دل بیقرار، دیده ز دل بیقرارتر

جز تو ندیده ایم در عالم نگارتر

 

دل دل نمی کنیم که دلداده ات شویم

چون بوده بر غمت ز ازل. دل، دچارتر

 

مجبورمان نکرده کسی عاشقت شویم

ما خود شدیم نزد تو بی اختیارتر

 

داراترین دخیل گداخانه ات شدند

آن دست های خالیِ با تو ندارتر

 

شد سینه ام ز آتشِ آهِ تو شعله ور

پیشانی ام ز خاک تو شد پرغبارتر

 

حتماً رسانده پای دلش را به کربلا

هرکس که شد به روضه  تو پابکارتر

 

هم مادرت ز بار غمت قدخمیده است

هم خواهرت ز داغ سرت، داغدارتر

همه ذرات عالم خاکسار مادرت بودند 

ملائک دستبوس خاندان اطهرت بودند

 

 چه بسیار عالمانی که مُحرم‌ها همه خادم

 چه آیات عظامی که صَفَرها نوکرت بودند

 

 همان‌هایی که می‌خواندند مدح از بخشش حاتم

 همان‌ها هم گداهای علیِ اصغرت بودند

 

 منِ بی دست و پا را گر نخواهی نیز حق داری

 که شاهان جهان از خادمان محضرت بودند

 

ولی پایین طومارت کناری گوشه‌ای بنویس

 که این بی دست و پاها هم غلام خواهرت بودند

 

 ورق هرچه زدم بالا و پایینِ مقاتل را 

تمام سطرهایش روضه‌های پیکرت بودند

 

 بنی هاشم میان خاک دنبال چه می‌گشتند 

گمانم که به دنبال علیِ اکبرت بودند.. 

گفتیم وقت شادی و وقت عزا، حسین

تنها دلیل گریه و لبخند ما حسین...

 

در وقت مرگ، چهرۀ ما دیدنی‌تر است

از اشک‌هایِ شوق ملاقات با حسین

 

هنگام غسل دادن ما، روضه‌خوان بگو:

عالم فدای بی‌کفن کربلا حسین

 

با گریه بر غریبی او خاکمان کنید

بر ریگ‌های داغ، تنش شد رها حسین

 

وقتی به سمت قبر سرازیر می‌شویم

مشکل‌گشای ماست در آن تنگنا حسین

 

نوکر به اسم و رسم خودش بی‌علاقه است

بر سنگ قبر ما بنویسید: «یا حسین»

 

در گیر و دار محشر و هول و هراس آن

فریاد استغاثۀ ما یک‌صدا: حسین...

در خاستگاه رنج ، مجالِ سُرور نیست

قلبی که سوخت پای فراقت ، صبور نیست

 

هرجا که شمع بود ، پرم را گذاشتم

تا شعله ای به طعنه نگوید ، غیور نیست!

 

این دیده میلِ دیدن یوسف نمی کند…

یعقوبِ چشم منتظران تو ، کور نیست

 

از سنگ کمترم که دلت را شکسته ام

این خشتِ خام ، لایقِ تُنگِ بلور نیست

 

هنگام امتحانِ وصال تو جا زدیم

شرمنده ام که دورِ تو مردِ ظهور نیست

 

کِبرَم لباسِ زُهدِ مرا لَکّه دار کرد

در رخت بندگی که نخی از غرور نیست

 

با اختیار تام فقیرت شدم ، مَـران!

سائل اگر نشسته دمِ در ، به زور نیست

 

جانِ مرا بخواه ، تعلُّل نمی کنم

در جمع عاشقان تو ، اهلِ قصور نیست

 

حس می کنم همین که بمیرم ، تو می رسی

با بودنِ تو در دلِ من ترسِ گور نیست

 

دلتنگ کربلای حسینم ، مرا ببر

دیگر نگو بساطِ سفر جفت و جور نیست

 

کم طاقتم ، تو را به ذَبـیـحَ‌الْـقَـفـا بیا

لطفاً بگو که لحظه‌ی دیدار دور نیست

 

بالای نیزه ها..، وسطِ طشت‌ها..، قبول!

جای سرِ شریف که کُنج تنور نیست

 

اثبات کرد مطبخِ خولیِ بی صفت

ظُلمت حریفِ تابش آیاتِ نور نیست

با این که پرم سوخته اما جگرم هست

از داغ تو تا روز ابد چشم ترم هست

 

“تا یار که را خواهد و میلش به که باشد”

من که همه آن سوی تو شوق سفرم هست

 

هر جا بروم حس غریبی نکنم چون

از گریه کنانت همه جا دور و برم هست

 

فردا که همه در پی یک لکه ی ابرند

از پرچم تو سایه ی امنی به سرم هست

 

پژواک حسین گفتن من کی شده خاموش

در گوش زمین تا به قیامت اثرم هست

 

فریاد زدی سمت خیامم نرو ای شمر

تا که نفسی در بدن محتضرم هست

گیرم اصلا نبری کرب و بلا چندین سال

کرمت را که نباید ببرم زیر سؤال

 

من همینقدر که نامت به زبانم جاریست

به تو مدیونم و هستم به خدا خوش اقبال

 

راه دادی منِ آلوده به عصیان ها را

عزتم دادی و دادی به مقامم پر و بال

 

سخت درمانده ام از شکرِ همین یک نعمت

که رسید از تو همه عمر به من نانِ حلال

 

عاشقم کردی و این عشق بها داده به من

به أبالفضل بدهکارِ توام در هر حال

 

نیست لطف تو که محدود به این چند صباح

محض توصیف‌ گداپروری ات نیست مجال

 

بگذر از خبط و خطاهایم و آقا نگذار

دور از صحن و سرایت بروم رو به زوال

 

خواستن با تشر از ساحت تو بی ادبی ست

عرض حاجت به تو با حجب و حیا اوج کمال

 

حکمتی هست یقیناً که دو سال اینگونه

بشود یک سفرِ کرب و بلا خواب و خیال

 

تا ابد بسته شود راهِ حریم تو اگر…

اگر ای وای محقق شود این فرض محال-

 

-باز فریاد زنان پای علَم میگویم:

«بأبی أنت و أمی» نرسد بر تو ملال!

گرد ممزوج خاک قتلگهم

از خود آقا مرا جدا نکنی

هر چه خواهی بکن ولی ارباب

دورم از شهر کربلا نکنی

 

مینویسم حرم بخوان درمان

درد دارم که سخت میبارم

هر شب این دوری ام سبب شد تا

پلک روی پلک نگذارم

 

خوبهای تو بی شمارند و

مثل من در جوارتان کمتر

من که عین نجاستم باید

بنشینم کنارتان کمتر

 

چوب خشکم شبیه لبهایت

خیس اشکم شبیه حنجر تو

بین گودال مانده سینه ی من

گرد و خاکی شبیه مادر تو

 

غیر یک بیت روضه هیچ آقا

بر مداوای من جواب نداد

هر چه گفتی عزیز زهرایی

یک نفر هم به کامت آب نداد

 

اصغرت را که کشت آب فرات

تا رباب جای آب غم میخورد

بعد هر روضه اش خودت دیدی

حالم از آب هم بهم میخورد

در تمام عمر دنبال نگاه دلبرم

با همین امید دائم در هوایش می پرم

 

هر زمانی صاحب خانه عتابم میکند

می‌فرستد در پی ام می‌داند این دور و برم

 

من به نان مادر این خانه عادت کرده ام

چون که از روز ازل نان از همین جا می‌برم

 

افتخارم نوکری بچه های فاطمه است

خادم این طایفه از ابتدا تا آخرم

 

زنده ام عمری به عشق اینکه در وقت ممات

می‌رساند خویش را مولا به بالای سرم

 

هر کسی دارد به چیزی اعتقادی من ولی

نیست جز عشق حسین بن علی در باورم

 

روز محشر هر چه که دارند را رو می‌کنند

من هم اشک روضه ارباب را می آورم

حُزن شریفت ای دوست! با قلب ما چه‌ها کرد

تنها به غربت ما، داغ تو اعتنا کرد

 

ما دلخوشی نداریم، غیر از حسین گفتن

پس خوش‌به‌حال آنکه، نام تو را صدا کرد

 

تا لحظه‌ی وفاتم، مدیون مادرم من

دست مرا گرفت و، در روضه‌ها رها کرد

 

دنبال دسته‌هایت، از کودکی دویدیم

ما را از اهل دنیا، تیغ علم سوا کرد

 

خِشت منازلِ ما، تکیه به پرچمت داد

الطافِ بیرق تو، این خانه را بنا کرد

 

سجّاده‌ی نمازم، دارالشَّفای من شد

مُهری که تربت توست، درد مرا دوا کرد

 

دار و ندار مایی، سرمایه‌ی گدایی

اشک تو چشم ما را، مَشکی گران‌بها کرد

 

نوکر برای گریه، سیری نمی‌شناسد

شوری اشک هیئت، ما را خوش‌اشتها کرد

 

از پادویی روضه، بهتر چه افتخاری؟

یک کفش جفت کردم، زهرا مرا دعا کرد

 

در جاده‌ی شریعت، شش‌گوشه مقصد ماست

سِلکی که انبیا را، راهی کربلا کرد

 

خرجی اربعینم، پیش ابوتراب است

اسباب رفتنم را، هر بار دست و پا کرد

 

داغ تو را چشیدن، ولله کار ما نیست

حقِّ مصیبتت را، زینب فقط ادا کرد

 

آیات پیکر تو، در سطح دشت پخش است

از بس که روی جسمت، مرکب برو_بیا کرد

 

از وضع کفْن و دفنت، این‌قدر می‌توان گفت:

قوم بنی اسد را، درگیر بوریا کرد

یک جهان روضه و یک ماه محرم داری

آه، آقای غریبم چقدر غم داری

 

تا ابد هم که بخوانند همه مرثیه‌ات

باز هم روضه‌ی ناخوانده به عالم داری

 

این همه زائر دلسوخته‌ی خاکت را

از ازل داشته‌ای، تا به ابد هم داری

 

روضه‌خوان‌هات زیادند، یکی شان قرآن

مطلع فجرِ خدا، سوره‌ی مریم داری

 

درد دل کن که نماند به دلت چون پدرت

خواهرت هست کنارت، تو که مَحرم داری! 

 

بهترین نوحه‌ی ما هست «غریب مادر»

صاحب روضه بگو -بهتر از این دم داری-؟

 

تا که نومید نگردد ز درت محتاجی

تو هم انگشت، هم انگشترِ خاتم داری

::

وقت تدفین تو ای شعر غریبی، پسرت

دید در وزن تنت چند هجا کم داری

خوشا به حال دو چشمی که هست گریانت

خوش آن زبان که فقط هست مرثیه خوانت

 

خوش آن دهان که به ذکر تو می‌شود خوش بو

خوش آن کسی که شود ذاکر خوش الحانت

 

مگر چه کرده‌ای آخر که هر شب جمعه

پیمبران و خدا می‌شوند مهمانت

 

برایم از همه در زندگی عزیزتری

حسین جان! پدر و مادرم به قربانت

 

چه می‌شود سر این رو سیاه را چون جُون

زمان مرگ بگیری به روی دامانت

 

چه لطف‌ها به نمک ناشناس‌ها کردی

لئیم‌ها متنعم شدند از خانت

 

اطاعت از تو نکردند مردم کوفه

اگرچه بود دو عالم مطیع فرمانت

 

خدا هرآنچه بلا خلق کرده در دنیا

به کربلا همه یک جا نشست بر جانت

 

چنان تو صبر برای مصائبت کردی

فرشتگان الهی شدند حیرانت

 

ببین رسیده کجا کارت ای حسین غریب!

حرام زاده شده دست بر گریبانت

 

مگر که چنگ به خورشید میتوان انداخت؟

که شمر پنجه کشیده به روی تابانت!

 

چرا خراب نشد آسمان؟ نمی‌دانم!

سه روز روی زمین ماند جسم عریانت!

 

بریده باد دو دست یزید و ابن زیاد

که می‌زدند چنان خیزران به دندانت

 

علی کجاست ببیند که بین کوفه و شام

کسی نبود نوازشگر یتیمانت؟!

هستی ام اشک، کوله بارم اشک

حاصل عمر و روزگارم ، اشک

 

زائری خسته آمدم از راه

بیقرارم ، شود قرارم اشک

 

نوکری بیش نیستم ارباب

در رکاب تو گشته کارم اشک

 

نیست در این بساطِ من جز آه

گاه همراه آه دارم اشک

 

همه سرمایه ام همین اشک ست

که بیاید مگر بکارم اشک

 

توشه ای نیست تا کنم تقدیم

مگر از چشم اشکبارم اشک‌

 

هر قدم هر نفس میانه ی راه

بود هر لحظه غمگسارم اشک

 

تا رسیدم به صحن و ایوانت

شد تسلای حال زارم اشک

 

چشمم افتاد تا به سوی ضریح

سجده ها کرد بر نگارم اشک

 

چه نگاری ، نگار دلجویی

که به مدحش بسی نگارم، اشک

 

اشکم افتاد بر قدمهایت

گفت ارباب، خاکسارم، اشک

 

چشم شد ابر روضه های غمت

تا که در ماتمت ببارم اشک

 

ریزم آنقدر اشک در غمتان

تا که روشن کند مزارم اشک

 

ریزم آنقدر اشکِ ماتمتان

تا به آتش شود حصارم اشک

 

گر بپرسند روز حشر بگو

که چه داری، شود شعارم اشک

 

بی کفن ای ذبیح تشنه حسین

کشته ی تیغ و تیر و دشنه حسین

کدام پنجه رسیده به ماه پیرهنت

که خون سپیده زده در نگاه پیرهنت

 

به روز حشر گریبان ِ عالمی گیرد

به دادخواهی اگر آید آه پیرهنت

 

بگو چگونه؟ چرا ؟ کی شفاعتش کردی؟

که پاک شد به حصیری گناه پیرهنت

 

به حشر تا که به دستان فاطمه برسد

شده ست پیکر ما فرش راه پیرهنت

 

سیاه لشکر اگر داشت دشمنت من نیز

قسم به جُون تو هستم سیاه پیرهنت

نوحوا علی الحسین چه رنجی کشیده است

آنکه قدش ز بار مصیبت خمیده است

 

نوحوا علی الحسین بنالید در غمش

چون مادری که ماتم فرزند دیده است*

 

نوحوا علی الحسین که زینب به اشک و آه

از روی تل به جانب گودی دویده است

 

نوحوا علی الحسین بدن بین قتلگاه

مانند بسملی است که در خون تپیده است

 

بر استخوان سینه،سنان نیزه را فشرد

زهرا صدای خرد شدن را شنیده است

 

نوحوا علی الحسین که خواهر نگاه کرد

از مچ،یکی دو دست برادر بریده است

 

نوحوا علی الحسین که تقسیم شد تنش

مرکب به کُلّ دشت تنش را کشیده است

 

نوحوا علی الحسین از این شعر شائقا

رنگ از رخ تمام ملائک پریده است

 

****

 

*(قال الصادق علیه السلام نوحوا علی الحسین نوح الثکلی علی ولدها

امام صادق علیه السلام فرمودند : همچون مادرِ فرزند ازدست داده بر حسین ناله کنید)

هر شبِ جمعه‌ کربلا غوغاست

شبِ اندوه حضرت زهراست

 

شب جمعه شب زیارتیِ

حرم پاک سیّد الشهداست

 

عرش زین ماجرا سیه پوش است

عرشیان را فغان و واویلاست

 

هر شب جمعه‌ مادر سادات

راهی از عرش سوی کرب و بلاست

 

پا گذارد ز هودجی به زمین

دست بر پهلویش به حال بکاست

 

می‌رسد خسته دل کنار حرم

کان حرم قبله گاه اهل ولاست

 

شوید از اشک خود مزاری را

که به هر درد تربتش چو شفاست

 

پیکری را کشد در آغوشش

که سر از آن ز روی کینه جداست

 

گویدش یا بُنَیَّ یا مظلوم

غم عالم ز روی او پیداست

 

گویدش از چه رو تو را کشتند

بر سر غارتت چرا دعواست

 

سر پاکت چرا به نی زده اند

تنت عریان چرا بدون قباست

 

پیرهن دوختم شود کفنت

کفنت کو کجاست پیرهنت؟

پیگیر ماست روز قیامت محبتش

نوری که می‌شوند همه محو شوکتش

 

با سنگ دل نخورْد محک گوهر حسین

آنجا عیان شود به همه قدر و قیمتش

 

تا به ابد زیارت او را طلب کند

هر کس که کام او بشود وا به تربتش

 

مست است و هیچکس نکند شک به مستی اش

بر هر کسی رسیده نسیمی ز رایتش

 

جنت مبارک همه خوبان بهشت ما

دیدار اوست دیدنِ قامتْ قیامتش

 

غلمان و حور هر چه که باشد چه فایده

وقتی نشسته است دلم پای صحبتش

 

خسران زده است هر که توسل نکرده است

پاسخ نداده است به او و به بیعتش

 

شبهای جمعه هست خدا زائر حسین

هستیم زائران خدا با زیارتش

 

شبهای جمعه زخم تنش خوب می‌شود

شبهای جمعه فاطمه آید عیادتش

 

پیگیر روضه های حسینیم روز و شب

پیگیر ماست روز قیامت محبتش

هر چه هستم حتم دارم ، دوستم دارد حسین

نیست غم در روزگارم ، دوستم دارد حسین

 

اوست یارم ، قبل دنیا آمدن تا بعد مرگ

در خزان و در بهارم دوستم دارد حسین

 

دست و پا گیرم ولیکن دستگیرم لطف اوست

کی گره افتد به کارم دوستم دارد حسین

 

نیست در دل ذره ای هم وحشت تنها شدن

هست اربابم کنارم دوستم دارد حسین

 

عاشقی ارثیه ی آبا و اجدادی ماست

با همه ایل و تبارم دوستم دارد حسین

 

جنس بُنجل هستم اما او خریدارم شده

گرچه من سودی ندارم دوستم دارد حسین

 

گرچه از اول بنا این بود من یارش شوم

او همیشه گشت یارم دوستم دارد حسین

 

ثروتی دارم که محشر آرزوی عالمی است

این بُوَد دار و ندارم دوستم دارد حسین

 

در قیامت که رود هر کس پی ِ کار خودش

هست اربابم کنارم دوستم دارد حسین

 

ای بنازم بر مرامش زیر تیغ شمر هم

بود او دل بی قرارم ، دوستم دارد حسین

جهان را غیر عشقت یک سرِ سوزن نمی خواهم

دو دنیا را نه با تردید؛ که قطعا نمی خواهم

 

بدونِ تو همان بهتر که ظلمت باشد و وحشت

که بی تو قبرِ خود را لحظه ای روشن نمی خواهم

 

نگاهت مُهر تأیید است و از این رو، از این و آن-

به قدر ذره ای تعریف و حُسن ظن نمی خواهم

 

میان روضه تا اشکم سرازیر است و می بینی

برای بردنِ دل از تو فوت و فن نمی خواهم

 

بهشتِ بی تو را شاید که بعضی ها بخواهند و…

گوارایِ وجودشان! ولیکن من؛ نمی خواهم!

 

به جز شش گوشه و کنج حرم هر جای عالم را

نه که سهوی! که مادرزادی و عمداً نمی خواهم

 

اگر یک ذره در جاماندنم از کربلا خیر است

من این گنج بدونِ رنج را اصلا نمی خواهم!

خُلقِ ما را به باده خو بدهید

از سرِ صبح ذکرِ – هو – بدهید

 

دستِ تقدیر ، قدرِ یک خوشه

مِیِ انگور بر گلو بدهید

 

یقه پاره نموده ی هجرم

با وصالش یقه رفو بدهید

 

من که چشمم به پیر کنعان بود

بویِ یار آورید و سو بدهید

 

معصیت های دیده ام را با

زمزمِ اشک شست و شو بدهید

.

مثل مادر که طفل گم کرده ست

اضطرابی به جست و جو بدهید

 

مردنم پایِ روضه باشد و بعد

مرده ام را به مرده شو بدهید

 

کفنم هم کنید با این شرط

هر چه برده حسین ، همو بدهید

 

کاش خاکم کنید در حرمش

کاش تعجیل آرزو بدهید

 

جایِ کافور در دلِ قبرم

کمی اسفندِ روضه بو بدهید

 

گفت هر حاجتی ز من دارید

به ابالفضل سمت و سو بدهید

 

رو به باب الحوائج آوردم

سگِ عبّاس را سبو بدهید

 

بر سرِ کویِ صاحبش سگ را

لااقل جلوه ای نکو بدهید

 

از پرِ آبروی آب آور

پر و بالِ مرا رفو بدهید

 

پای من را به علقمه بکشید

قطره را راه سمتِ جو بدهید

 

هم ابالفضل را به جان حسین

هم حسین را قسم به او بدهید

 

جانِ آن مشکِ آبرو رفته

به دو چشمانم آبِ رو بدهید

 

در قنوت نماز بر دستم

حسرتِ دست های او بدهید

 

قسمِ تشنگیِّ اصغر را

به پدر نه ، به این عمو بدهید

 

دمِ آخر به شمر رویی زد ؛

آب بر اصغرش بگو بدهید

 

بی وضو محضرِ حسین نرود

خاک و خون یاریِ وضو بدهید

کار من در زندگی این است تنها، نوکری

کار تو لحظه به لحظه از گدایان دلبری

 

من که با پای خودم اینجا نمی‌آیم، فقط

می کشد من را به اینجا دست لطف مادری

 

دود اسپند تو را در شهر پیدا میکنم

تا نشیند بر سرم از آتش ات خاکستری

 

از دیار خویش هر شب زائر صحن توام

می‌شود از روضه وا سوی بهشت تو دری

 

میخری اشک مرا هم قیمت دُرّ و گُهر

مثل تو پیدا نخواهم کرد جایی مشتری

 

بی شک از گریه کنانت بوده اند اجداد من

می‌رسد این منصب از نسلی به نسل دیگری

 

من کجا روضه کجا اینجا پیمبر پرور است

بوده اشک روضهء تو رزق هر پیغمبری

 

بی گمان سوی برادر می‌رود فکر همه

هر کجا که دست، بر سر می‌گذارد خواهری

 

می‌گذارد خواهری گودال را روی سرش

می‌رسد تا شمر بالای سرت با خنجری

 

شمر از گودال بیرون رفت اما ساربان

دست بر شال کمر انداخت با خیره سری

 

هر کسی سهم خودش را می‌بَرد از پیش تو

سهم خواهر می‌شود از کربلا در به دری