فرجام  دل  پریش  را میدانست
خونخواری زخم نیش را میدانست
همسایه ی نخل ها که شد فهمیدند
او قصه ی مرگ خویش را  میدانست

چون نخل ، در ایستادگی ، خفتن توست
دل مشتری شیوه ی در سفتن  توست
هر چند رطب های تو شیرین باشد
شیرین تر از آن  علی علی گفتن توست

آیینه اش از غبارها  تار نبود
بر لوح دلش به غیر دلدار نبود
بر  دار  زبان او بریدند  ولی
از گفتن عشق  دست بردار نبود

گریان نخل کوفه و شیعه عزادار
در ماتم جانسوز میثم تمار
واویلا..........
خضاب از خون بر محاسنش کشیدند
زبان مداح علی را بریدند
واویلا.......
بر دار  کوفه تن او لاله گون شد
با نیزه ای جان از پیکرش برون شد
واویلا........