یک اربعین ز داغ،دل مضطرم شکست

یک اربعین،سرشک به چشم ترم شکست

 

یک اربعین مدام به ما خنده کرده اند

با رفتن تو حرمت اهل حرم شکست

 

در کل عمر بال و پرم بودی ای حسین

در زیر اسب ماندی و بال و پرم شکست

 

وقتی که روی پیکر تو پا گذاشتند

دیدم که استخوان تنت در برم شکست

 

با دیدن تو یاد از آن کوچه کرده ام

آنجا که از لگد،کمر مادرم شکست

 

ای یار از خرابه مپرسی ز خواهرت

آندم که قلب طفل،به دور و برم شکست

 

من دست بسته بودم و از روی بام ها

سنگم زدند و مثل سر تو سرم شکست

تا چلّه ی هجران تو  ای خسرو دین! شد

تا  زینب  تو آمده، افلاک غمین شد

 

هرچند که در راه تو از پا ننشستم

در ماتم تو پرده نشین چله نشین شد

 

گفتم نروی بی من و من بی تو نمانم

ای وای برادر، که هم آن گشت و هم این شد

 

من آمده ام بعد چهل روز ولیکن

یادم نرود جسم تو با زخم عجین شد

 

تیغ آمد و تیر آمد و سنگ آمد و شمشیر

از بهر طواف بدن شاه، قرین شد

 

پیشانی پاکت هدف سنگ شد افسوس

خال هدفش سجده گَهِ روی جبین شد

 

ای ناطق قرآن که پس از ذبح تو، ده اسب

تا خرد شود سینه ی سینای تو، زین شد

 

از باد بپرسید که ذرات وجودت

در دشت بلا نون شد و حا،  یا شد و سین شد

 

یادم نرود تا که به گودال رسیدم

ذکرت به لبم ناله ی با صوت حزین شد

 

ای گوهر زینت شده بر دوش پیمبر

واویل که نقاشی تو نقش زمین شد

 

سالار حرم رفتی و رفتم ز کنارت

رفتی و حرم همسفر شمر لعین شد

 

آیا عجب اصحاب رقیم است و یا که

بر نی سر افراشته ی کهف حصین شد؟

 

هر لحظه تماشای سر زلف تو زیباست

این شد که اسارت به نگاهت شیرین شد

 

با دیدن گرمای نگاهت ز سر  نی

قلبم لحظاتی به وجودت تسکین شد

 

ای پرچم اسلام! چه غمها که ندیدیم

گاهی به سفر قافله ات دیر نشین شد

 

هر زجر به راه تو کشیدم همه زیباست

جز شام که بر آل پیمبر توهین شد

 

راس تو به طشتی و شرابی به کنارش

هر ظلم که بوده است به ما بیشترین شد

 

ما مست تو بودیم و عدو مست شرابش

از غصه رقیه به برم گوشه گزین شد

 

ای آب بقا، گشته کویر از غمت آباد

از مقدم تو وادی طف خلدبرین شد

 

این رایحه ی سیب که پیچیده در این دشت

دلچسب تر از عطر گل و نافه ی چین شد

 

از چشمه ی سقایی ات  عباس   چو نوشید

هم او پسر فاطمه  هم امّ بنین شد

بالانشین نیزه ها چله دگر سرآمده

چله نشین ماتمت جانب پیکر آمده

 

خیز ز جا برادرم سید و میر و سرورم

جلوه نما تو در برم خواهر مضطر آمده

 

گر چه خمیده قامتم، همچو علیست صولتم

فاتح کوفه و دمشق دختر حیدر آمده

 

طائر پر شکسته ام اسیر دست بسته ام

ببین چقدر خسته ام که طاقتم سرآمده

 

رنج بسی کشیده ام زخم زبان شنیده ام

ز داغ ها که دیده ام آه جگر بر آمده

 

سرم به چوب محمل وراس تو روی نیزه ها

اشارتی ز دل بُوَد که سوی دلبر آمده

 

ترا به جان مادرت مپرس حال دخترت

کزین عزا به قلب من داغ مکرر آمده

 

شد اربعین ماتمت در این عزای اعظمت

به پای روضه ی غمت دوباره مادر آمده

از کجای ماجرا برات بگم

از کدوم دشمن بی حیات بگم

اگه قول میدی که طاقت بیاری

یه کم از حال مخدرات بگم

 

میگم اما همه جاشو نمیگم

بازار و شلوغیاشو نمیگم

یکی از دخترا خیلی ساکته

ترسیده ولی چراشو نمیگم

 

خدا میدونه چقد پسته یزید

خسته شد چوب و نشد خسته یزید

بمیرم واسه لبت قاری من

الهی که بشکنه دست یزید

 

من چهل روز پیش و یادم نمیره

داغ قوم و خویش و یادم نمیره

چه شبی بود شب شام غریبون

خیمه و آتیش و یادم نمیره

 

نه سری برات گذاشتن نه تنی

نه کفن داشتی و نه پیرهنی

به زیر بارش تازیونه ها

رفتیم از کنار تو چه رفتنی

 

سر تو رفت و روی نیزه نشست

سر من با چوب سر نیزه شکست

دستی که سر تورو بریده بود

با طناب دستای خواهرت رو بست

 

وقت سر بریدنت من نبودم

بوریا شد کفنت من نبودم

این چجور خواهری کردنه آخه

وقت تدفین تنت من نبودم

 

شب دفن مادر و یادته که

سکوت و چشم تر و یادته

بابامون خیلی خجالت زده بود

شرمش از پیمبر و یادته که

 

حالا اونی که تو حسرته منم

اون که لبریز ندامته منم

نیاوردم با خودم رقیه رو

اونی که غرق خجالته منم

 

قلب من خونه غم شده حسین

قد خواهر تو خم شده حسین

یه امامزاده توی خرابه موند

حالا ویرونه حرم شده حسین

 

دلشو به آسمون داد مثه تو

به همه عشقو نشون داد مثه تو

تو فقط الگوی زندگیش بودی

آخرم گرسنه جون داد مثه تو

 

زخمای تنش عمیق و کاری بود

رفتنش رفتن گریه داری بود

بسکه روی بدنش کبودی داشت

زن غساله ازش فراری بود

دمت کجاست مسیحا، منم، مسیحا من

مباد زندگی بی توأم ، مبادا من

 

سر مزار خودم زار میزنم یا تو؟

((تویی که در دل این خاک خفته ای یا من؟))

 

به ابر، اشک و به صبر استقامتم آموخت

شکوهِ کوه منم شکوه های دریا ، من

 

تو در حماسه ی خون جز خدا نمی دیدی

و آنکه در نظرش این غم است زیبا ، من

 

از آن شبی که رقیه به دامنم جان داد

خجالت است برایم که مانده صد دامن

 

سپر شدم که عزیز تو کعب نی نخورد

تنی سیاه نشد مثل کعبه الا من

 

چه کرد بی کسی زینب و حرم با تو

چه کرد همسفر ناکسان شدن با من

 

به نعل تازه زند اتهام پنجه ی شمر

چه شد لباس تو، مبهوت از این معما من

 

تنت به خاک و سرت در تنور ،پس حق داشت

نمی شناخت تو را هر که دید، حتی من

 

حصیر کهنه چرا ،چادرم مگر که نبود

بجای که بغلت کرده است- آیا من؟

 

ظهور منتقم تو چه نذرها دیده است

هر آنکه تحفه ای آورد ،اربعین را من

خواهرت از سفر اومد عزیزم

شب هجرون به سر اومد عزیزم

اینجا بود صدای پهلوت در اومد

اگه گریه‌مون در اومد عزیزم

 

میون اونهمه جنجال یادمه

اینجا بود که رفتی از حال یادمه

ذوالجناحت برامون خبر آوورد

که زمین خوردی توو گودال یادمه

 

یادته چقدر برات ناله زدم

برا ضعف دست و پات ناله زدم

نیزه خوردی جای آب توو قتلگاه

تا رسید بهم صدات ناله زدم

 

من با این دل حزین چیکار کنم

حال و روزم و ببین چیکار کنم

لحظه ی جداییمون گریه داره

حالا بعد اربعین چیکار کنم

 

من عجب غم علمداری دیدم

روز بدتر از شب تاری دیدم

منی که سایه م و همسایه ندید

آخرش چه کوچه بازاری دیدم

 

داره انگار بوی مادرم میاد

بوی موی علی اکبرم میاد

پاشو عمّه جان ازم حالی بپرس

قدّ خم ببین به پیکرم میاد؟

 

رو دلم غم یه دنیا رو ببین

روضه دختر و بابا رو ببین

این سفر رقیه ت و ازم گرفت

نمک زیارت ما رو ببین

 

خمیده خمیده از راه اومدم

آخ که با غمای جانکاه اومدم

زیر خاک گذاشتمش با پیرهنش

به یاد خرابه با آه اومدم

 

غم زیاده ازم از یه غم نپرس

بعضی چیزارو زیاد و کم نپرس

دل شاه لافتی را خون نکن

از توی کاخ یزید ازم نپرس

از من غریب تر احدی در جهان نبود

جانا فراق،حقّ من نیمه جان نبود

 

یک اربعین برای غمت گریه کرده ام

در صورتم به جز غم و اشک روان نبود

 

شرمنده ام که پیکر تو شد رها به خاک

آخر برای دفن تن تو زمان نبود

 

عصر دهم خمیده رسیدم به قتلگاه

دیدم به پهلوی تو به غیر از سنان نبود

 

دیگر پناه برد ربابت به آفتاب

میگفت روی پیکر تو سایه بان نبود

 

با دیدن علی به نوک نیزه ناله زد

ای کاش دست حرمله تیر و کمان نبود

 

رفتم میان مجلس نامحرمان به زور

بزم شراب جای من و دختران نبود

 

شمشیر و سنگ و نیزه و شلاق یک طرف

دردی شبیه تهمت و زخم زبان نبود

 

هرکس رسید بر رخ ما تازیانه زد

در این مسیر هیچ‌کسی مهربان نبود

 

بودند مثل یاس ولی بعد کربلا

دیگر به جز بنفشه در این کاروان نبود

 

با دست خویش دخترکت خاک کرده ام

من را به سخت‌جانیِ خود این گمان نبود

 

از ترس زجر بود که لکنت زبان گرفت

دیگر رقیه دختر شیرین زبان نبود

بعد چهل روز و چهل شب عزیزم

خواهرت اومده با دل حزین

من بدون تو مدینه نمیرم

پاشو که منتظره ام بنین

 

بعدِ تو اسیر غصه ها شدم

حق داری اگه نمیشناسی منو

بگو تا نامحرما برن کنار

تا نشون بدم کبودیِ تنو

 

دوری و فراق نبود قرارِ ما

از غمت ببین که خون جگر شدم

من که با اکبر و عباس اومدم

با سنان و خولی همسفر شدم

 

چجوری من سر خاکت بشینم

تو همه دار و ندار خواهری

شرط ضمن عقد من بودی حسین

میمیرم از غم بی‌برادری

 

یادمه چقدر خجالت کشیدی

رو زدی به حرمله برای آب

نانجیب میون سوت و هلهله

با سه شعبه داد به خواهشت جواب

 

یادمه که اکبر تو اشتباه

رفت به سمت خیمه های دشمنا

زن جراحه باهاش یه کاری کرد

تنشو چیندی میون یه عبا

 

یادمه تازه دومادِ کربلا

رفت به میدون به ضمانتِ حسن

میدیدم چجوری دست و پا میزد

زیر سم اسب امانت حسن

 

چشیدی طعم غم امانت و

میبینی منم شدم مثل تو پیر

دارم از خجالتت دق میکنم

سراغ رقیه‌تو دیگه‌ نگیر

 

علی اصغرت به روی سینه و

علی اکبرت که تو پائین پا

چقدر جای سه ساله خالیه

دخترت دفنه توی خرابه ها

 

هرکی رفته سمت قبر عزیزش

تو چشا اشکه رو لب ها زمزمه

وقتی دید که عمو گریه کن نداشت

سکینه رفته کنار علقمه

 

یادمه کنار نهر علقمه

چهارهزار نفر بهش تیر میزدن

دوره میکردن و از پشت سرش

به تنش نیزه و شمشیر میزدن

 

یادمه نگات به سمت خیمه بود

پنجه میزدی به خاک قتلگاه

اینقدر غریب و تنها بودی که

شد برات نیزه شکسته تکیه گاه

 

هنوزم صدای هل من ناصرت

پیچیده تو کل دشت کربلا

یادمه که خون می‌ریخت از آسمون

وقتی که سر و زدن به نیزه ها

 

یادمه خیمه ها رو آتیش زدن

سیلی میزدن به روی بچه‌ها

چند تا دخترت همون‌جا جون دادن

زیر پای اسب توی بیابونا

بیابانی که خون بر قلب زینب شد همینجا بود

همانجا که تن تو نامرتب شد همینجا بود

تنت پامال سم چند مرکب شد همینجا بود

اسیر مردمان نامؤدب شد همینجا بود

 

همینجا بود افتادی و من هم با تو افتادم

تو در گودال جان دادی و من صدبار جان دادم

 

صدایت قطع شد بین حرم واویلتاه افتاد

نگاهت قطع شد از ما به سمت ما نگاه افتاد

سرت را میبرید و سمت ما لشکر به راه افتاد

سرت با شمر بیرون رفت تن در قتلگاه افتاد

 

تنور و دامن شمر و درخت و بر سنان رفتی

مگر خواهر نداری روی دست این و آن رفتی

 

به دنبال سرت غم بی قرین خوردم چهل منزل

چه طعنه ها که از شمر لعین خوردم چهل منزل

به پایت سنگها از آن و این خوردم چهل منزل

تو از نیزه زمین خوردی زمین خوردم چهل منزل

 

چهل منزل به هر سنگی که خوردی سنگ هی خوردم

سرت را که بغل کردم ببوسم کعب نی خوردم

 

الا یا ایهاالساقی ادرکاسا و ناولها

شترها بی جهاز آمد فراوان گشت مشکلها

بگویم دختران رفتند بی محرم به محملها

چه ها بر ما گذشت آه ای برادر بین محفلها

 

عزیزم روضه ها باز است دل را آب و آتش کرد

فقط سربسته میگویم سکینه چند جا غش کرد

 

تو را از من گرفتند و عزا کردند عیدم را

بگویم چه کشیده ها که خوردم چه کشیدم را

نمیدیدند اگر نامحرمان شمع چکیده‌م را

نشان میدادمت یک لاخه از موی سفیدم را

 

جوانی هام قربان سر تو که مقدس بود

همان بزم شراب شام بهر پیری ام بس بود

ای مصحف صد پاره ای عشق و امیدم

بعد از چهل روز آمدم اینجا رسیدم

 

برخیز از جا تا در آغوشم بگیری

من بی تو حتی دیگر از جانم بریدم

 

در این سفر خونین جگر کردند ما را

جز هتک حرمت ها دگرچیزی ندیدم

 

هرگز نمی بخشم جسارت هایشان را

زخمیِ تازیانه از قومی پلیدم

 

هم پای طفلان تو در راه اسارت

گاهی زمین افتادم و گاهی دویدم

 

هرجا که با یاد غمت اشکم روان شد

زخم زبان و ناسزاها را شنیدم

 

من که بزرگ قوم بودم روزگاری

حالا دگر طعم حقارت را چشیدم

 

یادم نرفته لحظه افتادنت را

هرلحظه با یاد غمت آهی کشیدم

 

تو شرط ضمن عقد من بودی و حالا

بنگر چگونه از فراغت قد خمیدم

 

داغ رقیه تا ابد در سینه ام ماند

پژمرده شد از هجر تو یاس سپیدم

کسی  که دیده هزاران عذاب را نزنید

اسیر تشنۀ یک جرعه آب را نزنید

 

بزن به من همۀ تازیانه ات , اما

عروس مادرمان , رباب را نزنید

به روی رحل نیزه آنکه قرآن را نگه می داشت

دم دروازه دختر های گریان را نگه می داشت

 

خدا لعنت کند این شمر بدکردار را ، با پا

به زیر آفتاب ، مقتول عریان را نگه می داشت

 

غروب کربلا یادم نخواهد رفت ابن سعد

درون قتلگاه مرکب سواران را نگه می داشت

 

نسیم آمد  برای اینکه پوشیده بمانی تو

به روی پیکرت خاک بیابان را نگه می داشت

 

سنان میخواست دربیاورد هر بار اشکم را

روی نی دستباف مادرمان را نگه می داشت

 

بگردم‌‌ دور سقای حرم ؛ شرمنده اش هستم

سرش بر نی جلوی سنگ باران را نگه می داشت

 

مرا دق داد پاسبان بی ناموس شهر  شام

میان جمع ناموس تو مردان را نگه می داشت

 

خدا مرگش دهد نَخّاسِ در صومعه را ؛ عمداََ..

..سر بازار طیف چشم هیزان را نگه می داشت

 

قرارم ، بی قرارم‌ ، کاش دستان تو می آمد

درون سینه این قلب پریشان را نگه می داشت

سخت بود همسفر نیزه اعدا شدنم

سخت تر بهر سفر بی تو مهیّا شدنم

 

پشت دروازه ساعات به من سخت گذشت

حائل سنگ جفا بر سر سقا شدنم

 

وسط هلهله ها خنده به حالم کردند

خنده بر گریه و همصحبت سرها شدنم

 

شامیان چون ز علی عقده  دیرین دارند

سنگ شد سهم من از دختر مولا شدنم

 

ای سر نیزه نشین حال مرا میبینی؟

شده اعجاز ، از این خاک ستم پا شدنم

 

کاش بودی که ببینی چقَدَر مردم شام

خنده کردند به برخاستن و تا شدنم

 

هر چه دیدم بفدای سرت اما ، تو بگو

چه کنم با غم انگشت نماها شدنم

 

سِتر ناموس نبی بودم و دیدند همه

با حرامی وسط بزم خطاها شدنم

 

اینهمه درد به جان من اگر سخت گذشت

سخت تر بود فراق تو و تنها شدنم

 

به خداوند قسم با همه سختی و بلا

مفتخر بر توام و دختر زهرا شدنم

حرم شاه کجا این‌همه اشرار کجا

ما کجا شام کجا این‌همه آزار کجا

 

آن که در رو به همه عالم و آدم وا کرد

میشود پشت در بسته گرفتار کجا

 

همه دم بال ملک فرش قدمهامان بود

پای این دسته‌ی حوریه کجا خار کجا

 

دست شیطان و نقاب روی خورشید کجا

دختر فاطمه و معرض انظار کجا

 

طفل معصوم کجا قوم نظر شوم کجا

تنگی کوچه و جمعیت بسیار کجا

 

سربلند آمده بودیم و سرافکنده شدیم

دوش عباس کجا سکوی بازار کجا

 

داخل تشت اگر گریه کنی حق داری

دختر سَبْیِه کجا مجلس اغیار کجا

یک زینب است و کوهی از غم‌های بسیارش

اصلا کدام را بگوید با دل زارش

 

کوفه که من را می‌شناخت، شام حالا هیچ

بد بود با دخت علی آن کوفه رفتارش

 

رأس تو بر بالای نیزه کُشت زینب را

هر جا که رفت رفتم و گشتم گرفتارش

 

ظالم به من می‌گفت «هی» رسوا شدید آخر

خیلی دلم آتش گرفت از زخم گفتارش

 

پیشم به دندان و لبانت خیزران می‌زد

اصلا نخواست تا دهد پایان به این کارش

 

تغییر کردم، قامتم خم شد، کبودم من

زینب عوض شد ای برادر رنگ رخسارش

 

دف می‌زدند و دور زینب رقص می‌کردند

خون شد دو چشم زینب و قلب عزادارش

 

آنقدْر قلبم درد آمد فحش می‌دادند

خیلی به من برخورد در آن شام و بازارش

 

برده فروشی را ندیدم در تمام عمر

مِن بعد زینب را دگر زنده مپندارش

 

دیدم رباب را با سر شش ماهه دق می‌کرد

بیچاره او را حرمله می‌داد آزارش

 

داداش!! باید هم به معجرها شود حمله

وقتی نباشد قافله سالار، علمدارش

 

هرجا رقیه گفت بابا سخت سیلی خورد

تا آنکه آخر آمدی با سر به دیدارش

 

سر را که دید دخترت قلبش ز کار افتاد

احیا نشد هرکار کرد آن دم پرستارش

 

از بس که زخم بر تن طفل سه ‌ساله‌ت بود

من یاد مادر کردم و آن زخم مسمارش

ببین گلفروشان چه ها میفروشند

گل لاله را سر جدا میفروشند

 

خداناشناسان عزیز خدا را

برای رضای خدا میفروشند

 

لباس تو هم صاحب معجزاتیست

که کفار اینجا عبا میفروشند

 

ببین سنگ گودال هم قیمتی شد

ببین پیرها هم عصا میفروشند

 

غلامان شمر لعین خنجری را

که سر میبرد از قفا میفروشند

 

دو روز است ما گوشواره نداریم

چه فخری کنیزان به ما میفروشند

 

تو که از سر نیزه بازار دیدی

بگو معجرم را کجا میفروشند

 

تو از بچه های رسول خدایی

مگر بچه های تو را میفروشند؟

دم دروازه‌ی ساعات گرفتار شدم

هدف ساز و دف مردم بی‌عار شدم

 

دختر هیچ نبی مثل من آواره نشد

هیچ عزیزی نشد اینقدر که من خوار شدم

 

شام از خلوتی خود به ستوه آمده بود

من که رفتم به خدا رونق بازار شدم

 

هیچ کس مثل من اینقدر خجالت نکشید

که ز ابرارم و بازیچه‌ی اشرار شدم

 

یوسفی دیده ام از چاه تنور آوردند

من کلافم جگرم بود و خریدار شدم

 

سر تو با زن رقاصه گلاویز شدم

با کس و ناکسشان وارد پیکار شدم

 

دختر فاطمه را بزم شرابش بردند

هیچ عزیزی نشد اینقدر که من خوار شدم

 

خیزران خورد به لبهات دلم هُرّی ریخت

خیزران خورد به دندان تو بیمار شدم

سایۀ راس تو تا برسرم ای یار افتاد

آسمان ازغم تو برسرم انگار افتاد

 

کوفیان برمن و برگریه ی من میخندند

گل افسردۀ تو بین دوصد خار افتاد

 

 

تاکه هجده سر ببریده به نی دیدم من

یادم از عمر کم مادر بیمار افتاد

 

کوفیان راس تو را بر سر نیزه بستند

وای ازغصه دگر، قلب من از کار افتاد

 

همۀ شهر به من طعنه زنان میگویند

گذر دخت علی بر سر بازار افتاد

 

 

چادرم پاره شد از بس که به من سنگ زدند

تاکه دید، از سر نی راس علمدار افتاد

 

از تو ای یار چه پنهان که دوچشمم تار است

هیچ دانی که چه بر من به شب تار افتاد

وسط روز گرفتار شبم باور کن

بازهم شعله کشیده غضبم باور کن

 

اولین بار شلوغی گذر را دیدم

چه شلوغی بدی! در عجبم باور کن

 

 

یادشان رفته که نان پدرم را خوردند

بین کوفه بدهی شد طلبم باور کن

 

هرقدر گفتم علی بر دهنم سنگ زدند

بغض دارند ز اصل و نسبم باور کن

 

نه سلامی نه علیکی همه توهین کردند

خسته  از طایفه ای بی ادبم باور کن

 

آشنایان جلوی قافله خیره شده اند

من هم از قافله قدری عقبم باور کن

 

 

عده ای نذری و خیرات به ما میدادند

سخت دلگیر ز نان و رطبم باور کن

 

تشنگی بعد تو افتاد به جان زینب

موقع خطبه ترک خورد لبم باور کن

وقتی به روی نیزه سرت می‌شود بلند

آه از نهاد دور و برت می‌شود بلند

 

زینب مقابل سر تو می‌خورد زمین

گرچه دوباره پشت سرت می‌شود بلند

 

 

افتاده بال زخمی تو زیر پا ولی

در دست باد سرخ پرت می‌شود بلند

 

این گوش تیز نیزه صدای تو را شنید

از چه صدای مختصرت می‌شود بلند

 

کم‌کم ز چشم اهل حرم دور می‌شوی

کم‌کم که دود در نظرت می‌شود بلند

 

این جای زخم داغ جگر گوشه‌ات علی‌ست

خون دلی که از جگرت می‌شود بلند

 

 

در آسمان علقمه خورشید کربلا

دارد به پای تو قمرت می‌شود بلند

 

کنج تنور یاد مناجات دیشبی

در سجده هستی و سحرت می‌شود بلند