کسی  که دیده هزاران عذاب را نزنید

اسیر تشنۀ یک جرعه آب را نزنید

 

بزن به من همۀ تازیانه ات , اما

عروس مادرمان , رباب را نزنید

هنوز روی سرت جای نیزه داری و من

نشسته ام که بیاید عمو به یاری و من

 

هزار حرف دگر با سر تو دارم و تو

به سوی عمه پریشان و بیقراری و من 

آن روز از تمامی دیوار های شهر

با سنگ می رسید جواب سلام ها

 

در مدخل ورودی آن سرزمین درد

از بین رفته بود دگر احترام ها

 

وای از محلّه های یهودی نشین شهر

وای از صدای هلهله و ازدحام ها

 

یک کاروان به ناقه ی عریان گذر نمود

آهسته از میان نگاه امام ها

 

بر نیزه های گمشده در لابه لای دود

هجده سر بریده نشسته بدون خوود

 

در سرزمین شام خزان بهار بود

از گریه جاده ها همگی شوره زار بود

 

ناموس اهل بیت به صحرای بی کسی

بر ناقه ی بدون عماری سوار بود

 

در بین ناقه های یتیمان هاشمی

هجده عدد ستاره ی دنباله دار بود

 

آن روز نیزه دار سر حضرت حسین

تنها به فکر جایزه و کسب و کار بود

 

در جمع کاروان, کف پاهای دختری

زخمی تکّه سنگ, وَ یا این که خار بود

 

صف های چند بد صفتِ تازیانه دار

دور و بر کجاوه ی زینب قطار بود

 

گویا که بود لعل لب و مغز استخوان

آماده ی معانقه با چوب خیزران

از بدر کینه در دل خود پروریده اند

آری یزید در پی این انتقام بود

 

سر گرم پایکوبی و رقصند شامیان

بزم و سرور و شور به هر کوی و بام بود

 

اوج ستم عبور حرم همچو بردگان

با دست های بسته زبازار شام بود

 

خون می چکد از تن سجاد روی خاک

زنجیر ها که بر بدن آن امام بود

 

زخم سنان و زخم زبان بود بی شمار

از من مپرس بر دل زینب کدام بود

به روی رحل نیزه آنکه قرآن را نگه می داشت

دم دروازه دختر های گریان را نگه می داشت

 

خدا لعنت کند این شمر بدکردار را ، با پا

به زیر آفتاب ، مقتول عریان را نگه می داشت

 

غروب کربلا یادم نخواهد رفت ابن سعد

درون قتلگاه مرکب سواران را نگه می داشت

 

نسیم آمد  برای اینکه پوشیده بمانی تو

به روی پیکرت خاک بیابان را نگه می داشت

 

سنان میخواست دربیاورد هر بار اشکم را

روی نی دستباف مادرمان را نگه می داشت

 

بگردم‌‌ دور سقای حرم ؛ شرمنده اش هستم

سرش بر نی جلوی سنگ باران را نگه می داشت

 

مرا دق داد پاسبان بی ناموس شهر  شام

میان جمع ناموس تو مردان را نگه می داشت

 

خدا مرگش دهد نَخّاسِ در صومعه را ؛ عمداََ..

..سر بازار طیف چشم هیزان را نگه می داشت

 

قرارم ، بی قرارم‌ ، کاش دستان تو می آمد

درون سینه این قلب پریشان را نگه می داشت

همین که کرد تجلی رخ منور تو‌

به سجده آمدم ای شاه من به محضر تو

 

خوش آمدید.. قدم رنجه کرده اید امشب..

تو میزبانی و من تا به صبح نوکر تو

 

آهای بی کسِ بر نیزه رفته نامت چیست؟

کجاست اهل و عیالت کجاست خواهر تو؟!

 

سر تو سوخته اما چراغ دیر شده

گمان کنم که مسیح است نام دیگر تو

 

ببخش خون سرت با گلاب پاک نشد

عمیق وا شده پیشانی مطهر تو

 

بگو چرا عوض خانه ی مسلمانان

رسیده است به آغوش راهب این سر تو؟!

 

بگو چرا بروی نیزه گریه میکردی

مگر چه منظره ای بود در برابر تو

 

سر بریده زبان باز کرد ای راهب..

بس است..سوختم از این سوال اخر تو

 

شده مقابل تو دختری کتک بخورد؟

شده غریبه بیاید به سمت خواهر تو؟

زینب که محضرش قد افلاک تا شود

حقش نبود همسفر مست ها شود

 

آنکه علی نشسته دوزانو برابرش

حقش نبود سنگ بریزند بر سرش

 

آنکه بقیه سجده به سبحانیش کنند

حقش دگر نبود که زندانیش کنند

 

آنکس که با ملائکه گفت و شنود داشت

از ضرب دست حرمله رویی کبود داشت

 

آنکس که در عشیره خود سفره دار بود

چشمانش از گرسنگی و ضعف تار بود

سخت بود همسفر نیزه اعدا شدنم

سخت تر بهر سفر بی تو مهیّا شدنم

 

پشت دروازه ساعات به من سخت گذشت

حائل سنگ جفا بر سر سقا شدنم

 

وسط هلهله ها خنده به حالم کردند

خنده بر گریه و همصحبت سرها شدنم

 

شامیان چون ز علی عقده  دیرین دارند

سنگ شد سهم من از دختر مولا شدنم

 

ای سر نیزه نشین حال مرا میبینی؟

شده اعجاز ، از این خاک ستم پا شدنم

 

کاش بودی که ببینی چقَدَر مردم شام

خنده کردند به برخاستن و تا شدنم

 

هر چه دیدم بفدای سرت اما ، تو بگو

چه کنم با غم انگشت نماها شدنم

 

سِتر ناموس نبی بودم و دیدند همه

با حرامی وسط بزم خطاها شدنم

 

اینهمه درد به جان من اگر سخت گذشت

سخت تر بود فراق تو و تنها شدنم

 

به خداوند قسم با همه سختی و بلا

مفتخر بر توام و دختر زهرا شدنم

طشتِ طلا و چوب و لب و آیه و شراب

خاکستر و غُبارِ رَه و خون و آفتاب

 

در حیرتم که از چه نرفتی زمین فرو

ای وای من چگونه نشد آسمان خَراب

 

در پای طشت، دخترِ زَهرا نریز اَشک

هرگز کسی نریخته در بَزمِ مِی گُلاب

 

لب ها، تَرک تَرک زِ عطش، روی هر لبی

انگار نُقطه نُقطه نوشته است، آب آب

 

آوای وَحی و حنجرِ خشک و لب کبود

دیگر به او کنند، چرا خارجی خطاب؟

 

با آن گلوی غرقه به خون، طشت گریه کرد

بر آن لب و دهن، جگرِ چوب شد کباب

 

بر چرخ رفت شیونِ هشتاد و چار زن

انگار بود دیدهء آن سنگ دل به خواب

 

ای آسمان سؤال من این است، دیوها

بازوی حور را، زِ چه بستند در طناب؟

 

با لطف بی حساب پیمبر، به اُمّتش

و الله شد به عترتِ او ظلمِ بی حساب

 

(میثم) یزید چوب زند بر لبِ حسین

این صحنه را چگونه تماشا کند رباب؟

آل پیمبرکجا 

مجلس بزم شراب

دیده زینب بود

ازاین جسارت پرآب

واویلتا زینبا ، واویلتا زینبا، واویلتا زینبا، واویلتا زینبا 

 

سر حسین شهید

میان طشت طلا

یزید ملعون زند

ضربه بر آن بر ملا

واویلتا زینبا ، واویلتا زینبا، واویلتا زینبا، واویلتا زینبا

 

به خیزران شد هدف

بوسه گه مصطفی

ناله زند زینبش

ز سختی این جفا

واویلتا زینبا ، واویلتا زینبا، واویلتا زینبا، واویلتا زینبا

 

صحبت یک دختر و

کنیزی آمد میان

خروش زینب ببین

که بسته شد آن دهان

واویلتا زینبا ، واویلتا زینبا، واویلتا زینبا، واویلتا زینبا

شب می‌رسید و دیر پر از عطر سیب بود

تنهاتر از مسیح سری بر صلیب بود

 

برنی سری شکفته‌تر از فرق لاله‌ها

در پای نیزه نوحه صد عندلیب بود

 

اسلام بین مسجدیان آشنا نداشت

شاهی میان مملکت خود غریب بود

 

می دید پیر دیر ظهور مسیح را

نه نه مسیح منتظر این طبیب بود

 

با یک نگاه بر سر او دل ز دست داد

بر نی هنوز دلبریش بی‌رقیب بود

 

سر را بغل گرفت و دل سیر گریه کرد

گویا تمام عمر پی این حبیب بود

 

تطهیر کرد آب روان را ز خون او

اینکه فقیه بود مسیحی عجیب بود

 

اشکش گداخت تا به لب خشک او رسید

از تشنگی هنوز لبش در لهیب بود

 

جای رقیه خالی از او بوسه‌ای گرفت

از این وصال قافله ای بی نصیب بود

 

بر گیسوان سوخته او شانه می کشید

از تاول تنور دلش بی شکیب بود

 

معلوم بود سر ز قفایش بریده‌اند

رویش تمام خاکی و خد التریب بود

 

معلوم بود داغ جوان از محاسنش

رخسار او ز واقعه شیب الخضیب بود

 

یک تن به او نگفت چه آمد سر حسین

وقت حدیث روضه یابن شبیب بود

حرم شاه کجا این‌همه اشرار کجا

ما کجا شام کجا این‌همه آزار کجا

 

آن که در رو به همه عالم و آدم وا کرد

میشود پشت در بسته گرفتار کجا

 

همه دم بال ملک فرش قدمهامان بود

پای این دسته‌ی حوریه کجا خار کجا

 

دست شیطان و نقاب روی خورشید کجا

دختر فاطمه و معرض انظار کجا

 

طفل معصوم کجا قوم نظر شوم کجا

تنگی کوچه و جمعیت بسیار کجا

 

سربلند آمده بودیم و سرافکنده شدیم

دوش عباس کجا سکوی بازار کجا

 

داخل تشت اگر گریه کنی حق داری

دختر سَبْیِه کجا مجلس اغیار کجا

یک زینب است و کوهی از غم‌های بسیارش

اصلا کدام را بگوید با دل زارش

 

کوفه که من را می‌شناخت، شام حالا هیچ

بد بود با دخت علی آن کوفه رفتارش

 

رأس تو بر بالای نیزه کُشت زینب را

هر جا که رفت رفتم و گشتم گرفتارش

 

ظالم به من می‌گفت «هی» رسوا شدید آخر

خیلی دلم آتش گرفت از زخم گفتارش

 

پیشم به دندان و لبانت خیزران می‌زد

اصلا نخواست تا دهد پایان به این کارش

 

تغییر کردم، قامتم خم شد، کبودم من

زینب عوض شد ای برادر رنگ رخسارش

 

دف می‌زدند و دور زینب رقص می‌کردند

خون شد دو چشم زینب و قلب عزادارش

 

آنقدْر قلبم درد آمد فحش می‌دادند

خیلی به من برخورد در آن شام و بازارش

 

برده فروشی را ندیدم در تمام عمر

مِن بعد زینب را دگر زنده مپندارش

 

دیدم رباب را با سر شش ماهه دق می‌کرد

بیچاره او را حرمله می‌داد آزارش

 

داداش!! باید هم به معجرها شود حمله

وقتی نباشد قافله سالار، علمدارش

 

هرجا رقیه گفت بابا سخت سیلی خورد

تا آنکه آخر آمدی با سر به دیدارش

 

سر را که دید دخترت قلبش ز کار افتاد

احیا نشد هرکار کرد آن دم پرستارش

 

از بس که زخم بر تن طفل سه ‌ساله‌ت بود

من یاد مادر کردم و آن زخم مسمارش

ببین گلفروشان چه ها میفروشند

گل لاله را سر جدا میفروشند

 

خداناشناسان عزیز خدا را

برای رضای خدا میفروشند

 

لباس تو هم صاحب معجزاتیست

که کفار اینجا عبا میفروشند

 

ببین سنگ گودال هم قیمتی شد

ببین پیرها هم عصا میفروشند

 

غلامان شمر لعین خنجری را

که سر میبرد از قفا میفروشند

 

دو روز است ما گوشواره نداریم

چه فخری کنیزان به ما میفروشند

 

تو که از سر نیزه بازار دیدی

بگو معجرم را کجا میفروشند

 

تو از بچه های رسول خدایی

مگر بچه های تو را میفروشند؟

دم دروازه‌ی ساعات گرفتار شدم

هدف ساز و دف مردم بی‌عار شدم

 

دختر هیچ نبی مثل من آواره نشد

هیچ عزیزی نشد اینقدر که من خوار شدم

 

شام از خلوتی خود به ستوه آمده بود

من که رفتم به خدا رونق بازار شدم

 

هیچ کس مثل من اینقدر خجالت نکشید

که ز ابرارم و بازیچه‌ی اشرار شدم

 

یوسفی دیده ام از چاه تنور آوردند

من کلافم جگرم بود و خریدار شدم

 

سر تو با زن رقاصه گلاویز شدم

با کس و ناکسشان وارد پیکار شدم

 

دختر فاطمه را بزم شرابش بردند

هیچ عزیزی نشد اینقدر که من خوار شدم

 

خیزران خورد به لبهات دلم هُرّی ریخت

خیزران خورد به دندان تو بیمار شدم

شراره بر دل ناموس کبریا زده اند

برای دیدن ما، شهر را صدا زده اند

 

خدا به خیرکند، قافله به راه افتاد

سر تو را سر نیزه در انتها زده اند

 

حواسها همه پرت سر تو خواهد شد

که دامنی پُرِ از پاره سنگ، تا زده اند

 

به نیزه تکیه زدی و تمام قافله باز

گریز گریه به گودال کربلا زده اند

 

دوباره داد بزن... ای حرامیان به کجا؟

که شمرها به حیا باز پشت پا زده اند

 

محله های یهودی چقدر باریکند

دوباره فاطمه را بین کوچه ها زده اند

 

هنوز حرمله گویا دلش خنک نشده

سپرده پای سرِ تو ؛ رباب را زده اند

 

بس است مرثیه، اینجا گریز میخواهد

که مرد خیره ای از ما کنیز میخواهد

شهر آبستن یک فاجعه ی سنگین است

دامن عرش حق از خون جگر رنگین است

 

شهر آذین شده، امروز چه در سر دارد

آه، اینجا چقدر کفر برادر دارد

 

مطربی مشق طرب دارد و هی می رقصد

شاعری شعر به لب دارد و هی می رقصد

 

شام با نقشه ی ابلیس هماهنگ شده

بام این شهر پر از خار و خس و سنگ شده

 

شام شهریست که با ظلم و ستم آباد است

شامی از دیدن اندوه اسیران شاد است

 

توی این شهر که از زخم زبان لبریز است،

توی این شهر که از چشم چران لبریز است،

 

چقدر عمه ی سادات معطل شده بود

پشت دروازه ساعات معطل شده بود

 

عاقبت شهر پر از هلهله شد، واویلا

نوبت آمدن قافله شد، واویلا

 

دلقکان دور و بر قافله می رقصیدند

همه بر وضعیت قافله می خندیدند

 

اسرا، آه در اینجا چقدر آشفتند

خارجی، بس که به اولاد پیمبر گفتند

 

وای، این هاچقدر سنگ به سرها زده اند

چوب طعنه به لب زاده ی زهرا زده اند

 

خیزران بود در اینجا به روی لب می خورد

سنگ تکفیر به پیشانی زینب می خورد

 

روز این شهرِ پر فتنه عجب تاریک است

کوچه هایش چقدر بی ادب و باریک است

 

آه، این قوم که ناموس ندارد ای کاش

اُسرا را سر بازار نیارند،ای کاش

 

سر بازار دل عمه بجوش آمده بود

چقدر دور حرم برده فروش آمده بود

 

سر بازار شرر بر دل ایوب زدند

چکمه شمر لعین را چه گران چوب زدند

 

همه جا در سر بازار چنین پخش شده

خاک پای پسر سعد شفابخش شده

 

نعل آن اسب که از پیکر آقا رد شد

قیمتش سر به فلک برده شد و بی حد شد

 

این جماعت که به نیزه سر سقا دیدند

در کنارش سر شش ماهه ی مولا دیدند

 

از رباب، آه ببین خون جگر می خواهند

همه از حرمله یک تیر سه پر می خواهند

 

قافله مستحق این همه آزار نبود

که عبورش بدهند از گذر اهل یهود

 

همه گفتند که حیدر شده امروز اسیر

دختر فاتح خیبر شده امروز اسیر

 

به طلبکاری خیبر همه سنگش بزنید

جای پیشانی حیدر همه سنگش بزنید

مارو با غصّه‌ی ایام می‌برن

سوره‌ی‌ فجر و توی شام می‌برن

ای برادر بیا ناموس داری کن

خواهرت رو ملاء عام می‌برن

 

غم و غصّه‌هام بی‌اندازه شده

خدایا داغ دلم تازه شده

جلوی چشمای زینب سرتو

آویزون به روی دروازه شده

 

اینهمه ازدحام و چکار کنم؟

خستگیِ پاهام و چکارکنم؟

برا تازیانه‌ها سپر بشم...

سنگای پشت بام و چکار کنم؟

 

دخترت رو روی پام می‌نشونم

خودم و تو کوچه‌ها می‌کشونم

سر پیری به چه روزی افتادم

موهام و با آستینم می‌پوشونم

 

دور من یه قافله کبودیه

خصلت مردمشون حسودیه

یه نفر بیاد به دادم برسه

کوچه‌های شام پر از یهودیه

 

همه‌ش از کینه‌‌ی مولا آب می‌خورد

خواهرت طعنه‌ی بی‌حساب می‌خورد

حق بده اگه خودم رو می‌زدم

خیزران می‌زد و هی شراب میخورد

فتنه و بیداد و بلا بود شام

سخت تر از کرب و بلا بود شام

 

شام بلا تیره تر از شام بود

عصمت حق در ملأ عام بود

 

ساز و نی و نغمه و آهنگ بود

دسته گل سنگدلان سنگ بود

 

خلق به دور اسرا صف زدند

کوچه به کوچه همگی کف زدند

 

فاطمه های حرم فاطمه

زخم زبان مرهم زخم همه

 

هرکه به آن خسته دلان رو نهاد

زخم زبانی زد و دشنام داد

 

خنده به رأس شهدا می زدند

سنگ به ناموس خدا می زدند

 

قافله تا وارد دروازه شد

داغ جگر سوختگان تازه شد

 

پای سر رهبر آزادگان

عید گرفتند زنازادگان

 

آل ابوسفیان در هلهله

آل رسول الله در سلسله

 

وای ندانم که چه تقدیر بود

دست خدا در غل و زنجیر بود

 

ماه سر نیزه پدیدار بود

یا سر عباس علمدار بود

 

چهره چو خورشید بر افروخته

از عطشِ تشنه لبان سوخته

 

دوخته چشم از سر نی بر حسین

محو شده، غرق شده در حسین

 

دیده ی اطفال به سیمای او

چشم سکینه شده سقای او

 

مانده سر نیزه به حال سجود

مهر جبینش شده محو از عمود

 

دیده ی اکبر سر نی نیم باز

مانده به لب هاش اذان نماز

 

هرکه به خورشید رخش چشم بست

گفت که این سر، سر پیغمبر است

 

رأس امام شهدا نوک نی

کرده چهل مرحله معراج، طی

 

زلفِ غباریش پر از بوی مُشک

لعل لبش خشک تر از چوب خشک

 

ماه خجل از رخ نورانیش

سنگ زده بوسه به پیشانیش

 

هیچ شنیدید که از گَرد راه

پرده کشد باد به رخسار ماه

 

هیچ شنیدید که در موج خون

صورت خورشید شود لاله گون

 

رخ زگل زخم، بهاران شده

وجه خدا ستاره باران شده

 

اشک همه سیل شد از سرگذشت

خون، دل میثم شد از این سرگذشت