عصر تاسوعاست ای نقّاش فردا را نکش

صبح دریا را کشیدی ظهر صحرا را نکش

 

خسته با زین و یراقی واژگون آشفته یال

بی‌سوار و غرق خون آن اسب زیبا را نکش

 

یا تمام صفحه را با خیمه‌ها همرنگ کن

یا به غیر از ما رأیت الا جمیلا را نکش

 

آن به دریا رفته دیگر بر نمی‌گردد به دشت

خشکی لب‌های فرزندان زهرا را نکش

 

او که مجنون بود، مجنون ماند، مجنون شد شهید

مادرش لیلاست واویلای لیلا را نکش...

 

ما که جا ماندیم در ما رنگ عاشورا نبود

آبروداری کن و رسوایی ما را نکش

 

عاقبت آن مرد مردستان می‌آید بعد از آن

کس نگوید آن قد و بالای رعنا را نکش

مِن الغریب نوشتی إلی الحبیب سلامی

حبیب رفت به میدان چه رفتنی چه قیامی

 

سحر نسیم گذشت از سر مزار شهیدان

هنوز در پی بویی که می رسد به مشامی

 

و جبرئیل هم آن جا مجال پر زدنش نیست

رسیده اند شهیدان کربلا به مقامی...

 

یکی حسین امیرش شد و چه خوب امیری

یکی حسین امامش شد و چه خوب امامی

 

یکی بدون زره مرگ را گرفت در آغوش

یکی نماز تو را شد سپر بدون کلامی

 

یکی سیاه ولی روسپید؛ چون تو گرفتی

سر غلام به دامان خود چه حسن ختامی

 

یکی علی شد و اکبر شد و چه ماه منیری

یکی عمو شد و سقّا شد و چه ماه تمامی

 

به روی نیزه و در باد، گیسوان پریشان

چنان شدند که باقی نماند کوفه و شامی

 

دلم به حسرت یا لیتنا رسید و نگاهم

به سردر حرم افتاد، اُدخلوا بِسلامی...

شه لب تشنه چو در دشت بلا تنها ماند

بیکس و زار و غریب از ستم اعدا ماند

لب خشکیده و عطشان به لب دریا ماند

روبرو با سپه غافل و بی پروا ماند

 

باز گرداند سوی اهل حرم مرکب را

شد در خیمه و بنمود طلب زینب را

 

گفت ای خواهر غمدیدۀ مظلومۀ زار

این وداعی است که نایم ببرت دیگر بار

زود آن پیرهن کهنۀ من را تو بیار

زینب آورد و شهش چاک زد اندر هر تار

 

آنگه از اشک روان سر بسر آن را تر کرد

زیر پیراهنش آن پیرهن اندر بر کرد

 

زینب دل شده زین غم ز جگر آه کشید

سرّ این واقعه از شاه شهیدان پرسید

شاه گفتا سرم از تن به تقاضای یزید

از قفا می کند امروز جدا شمر پلید

 

دست غارت ز تنم جامه چو بیرون آرد

شاید این جامۀ صد پاره بجا بگذارد

 

زینب زار از این غصّه به تن جامه درید

خون دل در عوض اشک ز چشمش به چکید

گفت ای وای که شد شام به من صبح امید

شد یقینم که تو خواهی شدن امروز شهید

 

که مرا داده خبر فاطمه کاین پیراهن

به صف کرببلا بهر حسین است کفن

 

بی تو ای جان جهان زینب نالان چکند

بیکس و یار در ایندشت و بیابان چکند

با جفا و ستم لشگر عدوان چکند

با غم و درد بسازد به یتیمان چکند

 

آخر ای قافله سالار که رو در سفری

سفرت باد مبارک سوی من هم نظری

 

شه چو بنمود نظر بر رخ او کامده مات

شد پیاده ز غمش دیدۀ خود کرد فرات

گفت ای غمزده از چیست تو را رفته حیات

دخت زهرائی و باید چو وی آئی به ثبات

 

این هنوز اول راه است پریشان شده ای

مگر از عهد ازل حال پشیمان شده ای

 

دل قوی دار که این بادیه شورانگیز است

خنجر عشق بلند آمده و خونریز است

ابر غم ژاله فشان گشته و طوفان خیز است

فاش گویم که تو را جام بلا لبریز است

 

ساعتی بیش نمانده است که گریان گردی

خیمه ات سوخته و بی سر و سامان گردی

 

شصت و شش زن همه سرگشته و بر سینه زنان

جمله از کعب نی و ضربت سیلی نالان

همه در دشت و بیابان بالا سرگردان

همه از داغ عزیزان و جوانان گریان

 

باید آری به نظر حال پریشان مرا

جمع سازی ز بیابان تو یتیمان مرا

 

شب چو آید همه را آر به پیرامن خویش

یک به یک را بنشان تو بروی دامن خویش

دامنی صبر بهر یک بده از خرمن خویش

بند بردار از ایشان و بنه گردن خویش

 

چون پدر نیست تو می باش پدر بر سرشان

نیست چون مادرشان باش تو چون مادرشان

 

در ره شام غم اطفال یتیم من زار

هر که از ناقه بیفتند تو بنمای سوار

نگذاری که یتیمان مرا در شب تار

پا برهنه بدوانند بخواری سر خار

 

که از این غم دل زهرا به جنان خون گردد

جان پیغمبر از این واقعه محزون گردد

 

اندر آن روز که گردی ز جفا وارد شام

بود اندر سر هر رهگذری شورش عام

پیش هر ناقه سری با رخ چون ماه تمام

سنگ بارند چو بر فرق شما از در و بام

 

واقف آن روز تو از حال تباه همه باش

کودکان را تسو ببرگیر و پناه همه باش

 

در خرابه شودت جای چو در شام خراب

خلق در منزل خود جمله به بستر در خواب

برتو شبها نه چراغ است و نه نان است و نه آب

متّکا خشت بود بر تو و بالین ز تراب

 

نان چو خواهند یتیمان بده از لخت جگر

آب چون می طلبندت بده از دیدۀ تر

 

چون نشیند بسر تخت یزید از سر ناز

هر گروهی ببرش هست بصد عجز و نیاز

گوید آرید در این بزم اسیران حجاز

چون برفتی تو در آن بزم بصد سوز و گداز

 

شامیان را نگذاری که عزیزی خواهند

دخترم فاطمه را بهر کنیزی خواهند

 

در همه درد و غم و رنج و بلا شاکر باش

در بر تیر بلا از دل و جان حاضر باش

شاد از این واقعه در باطن و در ظاهر باش

گر خورد چوب جفا بر لب من صابر باش

 

که در این واقعه سرّیست عیان خواهد شد

این سفر مایۀ سود دو جهان خواهد شد

 

«جودیا» گفتی از این واقعه هر نوع سخن

تازه کردی بدل ماتمیان داغ کهن

لیک نسرودی از این قصّۀ پر سوز و محن

که یتیمی ز حسین ابن علی پا به رسن

 

تشنه و گرسنه در کنج خرابه جان داد

داغی از نو بدل زینب غمدیده نهاد

حسنین با دل خون گشته و با دیده‌ی تر 

وارد خانه چو گشتند پس‌از دفن پدر 

بانوان حرم خاص نبی را یک‌سر 

سوی ایشان چو بیفتاد به یک‌بار نظر

 

بس فغان شد به فلک گوش فلک کر گردید 

ز اشک غم چهره‌ی خورشید پر اختر گردید

 

گفت کلثوم حسن را به صد افغان و خروش 

کی فلک بنده‌ی درگاه ترا حلقه‌به‌گوش 

طاقتم نیست کزین بیش توان بود خموش 

ده جوابم که مرا نیست دگر طاقت و توش

 

یا حسن دست من و دامن تو بابم کو 

خون شد از غم جگرم آن در نایابم کو

 

گفت کلثوم چو راز دل خود را به حسن 

زینب غم‌زده شد سوی حسین در شیون 

کرد فریاد که گشتیم گرفتار محن 

ای برادر به تو من گریه نمایم تو به من

 

که به چشم من و تو روز جهان تاریک است 

سفر کرببلای من و تو نزدیک است

 

یاد دارم که شبی حضرت زهرای بتول 

بود تا صبح به افغان و بزاری مشغول 

گفتم ای مادر افکار پریشان و ملول 

از چه باشی به فغان گفت مرا گفته رسول

 

حسن از زهر شود کشته حسین از شمشیر 

ام‌کلثوم چو زینب شود از کینه اسیر

 

چون حسین دید که زینب به فغان و آه است 

رنگ او از غم و اندوه بسان کاه است 

اشک و آهش شده بر ماهی و بر از ماه هست 

دلش از واقعه کرببلا آگاه است

 

به فغان آمد و با او غم دل افشا کرد 

چشمه‌ی چشم به یک چشم زدن دریا کرد

 

گفت ای خواهر غم‌دیده محنت‌کش زار 

ای بهر درد و بهر رنج مرا همدم و یار 

آری آری شده نزدیک که از شهر و دیار 

رخت بر بسته و باهم بگذاریم قرار

 

باقی عمر هم بی‌سروسامان باشیم 

پیش استاد ازل گوش به فرمان باشیم

 

آخر کار شود کرببلا منزل ما 

بنشیند به گل از اشک روان محمل ما 

چون شب تیره شود روز ز آه دل ما 

نوک هر خار در آن دشت شود قاتل ما

 

نان ما از غم دل خون جگر خواهد شد 

آب ما ز آتش جان اشک بصر خواهد شد

 

تا در آن دشت مرا بی‌کس و یاور بینی 

بهر قتلم تو هزاران صف لشکر بینی

قامتم خم ز غم مرگ برادر بینی 

سینه‌ام چاک ز داغ غم اکبر بینی

 

من در آن روز تو را در غم و افغان بینم 

دل خون گشته پرستار یتیمان بینم

 

در لب شط نگری تو لب عطشان مرا 

بینی از تیغ سنان زخم فراوان مرا 

به روی خاک ببینی تن عریان مرا 

زیر خنجر نگری حنجر سوزان مرا

 

من تو را سینه زنان دیده ز خون تر بینم 

گرم شیون ببر شمر ستمگر بینم

 

نرم بینی تو تن من اگر از سم ستور 

کفن از خون نگری خاک سیاهم کافور 

ز جفا و ستم خولی دون مغرور 

رخ خاکستریم بنگری و کنج تنور

 

من بسی داغ روی داغ تو در دل بینم 

سر بشکسته ات از چوبه محمل بینم

 

گر تو بینی سر خونین مرا بر سر نی 

پای آن نی به نوا چنگ و رباب و دف و نی 

سر من پیش و تو بر ناقه عریان از پی 

کوفیان را به کف از شوق و شعف ساغر می

 

من تو را از سر نی در غم و افغان بینم 

دست‌بسته بروی ناقه عریان بینم

 

گر تو بینی به روی نیزه اعدا سر من 

بینی از خون جبین گشته به فرق افسر من 

پیش رویم نگری گر تو سر اکبر من 

بنگری گر ز غمش دیده از خون تر من

 

من تو را بسته زنجیر خزان می‌نگرم 

پای پر آبله سرگرم فغان می‌نگرم

 

گر تو بینی به محاق است مرا کوکب بخت 

گر تو آویخته بینی سر من را به درخت 

بنگری گر تو یزید است که بنشسته به تخت 

گر تو بینی به لبم چوب زند با دل سخت

 

پای آن تخت تو را من به صد افغان بینم 

مو کنان مویه کنان زار و پریشان بینم

شها تویی که چو نورت ز پرده کرد ظهور

دگر نماند پس پرده هیچ سر مستور 

 

هنوز آدم و حوا عزب بدند و عقیم 

نبود ذات تو از آفرینش ار منظور 

 

فتاد از تو چه عکسی به وادی ایمن

کلیم را بکشانید سوی وادی طور

 

بدند یکسره باقی به عین ظلمت و کفر 

نیافت مشعل اسلامیان اگر ز تو نور

 

ز خاک کوی تو یک شمه ای حدیث جنان 

ز جام فیض تو یک قطره‌ای شراب طهور

 

چگونه پای قدر تو آیدم به خیال 

که وهم را به جناب تو نیست راه عبور

 

ندانم از تو و قدر تو لیک می‌دانم 

که بود ذات تو ز ایجاد ما سوی منظور

 

جهان ز بهر تو ایجاد گشت از چه نبود 

به کوفه بهر سرت جا به غیر کنج تنور

 

تو نوربخش مه و مهر و روی خاکستر 

سر تو از چه نهادند در شب دیجور

 

تو زیب و زینت دوش پیمبری و چرا 

تن تو نرم نمودند زیر سم ستور

 

تو را که سینه به آیات حق بود مخزن 

ز نوک تیر چرا گشت خانه زنبور

 

تو را که خاک قدم بود زیب عرش از چه 

کفن ز خون شد و از خاک کربلا کافور

 

چه دید غیر وفا از تو ساربان که گرفت 

پی بریدن دست تو از جفا ساطور

 

به نوک نی چو عیان شد سرت نهان شد مهر

دو آفتاب به یک روز کی نمود ظهور

 

به راه شام رخت زنده داشت زینب را 

وگرنه جان بسلامت نبرد زان ره دور

 

به کودکان تو پایی نه کو نشد مجروح 

به راه شام دویدند بس شب دیجور

 

به حیرتم که قیامت چرا قیام نکرد 

یزید برد عیال تو چون به بزم حضور

 

بنال جودی از این غم که روی کرسی زر 

همه نشسته و ایستاده عابد رنجور

اندر این بزم گر آمد به شعف عرش برین 

اندر آن بزم ز خون دشت بلا شد رنگین

 

اندر این بزم به تن جامه به صد شادی بود 

اندر آن بزم کفن خلعت دامادی بود

 

اندر این بزم حنا بر کف و خندان اصحاب 

اندر آن بزم ز خون در کف داماد خضاب

 

اندر این بزم همه خوشدل و نعمت الوان 

اندر آن بزم همه تشنه و دل‌ها سوزان

 

اندر این بزم گر اصحاب ثناخوان بودند 

اندر آن بزم همه در غم و افغان بودند

 

گرچه قربانی این بزم ز حد برتر بود 

لیک قربانی آن بزم علی‌اکبر بود

 

نقل این بزم به کف قند و به لب شکر بود 

نقل آن بزم رخ ماه علی‌اصغر بود

 

شور این بزم به نه گنبد دوار افتاد 

اندر آن بزم ز تن دست علم‌دار افتاد

 

کف‌زنان جمله درین بزم به صد شوق و شعف 

اندر آن بزم همه سینه زنان رو به نجف

 

شد ازین بزم اگر جودی محزون دلشاد 

زد در آن بزم به سردست غم از پا افتاد

بود در آن عرصه پر شور و شین 

پنج انگشتر در انگشت حسین

 

روز عاشورا به دست خویشتن 

جمله را بخشید آن فخر زمن

 

خاتم اول به صد افسوس و آه 

داد قاسم را چو شد در حجله گاه

 

خاتم دوم خود آن نیکونهاد 

در دهان تشنه اکبر نهاد

 

خاتم سوم امام سومین 

کرد در انگشت زین‌العابدین

 

خاتم چهارم چو گشت از خیمه‌گاه 

عازم رزم سپاه دین تباه

 

در پناه نخل شخصی را بدید 

بهر قتل شاه دین خنجر کشید

 

آن لعین افتاد اندر پای شاه 

گفت شاها روسیاهم روسیاه

 

بین مرا در اضطراب و واهمه

بگذر از قتلم به‌حق فاطمه

 

اندر آن حالات امام دین‌پناه 

رو به او کرد و به گفت ای رو سیاه

 

دانم اندر دل چه داری آرزو 

دانم از چه گریه داری در گلو

 

چون ز شهر کوفه ای بیدادگر 

از پی قتلم تو بربسته کمر

 

دخترت آمد به‌پیش راه تو 

گفت بادا این سفر دلخواه تو

 

بازگشتی شاد چون از این سفر 

خواهمت سوغات خوبی ای پدر

 

آرزویم نیست چیز دیگری 

جز که آری بهر من انگشتری

 

حالیا ای کافر شوم پلید 

دخترت مگذار ماند ناامید

 

من گذشتم از تو و از خون تو 

شاد خواهم دختر محزون تو

 

این‌چنین خاتم که باشد بی‌همال 

من ببخشیدم تو را ای بدسگال

 

بازگشتی چون به شهر از این سفر 

بهر طفل خویش این خاتم ببر

 

لیک بر گو تو به طفل خویشتن 

چون به کوفه آورند اطفال من 

 

او چو اطفال دگر از بام‌ودر 

می نریزد سنگ ایشان را به سر 

 

خاتم پنجم خود آن دست کریم 

داد بعد از قتل بر ابن سلیم 

 

آه از آن ساعت که آن شوم پلید 

بر سر آن پیکر بی‌سر رسید 

 

دید نعشی در میان خون و خاک 

قطعه قطعه پاره‌پاره چاک چاک 

 

نی دگر مانده لباسی در تنش 

کرده‌اند از تن برون پیراهنش

 

از سر بالین شاه کم سپاه 

خواست تا مأیوس برگردد ز راه 

 

اندر آن حال آن شهنشاه شهید 

خواست تا او برنگردد ناامید 

 

خود ندانم این‌که اندر آن زمان 

ز آن تن بی‌سر چه معجز شد عیان 

 

آن‌قدر دانم که چشم آن لعین 

دید خاتم را به دست شاه دین 

 

چون به خاتم چشم آن کافر فتاد 

بهر خاتم آخرت از دست داد 

 

سعی بنمود آن‌چه آن ملعون دون 

نامد از انگشت شه خاتم برون 

 

در غضب شد از کمر خنجر کشید

شورشی افکند در عرش مجید 

 

پس به چندین ضربت جور و ستم

کرد انگشت شه دین را قلم 

 

جودیا خاموش کز خلق زمین 

بانگ افغان برشد از عرش برین

فلک جوری که پنهان داشتی آخر عیان کردی

بهار باغ دین را از سموم کین خزان کردی

 

به روی چشمه عین‌الحیات آب روان بستی

ازین غم خضر را در ظلمت غم بی روان کردی

 

حسین تشنه لب را بر لب آب روان کشتی

ازین غم خون دل جاری ز چشم انس و جان کردی

 

قدش را چون کمان و دیده اش را چشمه جیحون

ز داغ اکبر و از مرگ عباس جوان کردی

 

تنش عریان میان آفتاب افکندی و آنگه

ز چوب و نیزه‌ها و تیر و پیکان سایبان کردی

 

حمایل بود آن دستی که اندر گردن احمد

جدا از بند از تیغ جفای ساربان کردی

 

گرفتی از سلیمان جهان انگشت و انگشتر

دل اهریمنان را شادمان اندر جهان کردی

 

شهی کز گرد فرشش بود بر عرش برین زینت

تنش را نرم از سم ستور کوفیان کردی

 

به پیش چشم زینب کشتی آخر شش برادر را 

به راه شام با شمر و سنانش هم‌عنان کردی

 

ز دود آتشی کافروختی در خیمه‌گاه او 

سیه چون شب به چشم عالمی روز جهان کردی

 

رساندی بر فلک آه و فغان عاقل و مجنون 

تو لیلا را به روی نعش اکبر در فغان کردی

 

از آن تیری که جای آب آمد بر لب اصغر 

ز بار غم قد شیر خدا را چون کمان کردی

 

زدود آه جودی تیره کردی روز عالم را 

تو رأس شاه دین در مطبخ خولی نهان کردی

گر در بساط عیش و گر در عزاستی 

چشم دلم همی به سوی کربلاستی

 

آید ز کربلا ره جنت گرم به پیش 

ما را دو دیده باز هم در قفاستی

 

چون جا کنم به سایه‌ی طوبی که دیده‌ام 

بر سرو قد اکبر گلگون قباستی

 

در لاله زار باغ جنان گر روم به سر 

داغم به دل ز قاسم پا در حناستی

 

شاها تو تشنه جان دهی و ما خوریم آب 

نه این طریق مهر و نه رسم وفاستی

 

آن کس که حلق خشک تو را آورد به یاد 

کی در خیال خوردن آب بقاستی

 

گر در جنان ز چشمه‌ی کوثر خوریم آب 

ما را ز روی ساقی کوثر حیاستی

 

جودی شها ز واقعه‌ی کربلا مدام 

از بندبند خود چو نی اندر نواستی

عید است و هر کسی را عیدی و نوبهاری

ما را چو ابر ماتم جز گریه نیست کاری

 

ما را در این بهاران گلزار کربلا بس

کانجا فتاده در خون هر گوشه گل عذاری

 

ما را به سیر و سبزه دیگر نبود حاجت

کز خط سبز اکبر داریم سبزه‌زاری

 

از داغ عیش قاسم ما راست چهره خونین

هر گه کسی به عیشی بندد بکف نگاری

 

هرگه به یاد آرم تیر و گلوی اصغر

پیچم به خویش از غم همچون گزیده ماری

 

چون بشکفد شکوفه در باغ یاد آرم

از سینه‌ی حسین و آن زخم‌های کاری

 

از یاد قد عباس دریاست چشمه‌ی چشم

ما را دگر چه حاجت سروی و جویباری

 

گویم بود در افغان در قتلگه سکینه

هر گه بود در افغان در گلبن هزاری

 

روز سیاه زینب اندر خرابه شام

نگذاشت بهر جودی روزی و روزگاری

با شه دین فلکا جور و ستم یعنی چه 

خسرو بحر و برو رنج و الم یعنی چه 

 

آب مهریه زهرا و یتیمانش را 

لب کبود از عطش اندر لب یم یعنی چه 

 

بیرق کفر به پا وز شه کشور دین 

کشته سردار نگون گشته علم یعنی چه 

 

گاه در کنج تنور و گهی آویز درخت 

سر میر عرب و شاه عجم یعنی چه

 

آل‌طاها همه بی یاور و بی شام به شام 

آل سفیان همه در ناز و نعم یعنی چه ‌

 

به کمند غضب ای شمر گرفتار شوی 

تیغ کین بر گلوی صید حرم یعنی چه 

 

پیکرت هیزم سوزان سقر باد یزید 

سر دور از بدن و چوب ستم یعنی چه 

 

جودی از شومی اینگونه گنه ملک وجود 

برنگردید سوی ملک عدم یعنی چه

بگشای ای تو مرا قوت روان روزه

مگیر ای تو مرا نور دیدگان روزه

 

تو روزه گر ز برای خدای می‌گیری

گشای بهر خدا اندر این زمان روزه

 

گشای روزه که این رنگ ارغوانی را

کند ز ضعف دمادم چو زعفران روزه

 

گشای روزه و روزم چو شام مکن

که نیست واجب از بهر کودکان روزه

 

گشای روزه که در کربلا تو می‌باید

ز جور چرخ بگیری ز آب‌ونان روزه

 

گشای روزه که نوباوه اکبرت ز جفا

گشاید از دم شمشیر جان‌ستان روزه

 

گشای روزه که در کربلا به‌جای لبن

گشاید اصغرت از تیر خون‌چکان روزه

 

گشای روزه که در شام غم سکینه تو

بگیرد از ستم و جور ظالمان روزه

در هلال غم فلک کشتی در آب انداخته

یا ز سر گردون کله از اضطراب انداخته

 

گوهر رخشنده ای افتاده اندر بحر خون

یا قضا جسم حسین در آفتاب انداخته

 

جسم مجروحش چو ایوب اوفتاده روی خاک

یا که او را سوز زخم بی‌حساب انداخته

 

شد عیان کف‌الخضیب از آسمان اندر زمین

یا که نعش قاسم پا در خضاب انداخته

 

بید مجنون است این یا شاخ طوبی خورده پیچ

یا به گردن چرخ عابد را طناب انداخته

 

چهره خورشید تابان گشته پنهان در حجاب

یا که از گیسو به رخ اکبر نقاب انداخته

 

مردمک از چشم جودی جای اشک آید برون

یا ز باران دیده دریا حباب انداخته

باز دل دریای خون و دیده‌ خون‌بار آمده

روز روشن پیش چشمم تیره و تار آمده

 

دل درون سینه‌ام چون نقطه و غم گرد او

قاف تا قاف جهان چون خط پرگار آمده

 

با موافق ناموافق گردشت چند ای سپهر

با مخالف ای فلک چند اخترت یار آمده

 

حیرتی دارم عجب از این‌که در گلزار دین

خار این‌گونه عزیز و گل چرا خوار آمده

 

با که گویم این ستم کز بعد قتل یک غریب

یک سپه سنگین‌دل و خون‌ریز و خون‌خوار آمده

 

آه از آن ساعت که زینب دید اندر قتلگه

از پی قتل حسین شمر ستمکار آمده

 

عترت طاها کجا و مجلس عام یزید

کاندر او حاضر مجوس و روس و تاتار آمده

 

صبر کو تا بشنوم کاندر سر باز بازار شام

سنگ کین از بام و در بر فرق بیمار آمده

 

از غمی کامد به زینب سایه‌ی دیوار جای

صورت بی‌جان جودی نقش دیوار آمده

سرو سهی گلشن ایجاد شکسته

یا قائمه‌ی عرش ز بنیاد شکسته

 

عالم ز الم گشته به دریای عدم غرق

امروز مگر کشتی ایجاد شکسته

 

بر جسم حسین نیست دگر جای درستی

بس بر بدنش خنجر فولاد شکسته

 

شد بر سر نی آن سر انور که ز داغش

همچون سر زینب دل سجاد شکسته

 

افتاده ز پا سرو قد قامت اکبر

یا خود به چمن قامت شمشاد شکسته

 

در حجله عروس از غم داماد پری رو

دل دربر او چون دل داماد شکسته

 

نوک مژه بر دیده جودیست چو خنجر

یا بر رگ جان نشتر فصاد شکسته

شد غرق خون ز غم دل غم پرور حسین 

آمد بس از زمانه جفا بر سر حسین

 

با اشک و آه کرد چو رو سوی خیمه‌گاه 

جز شصت و چار زن نبدی لشکر حسین 

 

گفتی ز فرط واهمه شد عرش سرنگون 

افتاد تا ز زین به زمین پیکر حسین

 

زینب به آه و ناله برآمد به قتلگاه 

خنجر نهاد شمر چو بر حنجر حسین 

 

خورشید منکسف شد و شد ماه منخسف 

تا شد به نوک نیزه اعدا سر حسین

 

آه از دمی که با لب عطشان به زیر تیغ 

سوی فرات بود دو چشم تر حسین 

 

لیلا درید جامه به تن چون ز تیغ کین 

شد پاره پاره جسم علی اکبر حسین 

 

پشت علی به خلد کمان شد ز بار غم 

آمد چو تیر بر گلوی اصغر حسین

 

سیراب وحش و طیر ز شط فرات و بود 

وز تشنگی کبود لب دختر حسین 

 

آتش ز سوز سینه زهرا زبانه زد 

بگذاشت در تنور چو خولی سر حسین 

 

گردون به بر نمود سیه چون کبود شد 

از ضرب چوب کینه لب انور حسین

 

جودی درید جامه ز بی طاقتی به تن 

کردند پیرهن چو برون از بر حسین

چه حاصل است دلا باغ و راغ گردیدن 

ز غم بنال که آمد زمان نالیدن 

 

گشای دیده به گلزار کربلا ای دل 

به سر فتاده تو را گر هوای گل چیدن 

 

شها مرا ز لب خشک و دیده تر تو 

حرام باد گر آب حیات نوشیدن 

 

ز نوک تیر دریغا نبود در بدنت 

ز بهر زینب مظلومه جای بوسیدن

 

پس از نگون شدن نخل قامت عباس 

چسان به سایه طوبی توان خرامیدن 

 

ز داغ عشرت قاسم به بزم عیش و سرور 

ز فرط گریه ندارم مجال خندیدن 

 

ز تیر حرمله و حلق اصغر بی‌شیر 

به بسته بر گلویم عقده راه نالیدن 

 

ز بهر زینب و بزم یزید و مجلس عام 

سزد ز پنجه غم آنکه جامه بدریدن 

 

از آن زمان که برون کرد شمر پیرهنت 

حرام کرد به جودی لباس پوشیدن

ای دل بیا به کعبه مقصود رو کنیم 

از تشنگان دشت بلا جستجو کنیم 

 

ناسور گشته است جراحاتشان بیا 

آن زخم‌ها به سوزن مژگان رفو کنیم 

 

اصغر ز سوز تشنگی از تیر حرمله 

نالد بیا که ناله‌ای از بهر او کنیم

 

خاتم ز قحط آب بنوشید اکبرش 

با اشک و آه آب همی در گلو کنیم 

 

از تشنگی سکینه شد از هوش بهر او 

آبی ز سیل اشک بیا در سبو کنیم 

 

عباس را دو دست جدا گشته از جفا 

بهر سکینه خواهش آب از عمو کنیم

 

قاسم خضاب کرده ز خون دست نو عروس 

باید که گریه هم به عروس و بشو کنیم 

 

سقای تشنگان که بود تشنه لب هنوز 

بهرش ز اشک دیده روانه به جو کنیم 

 

در بر گرفته حسین نعش اکبرش 

آنان که منکرند بگو روبرو کنیم

 

جودی بیا به کرب و بلا همره صفا 

از خاک کشتگان طلب آبرو کنیم

به دهر شورش یوم الحساب می‌بینم 

دو کون را همه در انقلاب می‌بینم 

 

به کربلا چو نظر می‌کنم به دیده تر 

به بحر خون همه در خوشاب می‌بینم 

 

تنی که گیسوی زهرا سایبان بودی 

بخون فتاده و در آفتاب می‌بینم

 

به نوک نیزه و بزم شراب و غرقه به خون 

سر و تن پسر بوتراب می‌بینم 

 

خیام سوخته اطفال روی در صحرا 

ز کین به گردن عابد طناب می‌بینم 

 

به روی کشته داماد با فغان و خروش 

عروس را به کف از خون خضاب می‌بینم

 

به پیش روی حسین شاهزاده اکبر را 

هزار پاره به عهد شباب می‌بینم 

 

جهانیان همه سیراب و بهر جرعه آب 

دل سکینه عطشان کباب می‌بینم

 

به پای یک یک اطفال از پیاده‌روی 

هزار آبله همچون حباب می‌بینم 

 

به روی ناقه عریان سوار زینب را 

به آه و ناله و در اضطراب می‌بینم 

 

به بزم عیش یزید لعین چو مه به خسوف 

سر حسین ز درد شراب می‌بینم

 

ز بس سرشک روان شد ز دیده جودی 

ز سیل اشک جهان را خراب می‌بینم

شد بخون غرقه شه کشور اسلام دریغ 

بیرق کفر به پا گشت در ایام دریغ 

 

کشته در کرب و بلا گشته حسین واویلا 

رفت زینب به اسیری به سوی شام دریغ

 

قطع شد از تن عباس جوان دست ای وای 

پاره پاره تن او گشت ز صمصام دریغ 

 

گشت لیلای پسر مرده ز غم مجنون آه 

شد جدا سر ز تن اکبر ناکام دریغ 

 

سرور تشنه لبان را به سنان شد سر وای 

خورد بر جبهه او خشت سر بام دریغ 

 

به فلک بانگ عطش شد ز یتیمان فریاد 

کوفیان را به کف از آب روان جام دریغ 

 

حجله عیش مبدل به عزا شد افسوس 

کشته داماد و عروسش شده ناکام دریغ

 

شد به کلثوم اشارت به کنیزی آوخ 

سوخت زهرا به جنان زین طمع خام دریغ 

 

حلق اصغر هدف تیر بلا شد اندوه 

روز جودی شد از این واقعه چون شام دریغ