کسی که دیده هزاران عذاب را نزنید

دید از روی بلندی دلبرش آتش گرفت

دیدم به روی نیزه ها بال و پرت را

بس کن حسین سربه سر نیزه ها مکن

بی تو ببین کبوتر بی بال میشوم

دلداده ای به اشک وَ دلبر برید و رفت

خبری نیست از تو و کفنت

همراه زخم های تنت گریه ام گرفت

به روی نیزه چگونه تو را نظاره کنم

این همه راه دویدم ز پی دلدارم

از تماس تازیانه هر تنی آزرده بود

مُردم از دلواپسی بسکه پریشان خاطرم

من آفتاب لم یزل من سر سبحانم

سرت در طشت ، پا به پای من سوخت

کسی چون روز من دیگر نبیند

فلک چه بلای عظیم آفرید

خواهر کربلا مادر اشک و عزایم

ای هلال بر نیزه خورشید بر بام

ای چراغ محملم ای سایه ی سر من

خون میگرید قرآن و زبور

بر تن من لباس اسارت

ای کوه صبر ، محمل تو نور طور داشت

تویی که از شمیم تو بهشت جان گرفته است

ای ماه نیزه و خورشید کاروان

نه تنها در وداع تو جدا شد جان من از من

نسیمی آشنا از سوی گیسوی تو می آید