به جای باران بارد ز آسمان انجم

به مقدم پسر فاطمه امام دهم

 

چه خفته‌ای مه من روز عید آمد قُم

به بحر شادی گردیده ملک هستی گُم

 

شد از ولایت ابن الرّضا جهان روشن

قلوب شیعه دل صاحب الزمان روشن

 

عروس فاطمه بر فاطمه پسر زاده

برای شمس ولایت بهین قمر، زاده

 

و یا که آمنه پیغمبری دگر زاده

و یا که بنت اسد شیر دادگر، زاده

 

بحق که آینه حسن خالق ازلی است

که بوسه زن به جمالش محمّد ابن علّی است

 

بر از کبر و ریا تا که کبریا بینی

خودی گذار به یک سوی تا خدا بینی

 

شکوه آینة روی مصطفی بینی

مه جمال دل آرای مرتضی بینی

 

جمال لَیس کَمِثله هویدا شد

مه امید جواد الائمه پیدا شد

 

در آسمان ولا ماه بی‌قرین آمد

به صورت بشری صورت آفرین آمد

 

کز آفتاب بر ن ماه آفرین آمد

ولّی حق دهمین پیشوای دین آمد

 

امین وحی ز سوی خدا در این میلاد

پیام تبریک آورده بر امام جواد

 

بر از خویشتن و گوش جان خود کن باز

کز آن ولّی خدا گویمت یکی اعجاز

 

که مرغ روحت از حبس تن کند پرواز

به آسمان حقیقت رسی ز کوی مجاز

 

ز شرح آن بشناسی امام را، بهتر

وصی حضرت خیرالانام را، بهتر

 

بگفت با متوکّل زنی از نسل عرب

که یا امیر منم دختر علی، زینب

 

حسن برادر و زهراست مادرم به نسب

ز آسمان ولایت منم همان کوکب

 

خلایق از سخن او به حیرت افتادند

که قصّه را به امام دهم خبر دادند

 

امام آمد و اول نصیحتش فرمود

ولی نداشت نصیحت برای آن زن سود

 

ولّی حق که بجان و تنش سلام و درود

گشود غنچة لب را بدو چنین فرمود

 

که گوشت بدن پاک اهلبیت کرام

بود به حجم خدا بهر هر درنده حرام

 

براستی اگرت دعوی است در گفتار

بجانب قفس شیرها قدم بگذار

 

سخن بگوی بآنان نشانشان به کنار

بگفت ای به بزرگیت کرده حق اقرار

 

اگر به صدق بود گفته‌ات ز من بشنو

بجانب قفس شیرها تو اوّل رو

 

از این سخن متوکل شد بسی دلشاد

ولی امام که جان جهان فدایش باد

 

بجانب قفس شیرها قدم بنهاد

چو چشم شیران بر روی حضرتش افتاد

 

بخاک مقدمش از عجز و لابه افتادند

سرشک ریخته صورت به پاش بنهادند

 

کنار خویش چو روی امام را دیدند

گل وصال ز گلزار حسن او چیدند

 

سرشک شوق چو باران ز دیده باریدند

بگرد یوسف زهرا هماره گردیدند

 

یکی از آنان با حضرتش سخن می‌گفت

ز رنج پیری و احوال ضعف تن می‌گفت

 

که ای ولی الهی اگر چه من شیرم

ولی ز کثرت سن اوفتاده و پیرم

 

ز رنج پیری در این قفس زمین گیرم

ز بس گرسنه به سر می‌برم ز جان سیرم

 

ز شیرهای جوانتر بخواه ای سرور

که وقت خوردن طعمه بمن کنند نظر

 

امام گفت: بود تا گرسنه این حیوان

به سوی طعمه نیایند شیرهای جوان

 

قدم نهاد برون از قفس لب خندان

فتاد زن به قدم‌های حضرتش گریان

 

که ای ولّی خدا شرمگین و منفعلم

نه زینبم منما پیش دیگران خجلم

 

شنیده‌ام متوکّل که سخت گشت حقیر

تو گوئی از حسد آمد به سینة وی تیر

 

بگفت آن زن بیچاره را کنند اسیر

برند جانب شیران به جرم این تزویر

 

همه ستاده به حالش نظاره می‌کردند

که شیرها تن او را پاره پاره می‌کردند

 

اگر که گوشت آل پیغمبر اسلام

به قول حجت حق هست بر درنده حرام

 

به کربلا ز چه رو گرگهای کوفه و شام

حسین را که بود نور چشم خیرالانام

 

به ظهر جمعه لب تشنه‌اش فدا کردند

سر مقدّس او را ز تن جدا کردند

 

شراره زد به دلم یاد وقعة عاشور

تنی که بود سراپاش جمله آیت نور

 

به موج نیزه و شمشیر و سنگ شد مستور

شکسته شد همه اعضای آن ز سُمّ ستور

 

برهنه ماند به روی زمین سه روز و سه شب

ندانم آنکه چه بگذشت بر دل زینب

 

دمی که دختر زهرا به قتلگه رو کرد

نگاه بر بدن پاره پارة او کرد

 

کشید ناله پریشان ز غصّه گیسو کرد

سرشک ریخت ز چشم و نگه به هر سو کرد

 

چه دید، دید به گردش به غیر دشمن نیست

چنان گریست که دشمن بر او بلند گریست

 

به گفت ای بفدای تو مادر و پدرم

چگونه جسم تو صد چاک بر زمین نگرم

 

ز جای خیز ببین سوی شام رهسپرم

تو خفته‌ای و شده قاتل تو هم سفرم

 

عزیز فاطمه ما را سوار محمل کن

نگه به اشک من و خنده‌های قاتل کن

ماهِ شهــر سامــرا اومد

واسه دردامون دوا اومد

دیگه دل تو دل ندارم من

نــوه ی امام رضا اومد

 

اومد چهارمین علیه

خانــواده ی پیمبــر

عطر و بوی زهرا داره

سر تا پا شبیه حیدر

 

خدایی شد  

هوایی شد

کسی که حرم و صحن و سراشو دید

 

مثه زهرا 

تو این دنیا

همه زندگیشو بــه شیعه ها بخشیـد

 

مولانا یا هادی

 

به ما درس معرفت دادی

تو قیامت از ما کن یادی

پدر و مادر و هستی مون

به فدات یا حضرتِ هادی

 

مِهــرت از بــدوِ تولد

با آب و گلم سـرشته

رو سینه ی بچه شیعه

"لبیک یا هادی" نوشته

 

برای تو

به پای تو

همه دار و نــدارمو آقا میــدم

 

سر و سرور

دل و دلبر

فقط از در خونه تون کرم دیدم

 

مولانا یا هادی 

 

شیعه با شما سرافرازه

ذکـرِ تـو باعـث اعجازه

هر کسی مُحب حیدر شد

بـه امامِ هادی می نازه

 

ممنونتم کـه منـو بـا

اهل بیت آشِنـا کردی

با اون دستای کریمت

کربلامو امضاء کردی

 

ولــی الله 

عزیز الله

منو به راهِ بندگــی هدایت کن

 

مثه محسن

حججی ها

نصیب این گدا آقا شهادت کن

 

مولانا یا هادی

میلاد مولا ابن الجواد است

در این ولادت هر شیعه شاد است

 

به به شده ابن الرضای ما پسر دار

آمد دوباره نو گلی زیبا به گلزار

 

خوش آمدی،خوش آمدی، مولا نقی جان

 

شهر مدینه غرق سرورست

عرش خدا درباران نورست

 

ازآسمان ریزد زمین را بیشماره

در پیش پای نوگل زهرا ستاره

 

خوش آمدی،خوش آمدی، مولا نقی جان

 

گنج ولایت، صاحب گهرشد

جواد شیعه، کامش شکرشد

 

دهم امام شیعیان آمد به دنیا

جمله ملایک آمده بهر تماشا

 

خوش آمدی،خوش آمدی، مولا نقی جان

 

هرشیعه بینی مسرور وشادست

باقلب روشن رویی گشاده ست

 

پر می زند دل در هوای سامرایش

خوش باد بوسه بر ضریح با صفایش

 

خوش آمدی،خوش آمدی، مولا نقی جان

روى چشم اسمون قدم نهادى

ریزه خوار سفرتم امام هادى

پسره جوادى

 

از همین راه دور ، با سلامى به تو ، راهى سامرایم

تو کریمى و من ، از همون کودکى ، ریزه خوار و گدایم

بر دامانت دست فقیر ما

مثل حیدر هستى امیر ما

میلاد تو باب الغدیر ما

 

مولا مولا ، جانم على على

 

کنج صحنت

برا من بهشت زیباى زمینه

گنبد جدید تو به دل میشینه

زائر تو زائر عرش برینه

اى بی قرینه

 

خوندن جامعه ، سامراى شما ، یک سحر آرزومه

شهریار حرم ، بسکه دارى کرم ، نوکریت آبرومه

دریا دریا تو بى نهایتى

یابن الزهرا روح محبتى

دورت گشتن داره چه لذتى

 

مولا مولا ، جانم على على

می دهد مژده منادی ، که شده ایام شادی 

زد قدم در عالم خاک آقامون حضرت هادی 

جهان شد در سرور 

شده وادی طور 

ز یمن مقدمت 

زمین شد پر ز نور 

علی مولا علی 

علی مولا علی 

 

امشب از لطف خداوند ، رفته دل تا سامرایت 

ای عزیز قلب زهرا ، نظری کن بر گدایت 

همه ی حاصلم 

نگه کن بر دلم 

که با لطف شما 

شود حل مشکلم 

علی مولا علی 

علی مولا علی 

 

تو امام و مقتدایی ، نوه ی امام رضایی 

تو عزیز قلب بابا ، سرور و مولای مایی 

شدم دیوانه ات 

گدای خانه ات 

تویی شمع وجود 

منم پروانه ات 

علی مولا علی 

علی مولا علی 

نوری به جهان زحی سرمد آمد 

از لطف خدا عبد موید آمد

دهم گل بوستان زهرا و علی

از نسل علی نجل محمد آمد

 

امشب به جهان نور خدا آمده است 

دهم گل باغ مصطفی آمده است

در بیت نهم گل ولایت ،هادی 

از نسل علی مرتضی آمده است

 

امشب به جهان نور مبین می آید 

بر شیعه بگو حبل متین می آید

از بیت جواد ابن رضا هادی دین 

همنام امیر مومنین می آید

 

امشب از لطف خداوند ودود 

غنچه ای وا شد به گلزار وجود 

آمده چهارم علی،هادی دین

بر جمال کبریاییش درود

سامرا امشب شده چون عرش رب‌العالمین

بهر عرض تهنیت جبریل آمد بر زمین

 

مقدمت بادا مبارک نور چشمان جواد

 

یا جواد بن‌الرضا چشم شما روشن شده

خانه‌ات از مقدم این گل پسر گلشن شده

 

مقدمت بادا مبارک نور چشمان جواد

 

هادی دین حجت حق گشته چون ماء‌معین

شد چراغان از قدومش آسمانها و زمین

 

مقدمت بادا مبارک نور چشمان جواد

 

یاعلی بن‌ محمد هادی دین مبین

نام تو آمد به قرآن واژه ماء معین

 

مقدمت بادا مبارک نور چشمان جواد

 

صف به صف خیل ملائک از یمین و از یسار

آمدن از بهر عرض تهنیت لیل و نهار

 

مقدمت بادا مبارک نور چشمان جواد

 

در سحر نور ولایت سر زد از بیت ولا

آمده زهرا ز جنت سوی شهر سامرا

 

مقدمت بادا مبارک نور چشمان جواد

امشب نور خدا آمد

مظهر کبریا آمد 

دوم ابن الرضا آمد

گلباران زمین شده

امشب ز رحمت قلوب اهل ولا 

گهی مدینه رود گهی سامرا

امام هادی امام هادی خوش آمدی مولا

 

نخل دین ثمر آورده

سمانه پسر آورده 

گل همچون قمر آورده

خنده برلب جواد

نیمه ی ذالحجه سرزده یک ماه 

که باشد این مه دهم چراغ راه

امام هادی امام هادی خوش آمدی مولا

 

حیدر ماه جمال او

احمد جاه و جلال او 

زهرا خوی وخصال او 

عالم محو روی او 

شهر مدینه طور تجلا شده

گل جمالش زینت دنیا شده

امام هادی امام هادی خوش آمدی مولا 

 

غصه هاهمه بر باد است 

دل های شیعیان شاداست 

هادی را شب میلاداست 

نور حق شده عیان

عالم هستی لبریز شادی شده

زینت عالم امام هادی شده 

امام هادی امام هادی خوش آمدی مولا

 

نور لم یزلی آمد 

دهم نور جلی آمد

شیعه چهارم علی آمد

روشن شد همه جهان

سمانه گشته ز مقدم اوشاد 

بوسه زندبرروی چون ماهش جواد 

امام هادی امام هادی خوش آمدی مولا

 

امشب از غم رهایم کن 

هادی حاجت‌روایم کن

زائر سامرایم کن

یا مولا مدد مدد

محفلم امشب گرفته بوی تو 

کرده دل من هوای کوی تو

امام هادی امام هادی خوش آمدی مولا

 

هستم من روسیاه تو

بنشستم در پناه تو 

محتاجم به نگاه تو

یا مولا مدد مدد

از کودکی من محب تو هستم

ز لطف و رحمت مولا بگیر دستم

امام هادی امام هادی خوش آمدی مولا

 

زنده ام با ولای تو

جان من بفدای تو

بهشتم سامرای تو 

یا مولا مدد مدد 

چه می شود گر بخوانیم مولا 

ز درگه خود مرانیم مولا 

امام هادی امام هادی خوش آمدی مولا

نیمه ی ذالحجه آمد شهر یثرب غرق شادی

شادمان اهل ولاشد ،در جهان آمده هادی

 

ماه دین جلوه گرآمد

نخل دین راثمر آمد

آسمان دین حق را 

قمر آمد قمرآمد 

حضرت هادی مدد

 

خانه ی نهم گل دین گشته همچون وادی طور

آسمان دین حق را آمده نور الا نور

 

درب رحمت واشدامشب

نورحق پیداشد امشب

نور چشمان سمانه

زینت دنیا شدامشب

حضرت هادی مدد

 

خلق وخویش همچو زهرا باشد او حیدرخصائل

علم وحلمش چون پیمبر باشداویوسف شمائل

 

شیعه امشب شاد شاد است 

غم و غصه ها به باد است

این گل زهرا نشانه 

نور چشمان جواداست 

حضرت هادی مدد 

 

شجرنور سرزد امشب از گلستان ولایت

زدقدم درعالم خاک دهمین شمس هدایت

 

همه جا غرق صفا شد جشن هم عهدی بپاشد

زینت عالم هستی 

دومین ابن الرضا شد

حضرت هادی مدد

 

شکر لله من زطفلی در دلم دارم ولایت

آرزوی من زیارت در حریم سامرایت

 

از کرم بنما دعایم

کن مرا حاجت روایم 

دعوتم کن تا شبی در

سامرای تو بیایم 

حضرت هادی مدد

 

یا امام هادی امشب بر تو یا مولا پناهم

درشب میلادت ای گل ازکرامت کن نگاهم

 

بال وپربشکسته ام من ازگناهان خسته ام

من چشم امیدم در عالم 

بر نگاهت بسته ام من 

حضرت هادی مددر

به دنیا آمده اِبنُ الرّضای دوّمِ عالَم

مزیّن گشته از یُمنِ قُدومَش کعبه و زمزم

 

عزیز مرتضیٰ؛مدد اِبنُ الرّضا

 

شده ذی الحجّه نورانی تر از یُمنِ قُدومِ او

گلستان ها گرفته از قُدومَش عطر و رنگ و رو

 

بُوَد جانانِ ما؛فدایش جان ما

عزیز مرتضیٰ؛مدد اِبنُ الرّضا

 

به سر از فیضِ این مولودِ نورانی کرم بارَد

در این جشن ولادت دل هوای سامرا دارد

 

منم عبد شما؛گدای سامرا

عزیز مرتضیٰ؛مدد اِبنُ الرّضا

در بغل امشب یکی قرص قمر دارد جواد

هدیه از سوی خدا زیبا پسر دارد جواد

 

یا علی بن محمد آمدی خوش آمدی

 

شد دهم ماه ولایت در مدینه جلوه گر

نخل پر بار علی وفاطمه داده ثمر

 

یا علی بن محمد آمدی خوش آمدی

 

آمده زیبا گل گلزار دین سبط رضا

شب شب شادی بود از بهر آل مرتضی

 

یا علی بن محمد آمدی خوش آمدی

 

عرش بالا بهر این مولود نور افشانی است

ابر لطف ایزدی امشب عجب بارانی است

 

یا علی بن محمد آمدی خوش آمدی

 

آمده هادی امت تا هدایتگر شود

درسنین کودکی بر شیعیان رهبر شود

 

یا علی بن محمد آمدی خوش آمدی

 

در هوای سامرا مرغ دلم پر میزند

مهدی زهرا حریم جد خود سر می زند

 

یا علی بن محمد آمدی خوش آمدی

ای «سُرّ مَن رَأیٰ»ی نگاه فقیرها

ای رویش امید به جان کویرها

 

ای خالق قصیده‌ی مدح ذواتِ نور

ای جامعه‌سُرای تبارِ کبیرها

 

یا هادی‌الاُمَم! اگر انوارتان نبود

گمراه می‌شدند تمام مسیرها

 

منت کشیده عرش، برای جلوس‌تان

اما نشسته‌ای به حصارِ حصیرها

 

نور عبادتت قرق حصر را شکست

ای ذکر مستجاب نجات اسیرها

 

اثبات شد امامِ تمامِ خلایقی

تا سر گذاشتند، به پای تو شیرها

 

ای در رباعی علوی؛ چارمین علی!

میلاد توست، مطلع عید غدیرها

 

شش‌گوشه‌‌ات گره زده ما را به دست تو

بگذار پا به دیده‌ی ما گوشه‌گیرها !

سپاس و حمد خدا را که ناز و نعمت داد

به نسل‌های بشر ذات پاک فطرت داد

 

زبان برای تشکر، دهان برای بیان

نفس برای حیات و بدن به قدرت داد

 

به عالَم از درِ توحید لطفِ بی حد کرد

به آدم از رهِ تکریم، حکمِ طاعت داد

 

 

هدایتِ همه با آیه های قرآنش

به خالصانِ درش هدیه ی نبوت داد

 

ز حبِّ آل محمد محبتش جاری 

به شیعیان علی نعمت ولایت داد

 

کمالِ عصمت خود را به فاطمه بخشید

تمام هستی خود را به آل عصمت داد

 

به افتخار نبی و علی به معصومین 

و نسل کوثریِ فاطمه امامت داد

 

پس از حسین و حسن تا علیٍُ الهادی 

علیِ چارمِ خود را به آل عترت داد

 

سخن ز حضرت ابنُ الجواد می گویم

همانکه حضرت حق، بیرقش ز نصرت داد

 

ز لطف خاصِ خداوندی اَش در این دوران

بدست هادیِ دین پرچم هدایت داد

 

پس از جواد به ابنُ الرضای دوم نیز

هزارویک سخنِ نغز و بحرِ حکمت داد

 

ولادتش شده بابُ الغدیر این آقا 

چقدر حضرت هادی به شیعه عزت داد

 

ز هشت سالگی اَش شد امامتَش آغاز

قیام او به همه عاشقان کرامت داد

 

قیام کرب و بلا را دوباره احیا کرد

بهای تازه ای از شوقِ بر زیارت داد

 

زیارتی ز غدیریه، جامعه، مبسوط 

ز نَصِّ خویش بدست تمام امت داد

 

مبارزات فراوانِ او همه تعلیم 

به شیعه با عملِ خیر، درس عبرت داد

 

چو از مدینه به تبعیدِ سامرا بُردند

به شیعیان، همه طرحی دراز مدت داد

 

شیوعِ نهضتِ نامه نگاری اَش زیباست 

قیامِ نرم، به یاران عجیب وحدت داد

 

منافقان به غیابش سعایتَش کردند

هزینه های زیادی از این سعایت داد

 

حرامیان حرمش را محاصره کردند 

ولی خدا به ولی اَش دوباره فرصت داد

 

هزار نقشه علیهِ امام ما چیدند

ولی مقاومتِ او بما بصیرت داد

 

دگر ز دشمنیِ دشمنان هَراسی نیست

زمامداریِ هادی به شیعه شوکت داد

 

هنوز هم حرم او دفاع می خواهد 

مدافعِ حرمش درس استقامت داد

 

دلِ امام زمان را بدست آوردند

به پیر و مرشد ما، حضرتش بشارت داد 

 

به رغمِ خصم، که آینده را برَد در بیم 

امام مژده ی آینده را به امت داد

 

فریب و فتنه و تحریم و خدعه و تهدید

به لطفِ حق به شما ابتکار و همّت داد

 

لباسِ جنگ به هر رنگ در بیاید، باز...

لباسِ رزم به تن کن که جنگ عزت داد 

 

اسیرِ سامره ی او همیشه در رزم است

به آن امید که شاید به ما شهادت داد

 

غریبِ سامره بود و عزیز زهرا بود 

هزار راه نشان در میان غربت داد

 

اهانتی که به بزم شراب بر او شد

پیام تازه بما در دلِ مصیبت داد

 

ز شعر خواندنِ خود، کاخ ظلم را لرزاند 

شبیهِ خطبه ی زینب، به خصم ذلّت داد

 

 

گریزِ روضه ی ما مجلس شرابِ یزید...

چگونه بود که دشمن به خویش جرأت داد

 

شکستنِ لب و دندان به  جای خود، اما

به دخترِ شهِ خوبان چگونه تهمت داد

 

ز بوسه ای که رباب از سرِ بریده گرفت

برای گریه به آل حسین مهلت داد

پاینده اگر جلال قربان و غدیر

تابنده وگر جمال قربان و غدیر

 

 

میلاد تو نازیم! که در بین دو عید

شد حلقه‌ی اتّصال قربان و غدیر

سلام بر قدمت یا مجیر یا هادی

فدای قامتت ای بی نظیر یا هادی

 

تو نوری و قد و بالای تو سراجِ منیر

سلام بر تو سراجُ المنیر یا هادی

 

زدی قدم چه مطهر درونِ خانه ی وحی

که آمدی تو میان حریر یا هادی

 

شکفت غنچه لبت با زیارتِ پدرت

به علمِ باطن و ما فِی الضمیر یا هادی

 

بجز ولایت تو نیست در جهان خبری

خبر تویی ز خدای خبیر یا هادی

 

جمالِ بی مثلِ تو مثالِ روی خداست

تویی تو صاحب مُلک و سریر یا هادی

 

 

علیِ چارمِ احمد! تویی امامِ هدی

درودِ ما بتو یَابنَ الامیر یا هادی

 

چو جده اَت ثمرِ جانِ مصطفی هستی

چو جدِ خویش نبی را وزیر یا هادی

 

شمیمِ رایحه ی جامعه کبیره، ز توست

تویی مُنادیِ شَانُ الکبیر یا هادی

 

علی است بابِ علومِ خدا، تو بابِ غدیر

امیدِ ما بتو بابُ الغدیر یا هادی

 

تویی که با هنرت در زیارت آوردی...

نَوَد دلیل برای غدیر یا هادی

 

اگر به آل محمد مدیحه ای باشد

تویی مولفِ آن بی نظیر یا هادی

 

قسم به معنیِ تفسیرِ روشنِ قرآن

تویی کلام خدا را سفیر یا هادی

 

مرادِ آیه ی قرآن به سوره ی کوثر!

تویی به فاطمه خیرِ کثیر یا هادی

 

شبیهِ یوسفِ آل علی، امام حسن

چقدر دلبری و دلپذیر یا هادی

 

به شاهراه هدایت، تویی حسینِ دگر

شدی مربیِ ما هر مسیر یا هادی

 

به ما تمامیِ رفتارهاری تو الگو

مرامِ توست به دلها امیر یا هادی

 

به احترامِ جوادالائمه بابایت

هماره با ادب و سربزیر یا هادی

 

پِیِ زخارفِ دنیا کمر نِمیبستی

که بود روحِ تو از غیر - سیر یا هادی

 

تو امتدادِ خدای غَنیِ بِالذاتی

و ما همه به سرایت فقیر یا هادی

 

به سجده گاهِ عبادت، ز شام تا به سحر

به بارگاهِ خدا مُستجیر یا هادی

 

اگر تو جلوه کنی بر دلِ محبانت

شوند خیلِ محبان بصیر یا هادی

 

سلامتِ دل و دینِ همه بدستِ شماست

نظر نما، نظری چشمگیر یا هادی

 

بلا بدور کن از هر دیارِ زهرایی

تویی به امتِ قرآن امیر یا هادی

 

به هیچ اهلِ دلی، فرق در ولایت نیست

تویی امامِ کبیر و صغیر یا هادی

 

دریغ هیچ نکردی ز یاریِ مظلوم

به دین مدافع و حق را نصیر یا هادی

 

چه نقشه ها که به تدبیر بَرمَلا کردی

در آن زمان و مکانِ خطیر یا هادی

 

به قعرِ برکه ی شیران بخاک می اُفتد

به احترامِ تو درّنده شیر یا هادی

 

برای خانه نشینیِ تو چه ها کردند

شدی ز کینه چو عمه اسیر یا هادی

 

نه تو اسیرِ سپاهِ ستمگران، بلکه

بدستِ تو متوکل اسیر یا هادی

 

 

به ابتکارِ تو این بس، که در دلِ تبعید

شدی معلمِ نسلِ غدیر یا هادی

 

جهادِ حصر، جهادِ بزرگمردان است

تویی بزرگ و عدویت حقیر یا هادی

 

به ما هم اذنِ جهادی بده که جان بازیم

چنان امامِ شجاع و دلیر یا هادی

 

به کربلا ، متوکل نَه هتکِ حرمت کرد

که زد به قلبِ تو بارانِ تیر یا هادی

 

سپاهِ منتقمان را بخوان، محرم شد

ظهور صاحبمان گشته دیر یا هادی

 

هنوز لشگرِ یارانِ باوفا داری

بخوان دعای فرج، یا مجیر یا هادی

لطف امام هادى و نور ولایتش

ما را اسیر کرده به دام محبتش

 

بر لطف بى کرانۀ او بسته‌ایم دل

امشب که جلوه‌گر شده خورشید طلعتش

 

منت خداى را که به ما کرده مرحمت

توفیق برگزارى جشن ولادتش

 

تبریک باد بانوى کبرى سمانه را

کین غنچه بر دمید ز گلزار عصمتش

 

ماه تمام و نیمۀ ذى حجه مطلعش

خیر کثیر وکوثر قرآن بشارتش

 

این است آن امام که تقدیر ایزدى

بعد از جواد داده مقام امامتش

 

این است آن امام که ذرات کائنات

اقرار کرده‌اند به جود و کرامتش

 

این است آن امام که در بِرکةُ السِّباع

شیران شوند رام و گذارند حرمتش

 

این است آن امام که از نقش پرده هم

ایجاد شیر زنده کند حکم قدرتش

 

این است آن امام که دشمن به چند بار

رخسار عجز سوده به درگاه عزتش

 

سر تا به پاى عاطفه و مرحمت ولى

دشمن به لرزه آمده از برق هیبتش

 

آن سومین ابوالحسن از خاندان وحى

چون سه علىِ دیگر باشد عبادتش

 

افزون ز ریگ‌هاى بیابان عطاى او

بیش از ستاره‌هاى درخشان فضیلتش

 

مائیم و دست و دامن آن حجت خدا

چون نا امید کس نشود از عنایتش

 

گردیده‌ایم جمع به ذیل لواى او

افکنده‌ایم دست به دامان رحمتش

 

از آستان قدس رضا هدیه مى‌کنیم

آهِ دلى به غربت و اشکى به تربتش

 

از لطف آن امام، (مؤیِّد) مؤیَّد است

کو را نشان خدمت آل محمد است

جود و کرم عادت امام هادی 

قربان سیادت امام هادی

 

ای‌کاش که امر فرج امضا بشود

از یُمن ولادت امام هادی

سرچشمه‌ی فیض حی سرمد آمد

آئینه‌ی نور حُسن احمد آمد

 

تبریک به ثامن الحجج باید گفت

چارم علی آل محمّد آمد

آن‌شب مدینه غرق تجلاّی نور بود

 آیات نور در همه‌جا در ظهور بود

گـردون دوباره جلوه‌ی وادی طور بود

هرسو فرشته‌ای به فلک در عبور بود

 

آئینه‌ای ز نور خدا داشت شهر نور

گنجینه‌ای ز صدق و صفا داشت شهر نور

 

کروبیان به شوق قدومش صلا زدند

دم از فروغ چهره‌ی شمس الضحی زدند

با هرنفس که در ره صدق و صفا زدند

گم‌کرده‌گانِ راه وفا را صدا زدند

 

گفتند گر نشاط سماوات بی حد است

فصل ظهور هادی آل محمّد است

 

خیز و ببین سُلاله‌ی خیرالأنام را

آئینه‌ای زلال، زحُسن تمام را

دربر گرفته است امامی امام را

دادند بار عام تمام عوام را

 

دستی برآر و عیدی ازآن مقتدا بگیر!

از درگه جواد، جواز جزا بگیر!

 

او جلوه‌ی همیشه‌بهار ولایت است

خورشید تابناک سپهر هدایت است

چارم علی زآل رسول عنایت است

الطاف این امامِ مبین، بی نهایت است

 

ای تشنه‌کام! لب به لب کوثری بزن!

از چشمه‌ی کرامت او ساغری بزن!

 

آئینه‌ی نجابت گل‌های نور، اوست

فُلک نجات و گوهر دریای نور، اوست

مشعل فروز سینه‌ی سینای نور اوست

شمس هدایت همه، معنای نور، اوست

 

این انعکاس نور در آئینه‌ی خـداست

معنای نور آیه‌ی والشمس والضحاست

 

او را خدای عزّوُجل برگزیده است

بهر بشر امام هُدا آفریده است

وقتی دعای جامعه از او رسیده است

یعنی زلال وحی ازآن گل چکیده است

 

این کوثر همیشه زلالی که جاری است

هرگز خزان ندارد و دائم بهاری است

 

ایمان، شکوفه‌ای‌ست به گلزار جان او

تقوا، نشانه‌ای‌ست زحُسن بیان او

اخلاص، چشمه‌ای‌ست ز چشم روان او

ایثار، آیتی‌ست در عالم نشان او

 

قدرش اگرکه نامتناهی‌ست این امام

مجموعه‌ی صفات الهی‌ست این امام

 

این است آن امام که از نور باورش

ظلمت شده اسیر همیشه به محضرش

عطر حیات می‌دهد انفاس اطهرش

شیران نشسته‌اند همه در برابرش

 

در پای آن امام مبین سر نهاده‌اند

سر را به خاکبوسی دلبر نهاده‌اند

 

اشکی زشوق در قدم او فشانده‌ام

خود را به آستانه‌ی آن گُل کشانده‌ام

دل را به راه سامره‌ی او نشانده‌ام

من هرچه خواستم از او ستانده‌ام

 

این‌بار هم کرامت او را طلب کنم

بار دگر به درگهش عرض ادب کنم

 

ای واجب السّلام نثارت سلام من

شیرین شده زجام ولای تو کام من

نامت همیشه موج زند در کلام من

تو باخبر ز حال منی ای امام من

 

چشم «وفایی» است به بخشیدن شما

روز حساب دست من و دامن شما

باز وقت عطای زهرا شد

گره‌هامان یکی یکی وا شد

 

تو رسیدی و روز میلادت

پیشواز غدیر مولا شد