چشمِ خلق

گفت ای دنیا! بیا تنها سه بارش را ببین

 

کیمیای پای او از خاک می‌سازد طلا

یک غبارش آفتابی شد، عیارش را ببین

 

نیست با "مَن لا رَفیقَ لَه" کسی جز او رفیق

در گذرگاهِ جُزامی‌ها گذارش را ببین

 

جانمازش را کشیدند و نیفتاد از قیام

در سجود و در قعودش اقتدارش را ببین

 

غربتش قاب است بر دیوارِ غربت‌خانه‌اش

بین دامِ میخ، تیغِ در حصارش را ببین

 

در سکوت او هیاهوی جمل را گوش کن

حیدر و تکبیرهای افتخارش را ببین

 

اژدهای فتنه را تیغِ سکوتش سر برید

صبر کن، در دستِ صلحش ذوالفقارش را ببین

 

از سپیدی‌های مویش روضه‌هایش را بخوان

در سیاهی‌های زلفش روزگارش را ببین

 

کودکی تا پیری‌اش را کوچه‌ی تنگی گرفت

عمرِ اشکش، روضه‌ی دنباله‌دارش را ببین

 

حاصلِ سرسبزی تاکش شراب سرخ شد

جامِ أحلیٰ مِن عسل را، یادگارش را ببین

 

گفت "لایَوم" و شهیدِ کشته‌ی گودال شد

مقتلش را، کربلای احتضارش را ببین

 

اشکِ اربابِ مقاتل حالِ یک غارت‌زده‌ست

فصل بعدی، پیشِ سقا انکسارش را ببین

 

مقتل مکشوفه‌ی او روضه می‌خواهد چه کار؟

روضه‌هایش را تماشا کن، مزارش را ببین

زینب چو حال سخت حسن را نظاره کرد

دامان ز اشک و خون جگر پرستاره کرد

 

آمد حسین و کرد چو از حال او سؤال

آنجا که کوزه بود به آن‌سو اشاره کرد

 

گفتند درد خود ز چه درمان نمی‌کنی

فرمود: مرگ را به چه بایست چاره کرد؟

 

می‌خواست روزه واکند از آب کوزه لیک

یارب چه آب بود که کار شراره کرد

 

پیدا بُوَد که با جگر او چه کرده است

زهری که رخنه در جگر سنگ خاره کرد

 

دل رشحه رشحه داشت ز زخم‌زبان ولی

تزویر همسرش جگرش پاره‌پاره کرد

 

جعده به‌پاس مرحمت بی‌حساب او

در حق حضرتش ستم بی شماره کرد

 

باران تیر بر تن و تابوت او بریخت

تا آن زن سواره به مرکب اشاره کرد

 

در روضه بقیع چو شد دفن پیکرش

آن خاک پاک را همه دارالزّیاره کرد

 

یا مجتبی به حال "مؤید" نگاه کن

کز چشم دل به قبر غریبت نظاره کرد

مهرت به کائنات برابر نمی‌شود

داغی ز ماتم تو فزون‌تر نمی‌شود

 

از داغِ جان‌گدازِ تو ای گوهرِ وجود

سنگ است هر دلی که مکدّر نمی‌شود

 

ظلمی که بر تو رفت ز بیدادِ اهلِ ظلم

بر صفحه‌ی خیال مصوّر نمی‌شود

 

تنها جنازه‌ی تو شد آماجِ تیرِ کین

یک ره شد این جنایت و دیگر نمی‌شود

 

بی بهره از فروغ ولای تو یا حسن

مشمولِ این حدیثِ پیمبر نمی‌شود

 

فرمود دیده‌ای که کند گریه بر حسن

آن دیده کور واردِ محشر نمی‌شود

 

دارم امیدِ بوسه‌ی قبر تو در بقیع

اما چه می‌توان که میّسر نمی‌شود

 

با این ستم که بر تو و بر مدفنت رسید

ویران چرا بنای ستمگر نمی‌شود

 

آن را چه دوستی است "مؤید" که دیده‌اش

از خونِ دل ز داغِ حسن تر نمی‌شود

همیشه حسرت سوگش به چشم من بوده‌ ست

شروعِ کرببلا روضه ی حسن بوده‌ ست 

 

سکوت و زخم زبان‌های دوستان یعنی

سکوت سخت‌تر از جنگ تن به تن بوده‌ ست 

 

کسی نگفت که خنجر چه کرد با پایش

اگر چه از جگر پاره‌اش سخن بوده‌ ست 

 

کدام صلح؟ که در بین لشکر خود نیز

به زیر جامه‌ی صبرش زره به تن بوده‌ ست 

 

اگر که جنگ نکرده حسن، بگو پس چیست

دلیل این همه تیری که بر کفن بوده‌ ست 

 

حسین کشته‌ی دور از وطن شده اما

حسن غریب‌ترین کشته در وطن بوده است 

نه بوی مُشک نه چون بوی نافه ی خُتن است

نه بوی یاسمن است این نه بوی یاس من است

 

نه بوی چادر خاکی نه عطر آن گودال

بقیع روضه ی مکشوف کوچه و زدن است

 

 

برای گریه بر این صحنه یا که دیدارش

میان هر مژه با چشم جنگ تن به تن است

 

به جز بقیع که در اشک نیز می سوزیم

همیشه گرمی آتش دلیل سوختن است

 

کسی که دست به سینه است توی کرب و بلا

چگونه است که پیش تو دست بر دهن است؟!

 

غریب کیست کسی که هنوز بی حرم است؟

و یا کسی که به هنگام مرگ بی کفن است؟!

 

 

غمش ز جنس حسین است هرکه مظلوم است

حسن تر است کسی که غریب در وطن است

 

خراب هم که نباشد به اعتقاد من

تمام غربت اینجا به خاطر حسن است!

بزم حسن حال و هوایش فرق دارد

از ابتدا تا انتهایش فرق دارد

 

اینجا همه کاره کریم اهل بیت است

آقا نگاهش بر گدایش فرق دارد

 

 

با دست خالی برنمیگردی از این در

بیت الکرم جود و سخایش فرق دارد

 

چشمی که گریان عزای مجتبی شد

بر او خدا لطف و عطایش فرق دارد

 

گریه نکرده مزد کارت را گرفتی

گریه کنی که ماجرایش فرق دارد

 

 

آقا خودش فرموده از کوچه بخوانید

اصلاً گریز روضه هایش فرق دارد

 

دارد صدای سیلی از کوچه می آید

این مجلس روضه عزایش فرق دارد

پر کشیدم در هوای با صفای مجتبی

که رها می گردم امشب در هوای مجتبی

 

جای معنای کرم نام حسن باید نوشت

حاتم طایی گدای دست های مجتبی

 

 

پابه پای فاطمیه باید ای اهل بکاء

بیشتر گریه کنم پای عزای مجتبی

 

در قیامت مستحق لطف زهرا و علیست

عاشقی که دل سپرده بر ولای مجتبی

 

روبه راهم می کند در گوشه ی "باب الجواد"

فکر "باب القاسم"صحن و سرای مجتبی

 

 

خاطرات کوچه ای باریک... داغ فاطمه 

مانده روی خاک کوچه ردّپای مجتبی

 

زهر مثل خنجری از حنجرش خون می مکید

گوشه ی حجره به پا شد کربلای مجتبی

 

یاکریمم بر فراز قبر آقایی کریم

التماس دست های خالی مایی کریم

تو دست شسته ای ای عشق، از ملال خودت

حسین، دغدغه ات بود و بی خیال خودت

 

حسین، حُرّی اگر داشت، من تو را حُرّم!

ببند زخم سرم را به دستمال خودت

 

 

هرآنچه هست در این سینه، از تفضل توست

به غیر مال خودت هرچه هست مال خودت

 

کسی ز عهده ی این روضه، برنمی آید

خودت به روضه بیا گریه کن به حال خودت

 

عجیب نیست به یاد رباب می افتم

ز بسکه طعنه شنیدی تو از عیال خودت

دیشب برای دفتر من همّ و غم شدی

بی حرف پیشِ مطلعِ حرفِ قلم شدی

 

باور نکرد نیست سرانجام در زمین

مهمانِ رسمی شب شعر خودم شدی

 

 

تو از زمان آدم و حوا، وَ قبل از آن

بر روی دست های مشیّت علم شدی

 

بی مرحمت که روز شما شب نمی شود

اصلاً تو  آفریده برای کرم شدی

 

هشتاد سال  و خرده ای انگار می شود

از جمع  اهل بیتِ حرم دار کم شدی

 

با اتفاق هشتم شؤال آن زمان

تنها گریزِ روضهٔ من در حرم شدی

 

ماندم چرا زمین و زمان زیر و رو نشد

آن موقعی که  وارد بازی سم  شدی

 

آن بار هفتمی که لبت رنگ سبز شد

آن بار  هفتمی چه قَدَر پر  ورم  شدی

 

وقتی که شعله چادر مادر گرفته بود

زخمیِ دست هیزم و چوبِ ستم شدی

 

 

حالا بماند این که  چه شد بین کوچه ها

حالا بماند این که برای چه خم شدی

 

«عارف» نگو  دگر، نکند فکر می کنی!

مثل مؤید و شفق  و محتشم شدی

نادیده چشم دهر چو من یک بلاکشی 

باشد مرا به سینه ازین آب آتشی 

 

زین آب تومنوش که بعد از من از جفا 

دارد هنوز دور فلک با تو کارها 

 

باید که دشت کرببلایت وطن شود 

نخل قدت ز تیشه کین ریشه‌کن شود 

 

باید به کربلا توبه قاسم وفا کنی 

از بهر او تو بزم عروسی بپا کنی 

 

پوشی به‌جای خلعت دامادی‌اش کفن 

بندی حنا ز خون به کف او به صد محن 

 

باید که سرو قد تو گردد ز غم کمان 

از مرگ ناگهانی عباس نوجوان 

 

باید به پیش چشم تو از سوزش عطش 

در دشت کربلا به نماید سکینه غش

 

باید به جسم زار تو از فرقه شریر 

آید هزار و نهصد و پنجاه زخم تیر 

 

باید سنان به پهلویت از کین سنان زند 

تیغ آن یکی به فرق تو برقصد جان زند 

 

بر سینه مشبک تو شمر از جفا 

بنشیند و سر تو جدا سازد از قفا 

 

رأست جدا کند ز تنت چون به صد شتاب 

ماند سه روز جسم تو عریان در آفتاب 

 

از اهل‌بیت بی‌کس زار تو اهل شام 

آن یک کنیز خواهد و وان دیگری غلام 

 

جودی بس است سر امامت به روزگار 

بر خلق این زمانه مکن دیگر آشکار

دلم چو لاله مدام است داغدار حسن 

بود چو ابر ز غم دیده اشکبار حسن

 

ز جور اختر و ظلم سپهر و کینه دهر 

نبود جز غم و اندوه و ناله یار حسن 

 

نچید از چمن روزگار هرگز گل 

مباد روز کسی همچو روزگار حسن

 

فغان که جور فلک کرد کار خود آخر 

ز زهر سوده الماس ساخت کار حسن 

 

به حیرتم که چرا خیمه سپهر نسوخت 

ز سوز سینه و از آه شعله بار حسن

 

خبر نمود به زاری به خلد زهرا را 

چو دید زینب مظلومه حال زار حسن 

 

به رفت تاب و توان از دل حسین شهید 

چو دید رفته ز کف طاقت و قرار حسن 

 

بنال جودی از این غم که قاسم افکار 

چو طفل اشک بیفتاد در کنار حسن

دردا که باز نوبت رنج و محن رسید 

روز عزای سبط پیمبر حسن رسید 

 

از زهر جان ستان جگرش پاره پاره شد 

شاهی که هر دمیش هزاران محن رسید 

 

طشت سپهر گشت لبالب ز خون دل 

چون پاره پاره‌های دلش در لگن رسید

 

شیون شد از سرادق عصمت به نه سپهر 

زینب چو وقت رحلت او با کفن رسید 

 

قاسم نمود جامه جان چاک در بدن 

دستش به آه و ناله چو بر پیرهن رسید 

 

از چشم مهر و ماه فرو ریخت اشک غم 

چون نوبت وداع حسین و حسن رسید

 

پس گفت با حسن شه اقلیم نینوا 

بگذشت محنت تو و نوبت به من رسید 

 

جودی ز دیده خون جگر ریخت جای اشک 

کوتاه کرد قصه چو اینجا سخن رسید

خلق را جای قبا از چه به قامت کفن است 

مگر امروز حسین در غم مرگ حسن است 

 

یا رب از چیست که مرغان چمن را امروز 

همچو آواز حسین ناله به صوت حسن است 

 

مصطفی را کمر از بار مصیبت شد خم 

مرتضی اشک فشان در غم و رنج و محن است

 

از غم مرگ حسن موی پریشان زهرا 

سر به زانوی الم گوشه بیت الحزن است 

 

آه از آن دم که ز بیداد فلک زینب دید 

پاره‌های جگر زار حسن در لگن است 

 

با حسین گفت حسن ای که چو جانی به تنم 

از برم پای مکش تا که مرا جان به تن است 

 

نظر انداخت به حسرت به سوی قاسم و گفت 

خالی اندر شب دامادی تو جای من است

 

هر کسی راست خیالی به دل و جودی را 

گر خیالیست به دل بهر حسین و حسن است