دلِ شیران، به تو بخشید، خداوندِ تو، ای مرد!

کم در این عصر، جهان دید، همانندِ تو، ای مرد!

 

بی‌سبب نیست، عَلَم دست تو دادند، علمدار!

بی‌سبب نیست، شدی مالکِ این معرکه، سردار!

 

تو سلیمانی؛ از انگشتری‌ات، دیو هراسان

قاسمی؛ نذر حسین است تو را، دست و سر و جان

 

همه‌‌ی فکر تو و ذکر تو، ای مرد! شهادت

قبله‌ی قلب تو زینب، سرخی خونِ تو غیرت

 

تو مدافع، تو مسافر، تو فدایی، تو دلاور

تو علمداری و سرداری و دلداری و دلبر

 

عاشق حضرت سقایی و لب تشنه‌ی عشقی

بی سبب نیست، که از خیل سواران دمشقی

 

تو به میقات و به میعاد و به دلدار رسیدی

تا که بی‌دست، به آغوش علمدار رسیدی

 

ما نمردیم، که سربند تو، بر خاک بیفتد

چشم ناپاک، دمی بر حرمی پاک بیفتد

 

زنده‌ای در دل من، در دل ما، در دل عالم

هر یک از ماست سلیمانیِ این خط مقدم

 

دل شیران، به تو بخشید، خداوندِ تو، ای مرد!

کم در این عصر، جهان دید، همانندِ تو، ای مرد! 

آتشی در سینه‌ات از داغ کوثر داشتی

استخوانی در گلو مانند حیدر داشتی

 

از ولادت تا شهادت کربلایی زیستی

در مصاف تیغ‌ها و نیزه‌ها سر داشتی

 

هیبت نام بلندت پشت دشمن را شکست

اقتدا کردی به عباس و علم برداشتی

 

مثل قاسم از عسل گفتی زمان رفتنت

وقت برگشتن تنی مانند اکبر داشتی

 

مثل توفان رجزهایت میان معرکه

نطق‌های آتشینی پشت سنگر داشتی

 

راه آزادی قدس از کربلا خواهد گذشت

رهبرت فرمود این را و تو باور داشتی

 

جز شهادت سهمت از این سفره‌ی رنگین نبود

عاقبت رندانه سهم خویش را برداشتی

بانگ تشویش را که سر دادند

بام‌ها یک‌به‌یک خبر دادند

زهر را دست خون‌جگر دادند

فیض عُشاق را سحر دادند

 

خبر آمد..، قد "ولی" تا شد

تن سردار ارباً اربا شد

 

از رکاب تو تا نگین افتاد

در دلم هُرمی آتشین افتاد

بر جبین سپاه چین افتاد

گرچه دست تو‌ بر زمین افتاد

 

با همین حال "بازِ طیّاری"

به اباالفضل که علمداری

 

شیر آوردگاه..، یالت سوخت

تربت ِکربلایِ شالت سوخت

چشم‌های علی خصالت سوخت

اوّل فاطمیّه بالت سوخت

 

غیرت مادری نشان دادی

مثل زهرا در آتش افتادی

 

پای دادی رکاب حفظ شود

مشک دادی که آب حفظ شود

جان سپردی حجاب حفظ شود

تا که این انقلاب حفظ شود

 

رفتن‌ات بانی تداوم ماست

خونِ تو مُهرِ "گامِ دُوُّم" ماست

 

پَر گشودن عجیب فرجامی‌ست

این شهادت نماد خوش‌نامی‌ست

بانیِ پختگی هر خامی‌ست

علّتِ انسجام اسلامی‌ست

 

از یمن تا دمشق سربازیم

سوی دَّجالِ کفر می‌تازیم

 

باده‌ی ما قوام می‌خواهد

لب ما شُربِ جام می خواهد

زخم ما التیام می‌خواهد 

رهبرم انتقام می‌خواهد

 

مستِ از باده‌ایم..، سیّد علی

همه آماده ایم سیّد علی

 

زنگ ما، زنگ استقامت بود

مشق ما شاه‌راه عزت بود

کاغذش برگه‌ی وصیّت بود

آب، بابای ما "شهادت" بود

 

بهر مُردن همیشه تکمیلیم

ما شهادت طلب‌ترین ایلیم

 

چشمه‌ساریم..، رود می‌گیریم

از بلندا فرود می‌گیریم

خواب را از سعود می‌گیریم

انتقام از یهود می‌گیریم

 

شک نداریم اینکه صددرصد

کاخ‌هاشان حسینیه گردد

 

ما از این بعد ماجرا داریم

ذوالفقار جهاد را داریم

قصد کشتار اشقیا داریم

در "تلاویو" نقشه ها داریم...

 

سر درِ آن..، بزرگ..، می‌خوانی:

شهرِ سردار دِل؛ سلیمانی

 

ظلمتِ در اتاقِ تو سخت است

آه! سردار!!! داغ تو سخت است

یاد این اتفاق تو سخت است

گرچه داغ فراق تو سخت است

 

شُکر..، دستی به زلف تو نرسید

خنجری روی حنجرت ندوید

 

بی حیایی تو را که پیر نکرد

خنجر قاتل تو دیر نکرد

نیزه‌ای در پر تو گیر نکرد 

بر تن درهمت حصیر نکرد

 

مادر خویش را صدا نزدی

خودمانیم دست و پا نزدی

آه ای شهید زنده! از ما بر نیامد

وصف عروجت در تغزل در نیامد

 

رفتی و یارانت در آغوشت کشیدند

آنها که میگفتند: همسنگر نیامد

 

بانگ بلند "انتقام سخت" یعنی

از خون تو کوتاه، این کشور نیامد

 

هر بار نامت برده شد در ذهن تاریخ

نامی به غیر از مالک اشتر نیامد

 

میخواستیم از پیکرت چیزی بگوییم

این بین، حرفی جز علی اکبر نیامد

 

تا آسمان تابوت را بردن سزا بود

ای داغ سنگین! دست، بالاتر نیامد

 

دستت برید، افسوس از دست من و ما

کاری به غیر از شعر گفتن بر نیامد

احرام بسته ای به تماشا رسیده ای 

از یار آنچه را که شنیدیم دیده ای 

 

سعی تو و صفای تو را دیده ایم ما

آنجا که بین کوه و کمر ها دویده ای

 

افتاده ای و پا شده ای بارهای بار 

از معبری به معبر دیگر خزیده ای 

 

با هر طواف در دل بی تاب شعله ها

لبیک گو حماسه ی فتح آفریده ای 

 

حاجی ما تویی که به کوی منای عشق

در پای دوست هستی خود سر بریده ای

 

افتاده است فاصله ها در میان ما 

لب تشنه مانده ایم و به دریا رسیده ای

 

ما  دام روی دام تنیدیم گرد خود 

تو دام تن گسسته ای و پرکشیده ای 

 

دست تو می رسد به بلندای آسمان 

خرمای بر نخیل خدا را تو چیده ای 

 

باشد قبول هیچ نمی پرسم و مگو

آن رازها که از لب لعلش شنیده ای 

حاج قاسم رفت اما داستانی مانده است

حاج قاسم رفت و راه بی‌کرانی مانده است

در تنور سینه‌ها آتش‌فشانی مانده است

مکتبش را دوستان و دشمنانی مانده است

حاج قاسم رفت اما امتحانی مانده است

 

تازگی‌ها هرطرف رو می کنی روز خداست

مالک اشتر زمین افتادنش هم ماجراست

حاج قاسم راز و رمز فتح خرّمشهرهاست

با علی همراه شو، میزان علیّ مرتضی ست

غیرت صفّینیان را نهروانی مانده است

 

ای خمینی‌باوران دنیا جمارانی شده است

ای مسلمان وقت تجدید مسلمانی شده است

شهر را یک‌روز می‌بینی چراغانی شده است

کربلا تا قدس لبریز سلیمانی شده است

منتظر باش اتفاق ناگهانی مانده است

 

نور پنهان، ماه پشت ابرها، ظلمت زیاد

دشمنی بسیار و فتنه بی حد و بدعت زیاد

بزدل و کج‌فهم و سازشکار و بی غیرت زیاد

کوفیان! ما اهل ذلت نیستیم عزّت زیاد!

در دل ما قاب عکس پهلوانی مانده است

 

حاج قاسم کربلایی بود و سرتاپا حسین

خوش به حال آنکه تا آخر بماند با حسین

لِلذینَ آمَنوا فی هذهِ الدنیا حسین

هرکه عزم کربلا دارد بگوید یاحسین

بار سنگینی به دوش کاروانی مانده است

درحنجره‌ها، صدا، صدای تو بُوَد

در دستِ مقاومت، لوای تو بُوَد

 

این عزم خداست، حاج قاسم! والله

آزادی قدس، خونْ بهای تو بُوَد

ای کاش شبی حماسه‌خوان برگردی

مستانه ز سمت آسمان برگردی

 

ما منتظریم روز آزادیِ قدس

با حضرتِ صاحب‌َ الزمان برگردی

حرم یعنی نگاه آبی دریا و طوفانش

حرم یعنی تلاطم‌های امواج خروشانش 

 

حرم گاهی میان قاب چشم حضرت مولاست

که هر شب در میان چاه‌ها می‌کرد پنهانش

 

حرم گاهی فراتر می‌رود از مرز اندیشه

تصور می‌شود بی‌گنبد و بی‌صحن و ایوانش

 

حرم گاهی رسیده نیمه‌شب در دِیرِ نصرانی

و هم‌صحبت شده با راهب تازه مسلمانش

 

حرم گاهی همین‌جا گوشۀ دنجِ همین خانه‌ست

همین سجاده، با تسبیح و مُهر و عطر و قرآنش... 

 

حرم گاهی همین جمهوری اسلامی ایران...

همین که حاج قاسم این چنین می‌شد غزل‌خوانش

 

همین خاکی که هر روزِ خدا خورشید از مشرق 

برای عرض حاجت می‌رسد در صحنِ سلطانش

 

به سمت آسمان‌ها کوچه‌هایش نور می‌بارند

به دنبال دلیلِ گفته‌ام هستی؟شهیدانش

 

جزیره از نبود باکری‌هایش شده مجنون

شده پُر خون دو چشم آسمان در سوگ دورانش

 

نگاه آبی‌اش هر جا که باشد، آسمان آبی‌ست

چه بغداد و چه سوریه، چه بیروت و چه تهرانش

 

«اِذا جَاءَ» بخوان آری که «نصرُالله» نزدیک است

بگو با کفر از فتح بلندی‌های جولانش

 

زمانی قدس آغاز مسیر اربعینی‌هاست

هزاران فرسخ آری دورتر از مرز مهرانش 

 

 

برای حاج قاسم ابتدا این شعر را خواندم 

کنار سنگ قبرش، در میان بُهت هجرانش 

 

برایش خواندم‌ و او می‌شنید و خوب می‌دانم 

که با این حرف‌هایم برده‌ام زیره به کرمانش

 

برایش از حرم‌ها گفتم و از سرزمینی که 

سلیمانی شود هرکس که باشد مرد میدانش

تلافیِ حُجَجی، انهدام داعش بود

تقاصِ خونِ تو آزادیِ فلسطین است

گوش کن، وقت رجزخوانی سلمان شده است

حرف جمهوری اسلامی ایران شده است

 

ما همه شیر نریم و نوۀ عباسیم

گفته بودیم که ما روی وطن حساسیم

 

ما گفتیم بترسید از ایرانی‌ها

تازه جنگی که نکردند سلیمانی‌ها

 

مست بودید و شبی جام پر از سم خوردید

حقتان بود اگر سیلی محکم خوردید

 

تازه تنبیه شدید نوبت توبیخی نیست

صحبت از خاک وطن باشد اگر، شوخی نیست

 

راستی، زمزمه دست درازی دارید؟

با دم شیر مگر که سر بازی دارید؟

 

سمت این خاک بیایی که تنت می‌سوزد

آن زمان، آش نخورده دهنت می‌سوزد

 

تو نفهمیده‌ای، این خاک خراسان دارد

زود تعظیم کن، این طایفه سلطان دارد

 

ظالم، از روی سر اهل زمین پا بردار

من به در حرف زدم تا که بفهمد دیوار

 

بار دیگر نظرت سمت حرم افتاده؟

کارتان ساخته است، این به دلم افتاده

 

نوۀ حرمله و خطۀ ایران؟ هرگز

بگذریم از بغل خون شهیدان؟ هرگز

 

چند سال است که آمادۀ هر نیرنگیم

ما به وقتش همه یکدست، همه یکرنگیم

 

همگی چشم به راهیم مسیحا برسد

آخرین نسل علی، منجی دنیا برسد

 

تو فهمیده‌ای، این خاک نگهبان دارد

زود تعظیم کن، این طایفه سلطان دارد

دیدیم اگر ز رفتن تو داغ تازه‌ای

پیداست در شهادتت آفاق تازه‌ای

 

ای سوگ سرخ در شب تاریک ما بیا

ما زنده‌تر شدیم، به تبریک ما بیا

 

باید دوباره خاطره‌ها را مرور کرد

تاریخ را به گریۀ بی‌حد نمور کرد

 

بر مصطفی اگر چه غم حمزه سخت بود

در خون تپیدن جگر از نیزه سخت بود

 

گر جسم حمزه روز احد تکه‌تکه شد

خونش ولی مقدمۀ فتح مکه شد

 

گر چه دوباره عزم چنان کوه ما به جاست

از دست داده‌ایمت و اندوه ما به جاست

 

ای سرو تسلیت! که صنوبر شهید شد

حیدر عزا گرفته که اشتر شهید شد

 

عشاق اسیر بند موی یار می‌شوند

حرها از آن سیدالاحرار می‌شوند

 

او را خود حسین گرفته‌ست در بغل

«قاسم» رسیده است به احلی من العسل

شیر بیشه‌ها بودی حضرت سلیمانی

رحمت خدا بودی حضرت سلیمانی

 

در مجاهدت ماندی پایدار و پابرجا

تو امید ما بودی حضرت سلیمانی

 

این بهشت دل گشته موج موج طوفانی

معدن دعا بودی حضرت سلیمانی

 

ای شهید پاینده مثل مهر تابنده

از جهان رها بودی حضرت سلیمانی

 

دل به یاد تو گریان دیده‌ام پر از باران

این سحر کجا بودی حضرت سلیمانی

 

مثل مالک اشتر یاور علی گشتی

پشت مرتضی بودی حضرت سلیمانی

 

در تاسی از قاسم پاره پاره تن گشتی

قاسم وفا بودی حضرت سلیمانی

 

جان جان جان بودی در کجا نهان بودی

جان کربلا بودی حضرت سلیمانی

خوشا حال آنانکه پر پر شدند

شهید ره عشق و باور شدند

 

دلم زخمی از تیر دشمن شده

لباس عزا رخت میهن شده

 

به دستان دژخیم این روزگار

شده قلبمان در غمی بیقرار

 

خبر آمده بر علی اشترش

از آن یار و همراه و همسنگرش

 

شده قاسمش پیش او رو سفید

چه زیبا به فیض شهادت رسید

 

علی در فراقش عزادار شد

و ایران عزادار سردار شد

 

بداند که دشمن که ما زنده‌ایم

و قلب خود از کینه آکنده‌ایم

 

همه قاسم دیگرش می‌شویم

همه مالک لشگرش می‌شویم

 

شبیخون بر آن کاخ دشمن زنیم

بر آن فرق او پتک آهن زنیم

 

به جان علی حرف ما یک کلام

که ما تشنه هر لحظه بر انتقام

شگفتا بلندای با خاک یکسان

بلندا شگفتای با خاک یکسان

 

چه زیباست از پهلوانان تواضع

چه غوغاست بالای با خاک یکسان

 

بمیرم که انگشتری مانده برجا

از آن قدّ رعنای با خاک یکسان

 

چه کرده است با جان و قلب امیرش

تن ارباً اربای با خاک یکسان

 

علم کو؟ عمو کو؟ صفا کو؟ سبو کو؟

چه شد مشک و سقّای با خاک یکسان؟

 

بنازم نماز شب زینب است این

صبور و شکیبای با خاک یکسان

 

چه ننگ است دلخوش به بیگانه بودن

گدای دو امضای با خاک یکسان

 

اگر کفر تکفیر باطل نمی‌شد

چه می‌کرد دنیای با خاک یکسان

 

کنشت و کلیسای در خون شناور

یهود و نصارای با خاک یکسان

 

تبر هر زمان دست اهلش بیفتد

چه زیباست بت‌های با خاک یکسان

 

عصا بود و موسی و فرعون و هامان

خدا بود و دریای با خاک یکسان

 

چه زود است آن اتّفاق مبارک

شیاطین رسوای با خاک یکسان

 

چه سخت است آن انتقام مقدّس

تل‌آویو و حیفای با خاک یکسان

بال پرسوختگان تاول خود را برداشت

روضه‌خوان گریه‌کنان مقتل خود را برداشت

 

شهر می‌رفت که در ظلمت خود غرق شود

کشتی راه خدا مشعل خود را برداشت

 

خوش به حال لب شمشیر شهادت‌طلبی

که در این آمد و شد، صیقل خود را برداشت

 

کربلا قصۀ امروز من و توست رفیق

کربلا ماضی و مستقبل خود را برداشت

 

نوعروسی است شهادت که شب حجله فقط

یک نظر چارقد مخمل خود را برداشت

 

حاج قاسم به رفیقان شهیدش پیوست

گام دوم، قدم اول خود را برداشت

وقتی میان جنگ‌ها سنگر یکی باشد

باید نماد و پرچم و لشگر یکی باشد

 

این مرزها ما را کجا از هم جدا کرده ؟

در قلب یاران بی‌گمان کشور یکی باشد

 

گاهی میان دوستان وابستگی‌هایی‌ست

آن سان که بعد از مرگشان پیکر یکی باشد

 

در مرگ سرخ حاج قاسم با ابومهدی

دیدیم جان دوستان آخر یکی باشد

 

با هم یکی هستیم، آری ! چون برادرها

زیرا برای مسلمین مادر یکی باشد

 

ایران، یمن، لبنان ، فلسطین و عراق و شام

فرقی ندارد جنگ اگر در هر یکی باشد

 

کابوس اسرائیل و آمریکا قیام ماست

فتح فلسطین گوشه‌ای از انتقام ماست

هزار بار شکستم که یک کلام بگویم

که در وداع تو امشب به تو سلام بگویم

 

سلام! صورت خونین ! سلام دست بریده!

سلام جسم مقطع، من از کدام بگویم

 

مرید راه ولایت، شهید حضرت زینب

اجازه هست برایت از ازدحام بگویم

 

چه روضه‌ای‌ست مجسم، عقیق سرخ برایم

که حکم کرد از انگشتر امام بگویم

 

ورق ورق شدی اما، سرت نرفته روی نی

دگر نخواه که از سنگ و پشت بام بگویم

 

عزا بس است برای تو ای حماسۀ مطلق

عزا بس است دلا! باید از قیام بگویم

 

اگر اجازه دهد غم، خدا کند بتوانم

که فتح و نصر تو را در عراق و شام بگویم

 

هلا ! لباس شهادت به تو چقدر می‌آید

خدا کند که برایت علی الدوام بگویم

 

از آن طلوع که آغاز فتح مسجدالاقصی‌ست

و دیر نیست شبی که از انتقام بگویم

سردار سر است و سر به سامان برگشت

پیمانه شکست و مست پیمان برگشت

 

بر شانه باد تخت او را دیدند

هدهد خبر آورد سلیمان برگشت

تمام شهر در خواب و تو در آغوش طوفان‌ها

سرودی در دل شب آخرین شعر رهایی را

 

همیشه شیوۀ چشمت فریب جنگ با خود داشت

کجا آموختی عاشق کشی را، دلربایی را

 

غزل نه، قطعه باید گفت، شاید چاره ای باشد

برای کاف. ها. یا. عین. صادت، بی عبایی را

 

بیا برگرد خیمه ای علمدار رشید عشق

یتیمان حرم طاقت ندارند این جدایی را

 

تو در آغوش یارانی و می‌خوانیم با حسرت

بیاد تو کجایید ای شهیدان خدایی را

 

نمی‌دانم چه گفتی در سلام آخرت با دوست

که اینگونه گرفتی تو نشان کربلایی را

 

لباس رزم بر تن کن برای مسجد القصی

بیا فرماندهی کن نقشه‌ فتح نهایی را