سلام ما به مادر سادات

سلام ما به قبله حاجات

سلام ما به کوثر طاها

سلام ما به مظهر طاعات

مدینه در آتش و دوده

بازوی فاطمه کبوده

سیلی کین و تازیانه

سزای فاطمه نبوده

 

وای..... مادر مادر مادر

 

حسن میان کوچه با مادر

زند ز داغ مادرش بر سر

چو مرغ پرشکسته افتاده

میان کوچه میزند پرپر

پهلوی فاطمه شکسته

دست علی گردیده بسته

گرد غریبی و اسیری

به صورت زینب نشسته

 

وای....مادر مادر مادر

 

مهدی فاطمه ز غم سیه‌پوش

چراغ خانه‌ی علی خاموش

ناله و افغان یتیمانش

میرسد از شهر نبی بر گوش

گشته بلاگردان حیدر

حقیقت سوره‌ی کوثر

محسن ششماهه فدا شد

از لگد و ز آتش در

 

وای....مادر مادر مادر 

بی هوا آغاز شد فصل خزانِ خانه اش

بسته شد دستان حیدر در میانِ خانه اش

 

در ازای نانِ نذری ها که زهرا(س) پخته بود

با هجوم انداختند آتش به جانِ خانه اش

 

فکر و ذکرش روز و شب «الجّار ثمّ الدّار» بود

سنگ بود اما دلِ همسایگانِ خانه اش

 

کوچه ای باریک، دیواری که دودآلود بود

یک درِ آتش گرفته شد نشانِ خانه اش

 

در سکوتِ نیمه شب، آهسته، دلتنگ پدر

رفت مظلومانه یار مهربانِ خانه اش

 

عاقبت از آنچه می ترسید آمد بر سرش

راهیِ تابوت شد یارِ جوانِ خانه اش

 

خانهٔ بی فاطمه(س) شد بیت الأحزانِ علی(ع)

تیره شد با کوهی از غم، آسمانِ خانه اش

 

بغض کرد و بچه هایش را در آغوشش گرفت

اشک آمد بیهوا شد میهمانِ خانه اش

 

گریه میکردند با هم! بیشتر اما حسن(ع)...

چادری پا خورده میشد روضه خوانِ خانه اش

 

گرچه می بوسیدشان اما غم بی مادری

بود معلوم از نگاهِ کودکانِ خانه اش

 

تشنه لب بیدار میشد نیمه شب تا که حسین(ع)

آه برمیخواست فوراً از نهانِ خانه اش

 

باز زینب(س) تکیه بر دیوار خوابش برده بود

می شکست اینگونه هر آن استخوانِ خانه اش!

سلام سوره ی کوثر، سلام "أَعطَینا"

درود، مادر سادات، فاطمه، زهرا

 

صفیّه، امّ ابیها، جلیله، راضیّه

حدیثه، طاهره، قدسیّه، انسیه، حورا

 

تویی که عرش سرش را به پات می ساید

تو زهره ای، که ضیائت گرفته دنیا را

 

برای فهم مقامت، عقول پا در گِل

برای درک خیالت، خیال نابینا

 

تویی که دختر وحی و عروس قرآنی

گواه، سوره ی رحمان و سوره ی طاها

 

برای همسری تو، فلک علی پرور

نبود غیر ولایت برای تو همتا

 

تویی که فخر ائمه شده است مادریت

تو مادر پدرت هم شدی، ولی بخدا

 

تو مادر همه ی بچّه شیعه ها هستی

فدای مادری تو، تمام مادرها

 

فدای نام حسینت، تمامی عالم

فدای نام عزیز حسن، همه دنیا

 

همیشه نام حسن را که می برم، مادر!

بیاد کوچه می افتم، بیاد کوچه، چرا؟

 

چرا که صورتتان در عبور از این کوچه

به ضرب سیلی دشمن کبود شد، زهرا

 

هنوز خاکی خاکی است چادرت بی بی

هنوز مانده در آن کوچه گوشوار شما

 

کنار چادر خاکی که ارث زینب شد

اگر که روضه بخوانی برای کرببلا

 

پس از حسین «عَلَیکُنَّ بِاالفِرار» بگو

خدا کند، نکند خصم خیمه را یغما

 

حجاب زینب کبری، حجاب فاطمه است

رسیده شمر به خیمه، کجایی ای سقّا؟

آن خیره سر که نعره ز هر سو کشید و رفت

از دست فاطمه سَنَدِ او کشید و رفت

 

در کوچه ای که جای طلوع و غروب نیست

خورشید را به کُندة زانو کشید و رفت

 

وقتی که دید سیلی او هم اثر نکرد

انگار تازه نقشه بازو کشید و رفت

 

انگار پشت در ثمر مصطفی نبود

ضرب لگد به سینه و پهلو کشید و رفت

 

از دور عده ای به تماشای آن پلید

دیدند هُرم شعله به گیسو کشید و رفت

 

افتاده بود مادرمان زیر دست و پا

گرگی رسید و پنجه به ابرو کشید و رفت

 

می گفت زیر لب به علی، روز بیعت است

او را به ریسمان و هیاهو کشید و رفت

 

آن غنچه ، گل نداده ، ز دنیای پر ز درد

تنها ز دود و آتش و خون بو کشید و رفت

 

می گفت دختری ز چه رو مادری جوان

این روزها ز همسر خود رو کشید و رفت

 

جبریل گوشه ای به تمنّای انتقام

با سوز و آه ، ناله یا هو کشید و رفت

دوباره بزم عزا باز مرثیه خوانی

دوباره سفره ی روضه دوباره مهمانی

 

سلام حضرت صاحب عزا که از چشمت 

جدا نخواهد شد ابرهای بارانی

 

در این مقام، که تنها برای محرم هاست

سپاس از اینکه مرا اهل خویش می دانی

 

تو ارث برده ای از مادرت که روز و شبت

چنین عجین شده با گریه های طولانی

 

دوباره روضه بخوان تا که بشکند قلبم

دوباره آه بکش تا مرا بسوزانی

 

بگو به مردم نامرد شهر پیغمبر

کجاست غیرتتان پس چه شد مسلمانی

 

بهشت، سوخته ی آتش جهنم؛ آه

فرشته ای وسط شعله های شیطانی

تا که هیزم ها به دست عده ای شر ، گُر گرفت

کم کم آتش شد مهیا ، بعد از آن در ، گُر گرفت

 

پشت در بود و به پهلو تکیه به آن داده بود

آتشِ در شعله زد یکباره معجر گُر گرفت

 

هُرم آتش زود به هرجا سرایت میکند

بعد معجر ، بی هوا گیسوی مادر گُر گرفت

 

داشت آتش را ز روی سرجدا میکرد که

دربه روی پیکرش افتاد و محکم گُر گرفت

 

چهل نفر از در که نه از روی زهرا رد شدند

پس بنابراین تن او چهل برابر گُر گرفت

 

تازیانه در هوا چرخید و بر بازو نشست

زن که زیر گریه زد چشمان شوهر گُر گرفت

 

عصر عاشورا دوباره روضه ها تکرار شد

خیمه ها در بین آتش سوخت دختر گُر گرفت

 

کودکی با دامن آتش گرفته می دوید

باد ، با دامن تلافی کرد و بدتر گُر گرفت

ضربه های دست معمولا به صورت میرسد

چون به صورت می رسد قطعا قیامت میرسد

 

گر میان کوچه های تنگ راهش سد شود

دست ها بر صورت حوریه راحت میرسد

 

بارداری را که با صورت زمینش می زنند

مطمئنا لحظه ی مرگش به سرعت میرسد

 

ضربه ای از پشت دست و ... وای گوشش پاره شد!

که صدای مجتبی دیگر به ندرت میرسد

 

کاش با سیلی زدن این قصه پایان می گرفت

تازه دارد لحظه های هتک حرمت میرسد

 

آه.. دارد  چادرش را باز بر سر می کشد

آه ..می خواهد ولی دستش به زحمت میرسد

 

راه مسجد تا به خانه راه نزدیکی است لیک

این شکسته بال بعد چند ساعت میرسد

 

کوچه امروز است فردا آتش و مسمار و در

دردهای فاطمه دارد به نوبت میرسد

 

بی وضو ابلیس بر قرآن حیدر دست زد

ضربه های دست معمولا به صوت میرسد

دو آینه که خدا را به ما نشان دادند

دوتا ستاره که زینت به آسمان دادند

 

دو تا کریم دو تا سبز پوش فاطمه خو

دو مهربان که به ما رزق آب و نان دادند

 

دوتا حسن که یکی را حسین میخوانند

که هرچه روزیشان شد به این و آن دادند

 

دو گریه زاده دو تا ابر بغض کرده اشک

به اشکهای روان گریه یادمان دادند

 

دو گوشواره زهرا ولی شکسته شده

که داغ فاطمه را سخت امتحان دادند

 

دوتا حرم که در آغوش یکدگر بودند

کنار مادر بی جان خویش جان دادند

 

برای اینکه دوباره ز خواب برخیزد

چقدر مادر مظلومه را تکان دادند

 

مسیر خانه به مسجد فقط زمین خوردند

دو قاصدک که خبر را به باغبان دادند

 

به امر فاطمه با گریه شسته شد بدنش

کنار او دم جانم حسین جان دادند

 

علی که آب به روی سر مطهر ریخت

عنان گریه به طشت و به خیزران دادند

بهشت جلوه ای از سایه سار این دو نفر

جهنم است نبودن کنار این دو نفر

 

نماز شفع پیمبر علی و فاطمه اند

نماز شب شده شب زنده دار این دو نفر

 

طلا غبار قدمهای فضه خادمشان

گرفته فضه عیار از عیار این دو نفر

 

گره نخورده به دست طناب قصه شان

نبود دست کسی اختیار این دو نفر

 

وقار کوه احد هم شکست در کوچه

کشیده شد به زمین تا وقار این دو نفر

 

میان غربت غمبار خانه خورشید

نبود میخ در خانه یار این دو نفر

 

علاوه بر در خانه زدند زهرا را

نشد رعایت تقسیم کار این دو نفر

 

به غیر آتش سوزان تب ، به غیر از درد

نبود هیچ کسی غمگسار این دو نفر

 

بجای میخ در خانه که ندارد شرم

خمیده ام، شده ام سوگوار این دو نفر

شب و کابوس، از چَشمِ منِ کم سو نمی افتد

تـبِ من کم شده، امّـا تبِ بانـو نمی افتد

 

غرورم را شکسته خنده ی نا مَحرمی یا ربّ

چه دردی دارد آن کوچه، که با دارو نمی افتد

 

جماعت داشت می آمد، دلم لرزید می گفتم

که بیخود راهِ نامردی به ما اینسو نمی افتد

 

کشیدم قَدّ به رویِ پایم و آن لحظه فهمیدم

که حتی ردِّ بادِ سیلی اش، بر گونه می افتد

 

نشد حائل کند دستش، گرفته بود چادر را

که وقتی دست حائل شد، کسی با رو نمی افتد

 

به رویِ شانه ام دستی و دستی داشت بر دیوار

به خود گفتم خیالت تخت باشد، او نمی افتد

 

سیاهی رفت چشمانش، سیاهی رفت چشمانم

و گر نه اینقدر در کوچ، با زانو نمی افتد

 

میانِ خاک می گردیم و می گویم چه ضربی داشت!

خدایا گوشواره اینقدر آنسو نمی افتد!

 

دو ماهی هست کابوس است خوابِ هر شبم، گیرم

تبِ من خوب شد، امّا تبِ بانو نمی افتد 

جان علی جانان علی

ای یار قد خمیده ی حیدر

 

قدر علی قرآن علی

هستی تو نورِ دیده ی حیدر

 

ای کوکبِ تابان علی

همسنگرِ شهیده ی حیدر

 

حامی ‌من بودی

بین کوچه ها،وقتی که زده

مغیره تو را

 

واویلا،دل به غصّه نشسته

واویلا،پهلوی تو شکسته

 

یا زهرا فاطمه یا زهرا

 

نورِ علی یاسین علی

در پشت در بگو که چه ها شد

 

ای حبّ تو آئینِ علی

چه کینه ها که بر تو رَوا شد

 

همسنگرِ دیرین علی

چه شد که محسنِ تو فدا شد

 

دست من را بست و

بی رحمانه،بَد

درب خانه را

میزد با لگد

 

از دربِ شعله ور چه بگویم

از داغِ میخ در چه بگویم

 

یا زهرا فاطمه یا زهرا

روز من شب شده ای شمع شب تار علی

زیر گل خفتی و بنگر به دل زار علی

 

بین بستر تو طبیب دل حیدر بودی

رفتی از دست من ای حامی بیمار علی

 

بس که داغ غم تو بر دل من سنگین است

مدتی هست که زینب شده غمخوار علی

 

گره از کار همه خلق خودم وا کردم

بی تو افتاده عزیزم،گره در کار علی

 

همنفس نه به خدا که نفسم بودی تو

کاش جان با نفس آید ز تنم،یار علی

 

سپرم بودی و در کوچه شکستند تو را

بین دشمن تو شدی یار و طرفدار علی

 

موقع غسل تو دیدم بدنت له شده است

با تنت میخ چه کرده گل بی خار علی

 

روی تو سوخت و از سوختنت سوخت دلم

روی تو سوخته!نه_ سوخته رخسار علی

یه پرستویی که عشق تو ذاتشه

بی هوا ،پر از قفس نمی کشه

من به کی بگم غمای دلمو

فاطمه م دیگه نفس نمی کشه

 

حق بده که غصه ی رفتنِ تو

فاتح خیبرو بی قرار کنه

چشماتو بستی ،دارم دق میکنم

تو بگو علی باید چکار کنه؟

 

دست وپام داره میلرزه فاطمه

یادمه میون خونه زدنت

علی رو ببخش اگه جلو چشام

با غلاف و تازیونه زدنت

 

به غمایی که داره شیر خدا

دوباره یه غم تازه اومده

علی با سه چار تا بچه ی یتیم

برا تشییعِ جنازه اومده

 

شب غسلت شب جون دادنمه

میمیرم تا آب میریزم رو تنت

زینب و حسین و آروم میکنم

منو کشته گریه های حسنت

 

هنوزم هستی دلم تنگه برات

بی تو با درد زمونه چه کنم؟

لباساتو فضه جمع کرده ولی

با در و دیوار خونه چه کنم؟

زیباترین گلواژه ی اشعار حیدر

ای محرم گنجینه ی اسرار حیدر

 

باران رحمت می‌شد از چشم تو جاری

با عطر یاست می‌شود دنیا بهاری

 

با چشم کم سویت نگاهم کرده ای تو

آشفته بودم روبه راهم کرده ای تو

 

تنها تو کردی اعتنا بر هر کلامم

تنها تو می‌گفتی “علیکم” بر سلامم

 

یک جای سالم پس چرا در پیکرت نیست ؟

جز دشت آلاله میان بسترت نیست؟

 

زخم تنت زهرا مداوا میشد ای کاش

لولای در شکلی دگر وا میشد ای کش

 

سرچشمه ی باغ پر از احساس هستی

تنها پناهم در عوام الناس هستی

 

برخیز و برکش پرده از رازی دوباره

اعجاز کن با چادر ، اعجازی دوباره

 

من بی وضو نام تو را هرگز نبردم

وقتی هزاران آیه در وصفت شمردم

 

با این قد تا خورده ، آبم کرده ای باز

جارو نکش ، خانه خرابم کرده ای باز

 

دستاس را حرکت درآوردی نفهمم

هر بار پیراهن عوض کردی نفهمم

 

این درد بازو در قنوتت حرف دارد

طرز نگاه در سکوتت حرف دارد

 

برخیز و برپا کن شکوه آیه ها را

لبریز از خیر و دعا همسایه ها را

 

بالاتر از ادراک مردم شد مقامت

هرگزنشد در کوچه حرف از احترامت

 

قربانی دست حسودان غدیری

وقتی که رفتی حق خود را پس بگیری

 

بعد از گذر از کوچه هم رنگ غروبی

می خواستی اذعان کنی همواره خوبی

 

چون کشتی بشکسته پهلو میگرفتی

من محرمت بودم ولی رو میگرفتی

 

باشد نگو اما حسن دق میکند …ها

شب ها میان خواب هق هق میکند …ها

 

دیوار و درب کوچه‌ها با من سخن گفت

آه از حسن آه از حسن آه از حسن گفت

 

ازضرب دست مردکی ناپاک می‌گفت

از زیور گوشت به روی خاک می‌گفت

 

عرش خدا را ضربت سیلی تکان داد

جای سرت را روی دیواری نشان داد

 

سخت است در دنیا بدون یار بودن

بی تو کنار سفره ی افطار بودن

 

اصلاً نمی‌خواهم که با این سر به زیری

حتی برایم لقمه ی نانی بگیری

 

روز گذشته چاره ای تدبیر کردم

لولای درب خانه را تعمییر کردم

 

میخی که شد دردسرت را… کندم ازجا

آسیب زد بال و پرت را… ‌کندم از جا

 

خانُم ! بیا جان علی ترک سفر کن

از یادگار مُحسنت صرف نظر کن

 

با داغ تو می لرزد ارکان نمازم

کز چوب این گهواره تابوتی بسازم

 

حس میکنم دردی که روی دوش داری

وقتی که زینب را تو درآغوش داری

 

برخیز و بر احوال زینب مادری کن

فکری به حال لحظه ی بی معجری کن

 

باید بمانی تا رُخ ماهش ببوسی

آن دم که چادر سر کند روز عروسی

 

پاک و زلال و صاف تر از رود دجله

خوب است دختر را بَرد مادر به حجله

 

دیدم به نقش صورت خود غنچه داری

یک پیروهن ، چندین کفن در بقچه داری

 

فکری برای زینبت در کربلا کن

سرمایه ای در عصر عاشورا جداکن

 

غم نامه ای دیگر مهیا کن برایش

یک معجر و یک روسری تا کن برایش

 

این عهد را از روز اول با تو بستم

درقتلگه همراه زینب با تو هستم

بانویی که خداست مُمتَحَنَش

چل نفر خسته اند از زدنش

 

لگد دومی به پهلو خورد

آه از ضربه‌ی کمرشکنش

 

مقتل آورده است: مادر سوخت

عالم آتش گرفت از این سخنش

 

فاطمه بین شعله ، گیر افتاد

چنگ انداخت “در” به پیرهنش

 

بی پناه است جان‌پناه علی

میخ رفته به جنگ تن به تنش

 

غرق خون است باغ سبزِ نبی

له شده زیر چکمه ها چمنش

 

فاطمه زیر دست و پا..،کوشید

نام حیدر نیفتد از دهنش

 

وسط کوچه گوشواره شکست…

این بلا را که دیده ؟! جز حسنش

 

به عیادت نیامده اَحَدی

اُف به همسایه‌ها..،به مرد و زنش

 

خیره به خونِ بستر است حسین

کُشته ما را نگاهِ بی کفنش

 

دوره اش می کنند در گودال

تک و تنها..،به دور از وطنش

 

نوکِ مسمار می شود نیزه…

وای از وضعِ درهم بدنش

خدا داند دلم خون گریه می کرد

به حالم دشت و هامون گریه می کرد

ندیدم زخم پهلو را در آن شب

ولی دیدم کفن خون گریه می کرد

 

شب آمد بر سرت تنها نشستم

زپا افتاده و در خود شکستم

برای مرگ من پس باشد این داغ

که من با دست خود چشم  تو بستم

دیدی غمش آخر علی را خون جگر کرد

قرآن بخوان اسما که قرآنم سفر کرد

 

هرچند ساکت بود دلگرمی من بود

با رفتنش دیگر مرا بی بال و پر کرد

 

یادم نرفته بین محراب عبادت..

با آرزوی مرگ شب ها را سحر کرد

 

خون مردگی چشمهایش را ندیدم

از بس که پیش محرمش چادر به سر کرد

 

بیدار بود از درد اما دم نمیزد

با دردهای پیکرش مردانه سر کرد

 

غسل تن حوریه ی زخمی چه سخت است

از شرم آبم کرد من را محتضر کرد

 

مسماررا کج کرد تا که من بمانم

در پشت در پای علی سینه سپر کرد

 

دلشوره و دلواپسی آمد سراغش

هروقت که به معجر زینب نظر کرد..

خونه بی لبخند زهرا آسمون بی ستاره ست

اینو حیدرت می دونه دنبال یه راه چاره ست

 

بعد زندگیِ با تو به چی دل خوش کنه حیدر

قلب من رو کن تصور وقتی زینب میگه مادر

 

با چی حالت خوب می شه ای فدای اون ناز ابروت

جون محسنت نگی که با نگاه به چوب تابوت

 

کی گمون می کرد یه روزی عوض گهواره ساختن

برا تو تابوت بسازم توو حیات خونه ام من

 

شبا می پرم ز خواب با صدا خس خس نفس هات

دیگه بی عصا سه ماهه نمی تونی پاشی از جات

 

با خداحافظی تو جلو چشمام مرگ و دیدم

مثله اون روز پشت در که عبامو روتو کشیدم

 

سپرم شدی تلافی اُحد و زخمای بسیار

اون نود تا زخم کجا و پهلو و شکاف مسمار

 

شنیدم که توو حکومت قنفذ از خراج معافه

اشک من میگه که این کار مزد ضربه ی قلافه

 

قلاف قنفذ چه جوری جلو چشمام با تو لج کرد

میخ در که داغ شد و بعد راهشو به پهلو کج کرد

 

با فشار درب و دیوار داغ محسن و چشیدی

نمی دونم که چه جوری میخ و از پهلوت کشیدی

 

ناحلهُ جسم تویی که چیزی از تنت نمونده

ردِ پنجه ی کیه که رُخ ماهتو پوشونده

 

در و با هیزم سوزوندن آتیشا به بازوت افتاد

بعد این که در شکستش افتادی و در روت افتاد

دیروز بود انگار عشقت در گلم رفت‌

گفتی علی!غم‌های عالم از دلم رفت..

 

دیروز بود انگار با تو پا گرفتم

خندیدی و آرام دستت را گرفتم

 

دیروز بود انگار شب را کور کردیم

یک خانه کوچک به زحمت جور کردیم

 

دیروز بود انگار رونق داشت باغم

با بودن تو غم نمیامد سراغم

 

دیروز بود انگار گل با شمع بودیم

شب‌ها سر یک سفره باهم جمع بودیم

 

دیروز بود انگار دنیا کام من بود

در شهر عنوانم علی صف شکن بود

 

دیروز بود انگار دادم این خبر را

گفتم که زهرا هست بفروشم سپر را

 

دیروز بود انگار فکرم ماندنت بود

زیباترین اوقات من نان پختنت بود

 

دیروز بود انگار با شور جوانی

می ایستادی تا نماز شب بخوانی

 

امروز اما غم گرفته خانه ام‌ را

سر درد اذیت میکند ریحانه ام را

 

امروز اما هر نمازش بی قنوت است

هرچیز میگویم جواب او سکوت است

 

امروز اما راه من بن بست خورده

بانوی من سیلی ز مردی پست خورده

 

امروز اما بخت حیدر واژگون است

هرجای بستر را که میبینیم خون است

 

امروز اما سوخت مغز استخوانم

با من وصیت کرد بانوی جوانم

 

امروز اما غم دلم را زیرو رو کرد

از حال زهرایم مغیره پرس و جو کرد

 

امروز اما کوثر من در مدینه

زخم عمیق میخ در دارد به سینه

 

امروز اما خاک شسته جامه ام را

گم کرده ام در کوچه ها عمامه ام را..

 

امروز اما سر به زیر شهر هستم

دنیا بدان من با تو دیگر قهر هستم

 

امروز اما داغ زد بر روی داغم

فرمود وای از کشته ی خاک عراقم..

 

گفتم حسین دیدم دو چشمان ترش را

فرمود میبرند لب تشنه سرش را

تا شعله دست بر پَرِ خَیر‌ُ النِّسا گذاشت

ما را میان غصه‌ی بی انتها گذاشت

 

باران کجاست؟! شمعِ نبی ذرّه‌ذرّه سوخت…

آتش چه حسرتی به دلِ ابرها گذاشت

 

دیوار و در مجال تقلّا نمی دهند

باید برای بال‌شکسته فضا گذاشت

 

در هیچ مَسلَکی زدنِ زن روا نبود

لعنت بر آن‌که بدعت خود را بنا گذاشت

 

یک بی‌حیا که حُرمتِ چادر نمی شناخت

روی حجاب عصمت حق ، ردِّ پا گذاشت

 

آئینه را فشار لگد ، تکّه تکّه کرد…

آنقَدر خُرده‌شیشه دمِ خانه جا گذاشت!

 

مسمارِ خسته فاطمه را تکیه‌گاه دید

سَر را به روی مخزن سِرِّ خدا گذاشت

 

وقتی که گفت : فضّه خذینی!…، عـلـی نشست

مشکل زنانه بود…، که حیدر رها گذاشت

 

بندِ طناب ول‌کُنِ دستِ علی نبود

سلمان به روی پیکر زهرا ، عبا گذاشت