مسافری که اجل گشته بود همسفرش

سفر رسیده به پایان در آخر صفرش

 

هنوز آید از آن حجره غریب به گوش

صدای ناله آهسته پسر پسرش

 

چه خوب اجر رسالت به مصطفی دادند

که پاره جگرش، پاره پاره شد جگرش

 

اگر چه کار گذشته، اجل شتاب مکن

جواد آمده از ره به دیدن پدرش

 

ز اشک‌ها‌ی جوادالائمه پیدا بود

که شسته دست دگر از جهان محتضرش

 

پسر به صورت بابا نهاد صورت خویش

پدر گرفت به زحمت سرشک از بصرش

در گوشه‌ای ز صحن تو قلبم نشسته است

دل، طوقِ الفتی به ضریح تو بسته است

 

چون دشت‌های تشنه در این آستان قدس

در انتظار ابر عنایت نشسته است

 

چون ذره بر ضریح خود ای روح آفتاب!

ما را قبول کن که دل ما شکسته است

 

فوج کبوتران تو آموخت عشق را

پرواز نور در حرمت دسته دسته است

 

دریاب روح خستۀ ما را که مثل اشک

دیگر امید ما ز دو عالم گسسته است

 

می‌آید از تراکم عالم به این دیار

قلبی که از تزاحم اندوه خسته است

در مشت خاک ریشۀ شمشاد می‌دود

همچون نسیم در قفس آزاد می‌دود

 

جسم مرا نگاه مکن، بی‌تو روح من،

آتش گرفته‌ای‌ست که در باد می‌دود

 

ما را به سرزمین دگرگون خود ببر

آنجا که صید در پی صیاد می‌دود

 

آنجا که با عبور تو از روی قبرها

خون دوباره در رگ اجساد می‌دود

 

آنجا که کوچه کوچه خراسان شبیه رود

پای پیاده سمت سناباد می‌دود

 

می‌ایستم کمی به تماشای کودکیم

دارد میان صحن گهرشاد می‌دود

 

گویا شفا گرفته کسی باز در حرم

عالم به سوی پنجره فولاد می‌دود

 

من آمدم تو نیز می‌آیی، به این امید

عمرم به سوی لحظۀ میعاد می‌دود

تا زنده تر باشی شکستی قُفلِ جانَت را

شُکرِ خدا آسوده خوردی شوکَرانت را

 

ای جان فدای آبِ سقاخانه ات ،‌ صدشُکر

که تشنگی برآن نشد گیرَد توانت را

 

شکرِخدا نه خیزران بوسیده رویت را

نه نَعلِ اسبی خُرد کرده استخوانت را

 

وقتی که جان دادی جوادَت نیز پیشت بود

هرگز ندیدی ارباً اربایِ جوانت را

 

آقای خوبم خواهَرَت در شهرِ قُم دیده ست

مهمان نوازی های گرمِ میزبانت را

 

از بام ها گل بر سر معصومه(س) می بارید

این ماجرا بیچاره کرده روضه خوانت را

 

نه مَعجری غارت شده نه صورتی نیلی

نه طعنه ای آزرده کرده کودکانت را

 

خورشیدِ هشتُم رفتی اما شکرِ این باقیست

غرقِ شفق هرگز ندیدم آسمانت را

 

مَن کربلا بودم همین ده روزِ پیش آقا

از بس که می خواهم تمامِ خاندانت را

 

ای کاش می شد تا که جارو می کشیدم من

با مُژه ام از کربلا تا آستانت را

 

در آخرِ ماهِ صَفر شورِ سفر داریم

برما بیفکن آن نگاهِ مهربانت را

 

ای عشق! مشهد لازمیم و باز لطفی کن

مهمان خود کن بارِ دیگر دوستانت را...

آخر ماه صفر، اول ماتم شده است

دیده‌ها پر گهر و سینه پر از غم شده است

 

آه ای ماه، که داری به رخت گرد ملال!

خون دل خوردن خورشید، مسلّم شده است

 

آخر ای ماه سفر کرده که سی روزه شدی

رنگ رخسار تو، همرنگ محرّم شده است

 

عرشیان، منتظر واقعه‌ای جان‌سوزند

چشم قدسی نفسان، چشمهٔ زمزم شده است

 

شب تودیع پیمبر، شهدا می‌گفتند:

آه از این صبح قیامت، که مجسم شده است

 

تا که بر چیده شد از روی زمین سایهٔ وحی

آسمان، ابری و آشفته و درهم شده است

 

مجتبی گلشنی از لاله به لب، کرد وداع

داغ او، داغ دل عالم و آدم شده است

 

باغ، لبریز شد از زمزمهٔ یاس کبود

لاله، دل تنگ‌تر از حجلهٔ ماتم شده است

 

میهمانی، که خراسان شد از او باغ بهشت

میزبان غم او عیسی مریم شده است

 

از همان روز، که زد سکّه به نامش در طوس

شب، پی کشتن خورشید مصمم شده است

 

تا بسوزد دل ذریهٔ زهرای بتول

زهر در ساغر انگور فراهم شده است

 

راستی تا بزند بوسه بر ایوان طلا

کمر چرخ به تعظیم شما خم شده است

 

پایتخت دل صاحب‌نظران است این‌جا

مشهد انگشت‌نمای همه عالم شده است

 

گر چه بسیار خطا دیده‌ای از ما، اما

سایهٔ مهر تو، کی از سرِ ما کم شده است؟

 

گر چه من ذرّهٔ ناقابلم ای شمس شموس!

باز پیوند من و عشق تو محکم شده است...

من دست خالی آمدم ، دست من و دامان تو

سرتا به پا درد و غمم، درد من و درمان تو

 

تو هر چه خوبی من بدم ، بیهوده بر هر در زدم

آخر به این در آمدم ،باشم کنار خوان تو

 

از هر دری من رانده ام ، من رانده ی وامانده ام

یا خوانده یا نا خوانده ام ،اکنون منم مهمان تو

 

پای من از ره خسته شد، بال و پرم بشکسته شد

هر در به رویم بسته شد، جز درگه احسان تو

 

گفتم منم در می زنم ،گفتی به تو سر می زنم

من هم مکرر می زنم ،کو عهد و کو پیمان تو؟

 

سوی تو رو آورده ام، ای خم سبو آورده ام

من آبرو آورده ام، کو لطف بی پایان تو؟

 

حال من گوشه نشین، با گوشه ی چشمی ببین

جز سایه ی پر مهرتان، جایی ندارم جان تو

 

من خدمتی ننموده ام، دانم بسی آلوده ام

اما به عمری بوده ام، چون خار در بستان تو

عمری ز خلق زخم زبانها شنیده ای

زهری ز نیش زخم زبانها چشیده ای

 

گه گفته اند ابتری و گاه گفته اند

در قصر پادشاه اقامت گزیده ای

 

عالم فدای آن سر پاک و مطهرت

از چه عبا به روی سر خود کشیده ای

 

سم جفا چه کرده که برگشته ای کنون

با قامتی خمیده و رنگ پریده ای

 

در کوچه بارها به زمین خورده ای و بعد

هردم به یاد مادر قامت خمیده ای

 

زهرا شده ست از غم داغ تو درخروش

در حال گریه از غم تو میرود ز هوش

 

بر روی خاک حجره سر خود نهاده ای

بر داغ شاه کرب و بلا روضه خوانده ای

 

آمد درون حجره ی تو نور دیده ات

گفتی بیا که خوب خودت را رسانده ای

 

از سوز تشنگی جگرت پاره پاره شد

با روضه ی عطش به برش جان بداده ای

 

غسل و کفن نموده تن پاک و اطهرت

سر را به دامن پسر خود نشانده ای

 

اما به کربلا پدری داشت در برش

راس جوان و پیکر درخون فتاده ای

 

تشییع گشت پیکر پاکت بدوش خلق

بی سر دگر به پهنه ی هامون نمانده ای

 

رخت اسارتی به تن خواهرت نگشت

خیره به خیزران و لب اطهرت نگشت

با پایِ دل ...قدم قدم

راهی میشم سمت حرم

 

به عشقِ گنبد طلات

بازم هوایی شده دلم 

 

با قلبِ زخمیم پَریدم

به آسمونت رسیدم

 

بهشت و از رویِ گنبد

با چشم بارونی دیدم

 

آمدم ای شاه .... پناهم بده

خطِ امانی ز گناهم بده

 

لایق وصل تو که من نیستم

اذن به یک لحظه نگاهم بده

 

کوله ی درد رو دوشمه

صدای عشق تو گوشمه

 

خاطره هام با این حرم

مثلِ نفس،تو آغوشمه

 

بسته به عشق تو جونم

اسم تو وِرد زبونم

 

با چشم گریون کنارت

با التماس هِی  میخونم

 

آمدم ای شاه .... پناهم بده

خطِ امانی ز گناهم بده

 

لایق وصل تو که من نیستم

اذن به یک لحظه نگاهم بده

 

یه گوشه از صحن و سرات

دَم میگیرم با روضه هات

 

تو میخونی؛ یَاابنَ الشبیب...

خون میبارم من با نوکرات

 

یابنَ شبیب؛ اشکِ ماتم

بریز برا شاهِ عالم

 

جدِّ ما رو تشنه کشتن

غریبونه تو محرم

 

کشته ی دور از وطنی یا حسین

غریبی و بی کفنی یا حسین

 

میاد صدای ناله ی سه ساله ات

مَنِ الذی اَیتمنی یا حسین

لحظه های آخره

بی قرار و مضطره

 

پلکایی که می پره

چش به راهه مادره

 

میگه جگرم می سوزه

تموم سرم می سوزه

 

منو ببینه تو این حال

دل مادرم می سوزه

 

می سوزه

نفساش مثه چادر مادر

 

می سوزه

مثه وقتی که می سوزه معجر

 

می سوزه

مثه زخمای بال کبوتر

 

بین حجره تو تبه

جونِ خسته رو لبه

 

این گریز امشب

روضه های زینبه

 

روضه های مقتل داره

از روی لباش می باره

 

هی میگه لبام می سوزه

دوباره چشاش می باره

 

می باره

تو نفس های تنگ و عجیبش

 

می باره

یاد روضه ی پیر و حبیبش

 

می باره

به یاد لب جد غریبش

 

گریه های آخره

هم صدای مادره

 

روضه ی عطش فقط

روضه های اصغره

 

بدجوری دلش محزونه

غم توی نگاش مهمونه

 

این دمای آخر داره

روضه ی حسین می خونه

 

می خونه

واسه لحظه ی غارت گودال

 

می خونه

واسه ی ضربه ی آخر و جنجال

 

می خونه

یاد ساعت بردن خلخال

عبای بروی سر آمدی ای مولا

حجره ی دربسته، گشت تو را مأوا

 

شرر به جانت زد،زهر جفاکاران

توان زکف دادی،وای براین دنیا

 

وای رضا جانم، وای رضا جانم

وای رضا جانم وای رضا جانم 

 

ساکن طوسی و،از وطنت دوری

بدون نزدیکان، غریب ومهجوری

 

بروی خاک غم، فتاده ای تنها

قرین مرگی و، غمین ورنجوری

 

وای رضا جانم وای رضا جانم

وای رضا جانم وای رضا جانم

 

فتاده برخاک و، ابو ترابی تو

زدرد بسیارت، به پیچ وتابی تو

 

زسوز زهرکین، کام تو شد عطشان

مثال جد خود،تشته آبی تو

 

وای رضا جانم وای رضا جانم

وای رضا جانم وای رضا جانم

 

جواد تو آمد،در آن دم آخر

چو جان گرفتی تو،میوه دل در بر

 

سرت بزانوی، پسر نهادی تو

سوی خدا پر زد، روح تو از پیکر

 

وای رضا جانم وای رضا جانم

وای رضا جانم وای رضا جانم

قدم قدم زمین می افته

کشیده رو سرش عبایی

 

غریب و تنها کنج حجره

بی رمقه نداره نایی

 

با اشکای چشمش اباصلت

فرشای حجره رو کنار زد

 

سرش رو دامن جوادش

با گریه میخونه بابایی

 

اینقده دست و پا نزن

توروخدا مادر رو هِی صدا نزن

 

روضه ی گودال و نخون بابا جونم

شرر به قلب مادرم زهرا نزن

 

یا غریب الغربا ، آه ....

 

نه مادری کنارش اومد

نه خواهری که آب بیاره

 

نه دختری داره بیاد و

برای بابایی بباره

 

دلش شکسته کنج حجره

یاد خرابه هِی می اُفته

 

بیاد اون سه ساله ای که

گریونه و بابا نداره

 

اما آخر که اومدن

برا تشییع جنازه کلی مرد و زن

 

مثل حسین بوریا قسمتش نشد

همه آوردن برای آقا کفن

 

یا غریب الغربا ، آه....

 

اینجا یه بابای غریبی

سرش رو دامن جوونش

 

اما برا حسین بمیرم

برا جوونِ نیمه جونش

 

الهی بابایی نبینه

که دوره کردن جوونش رو

 

اومد کنار ارباً اربا

حسین با قامت کمونش

 

جون داد پیش علیش رسید

یه آه سردی از تَهِ دلش کشید

 

عصای پیریش رو زمین پاشیده شد

خودش تن علیشو توو عبا میچید

 

یا حسین مظلوم ، آه .....

بود افتان وخیزان وعبا بر سر کشیده

ندیمش تا کنون مولای خود اینسان ندیده

 

خدا نگذرد، ز مأمون دون، که مسمومش نموده

ز روی جفا، به زهری گران، توان از او ربوده

 

علی یا علی، علی یا علی، علی موسی الرضا جان

 

میان حجره ای مولا رضا در پیچ وتاب است

غریب وبیکس وتنها بود، حالش خراب است

 

اثر کرده زهر، دهان پر زخون، بسوزد جان برایش

به امن یجیب، کند ناله و، بخواند او خدایش

 

علی یا علی، علی یا علی، علی موسی الرضا جان

 

دم آخر بود، او گشته دل تنگ جوادش

ز درگاه خدا، دیداراو، باشد مرادش

 

به امر خدا، جواد آمده، کنار او نشسته

گرفته سرش، بانوی خود، غمین ودلشکسته

 

علی یا علی، علی یا علی، علی موسی الرضا جان

 

به پایان صفر،دل می کند، میل خراسان

که ریزد اشک خون، در ماتم، آن جان جانان

 

گدایت منم، طلب کن مرا، تو ای شاه خراسان

شوم زائر و، عزادار تو، بنالم از دل وجان

 

علی یا علی، علی یا علی، علی موسی الرضا جان

قطره‌قطره اشک‌هایم را تو دقّت می‌کنی

بی‌نهایت بر گدای خود محبّت می‌کنی

 

آن‌قدر من آمدم پابوسی باب‌الجواد

گوییا بر زائرت داری تو عادت می‌کنی

 

من کجا و پنجره فولاد آقایم رضا

بی‌لیاقت را همیشه بالیاقت می‌کنی

 

من که با اعمال خود خار و ذلیل عالمم

این تویی با جود خود از من حمایت می‌کنی

 

با گدایت با غلامت خو گرفتی از ازل

تا ابد داری مرا غرق خجالت می‌کنی

 

کور و کر بهر شفا آید سراغت با امید

باز هم مثل همیشه تو عنایت می‌کنی

 

من یقین دارم که قبل از اربعین آقای من

از نجف تا کربلا ما را تو دعوت می‌کنی

 

تو همیشه یاور تنهایی من بوده‌ای

بین قبر من می‌آیی و وساطت می‌کنی

 

روز محشر من ندارم ترسی از آتش رضا

مطمئنم نوکر خود را شفاعت می‌کنی

آقایمان آمد عبا روی سرش بود

رنگ کبودی برتمام پیکرش بود

 

درکوچه یاد ماجرای کوچه افتاد

یافاطمه یافاطمه ذکرلبش بود

 

دستی به پهلودست دیگر روی دیوار

پهلو گرفتن یادگار مادرش بود

 

او در میان حجره‌ای دربسته اما

صدها فرشته در کنار بسترش بود

 

اودست وپا می‌زد ولی باکام عطشان

گویا که دیگر لحظه‌های آخرش بود

 

اما تمام فکر و ذهنش کربلا بود

یاد غریبی‌های جد بی سرش بود

 

مردم گریز کربلایم اینچنین است

آمد جواد و لحظه آخر برش بود

 

اما به دشت کربلا جور دگر شد

اربابمان بالای نعش اکبرش بود

 

باید جوانان بنی هاشم بیایند

تا این بدن را بر در خیمه رسانند

آمد از راه و کشید آرام عبا رویِ سرش

یعنی امروز ست روزِ ناله‌هایِ آخرش

 

هر قدم رفت و نشست و دست بر پهلوگرفت

میکشد خود را به سویِ خانه مثلِ مادرش

 

رویِ خاکِ کوچه دنبالش اگر دقت کنی

بنگری آثاری از خاکی ترین بال و پرش

 

او زمین می‌خورد و میخندید بر حالش عدو

این هم ارثی بود که برده ز جدِّ اطهرش

 

صحنۀ جان دادن او روضۀ مستوره شد

حجره در بسته میداند چه آمد بر سرش

 

بار دیگر صورت خاکی و دست و پا زدن

خادمش دید و ولی هرگز نمیشد باورش

 

یک بُنَیّ گفت و از کام پسر بوسه گرفت

از مدینه بهر یاری زود آمد دلبرش

 

کربلا بابا رسید امّا پسر افتاده بود

قلبِ شاعر آب شد در این سه بیت آخرش

 

هر چه قدر آغوش خود واکرد اکبر جانشد

تا که آخر در عبا پیچید جسم اکبرش

 

تا قیامت هم نمیفهمند اهل معرفت

از چه آمد دست بر سر بین لشگر خواهرش

 

آنکه حتّی تارِ مویش را ندیده جبرئیل

دست بُرده بر سرِ نعش علی بر معجرش

بر آه آهِ من جگر سخت خاره سوخت

بر وای وای من دل سنگ ستاره سوخت

 

همچمون کبوتران ز عطش بال می زنم

لب تشنه ام ,دلم ,جگر پاره پاره سوخت

 

آتش گرفته ام ,نفسم بند آمده

پا میکشم زغم,چه کنم ؟راه چاره سوخت

 

می سوزم و هوای دلم دشت کربلاست

آنجا که از غمی دل صدها شراره سوخت

 

ای زهرداغ حرمله را تازه کرده ای

سوگند بررباب که با گاهواره سوخت

 

یک تیرآمد و سه هدف را نشانه کرد

سر بسته گفته ام نفس شیر خواره سوخت

بس که این زهر جفا با جگرم غوغا داشت

پاره هاى دل من ناله ى یا زهرا داشت

 

دل سوزان مرا جز عطشم یاد نبود

گوشه ى حجره ى در بسته دلم غوغا داشت

 

در غریبى بخدا دادن جان سخت تر است

روز تنهایى من غربتى از مولا داشت

 

لرزش زانوى من روضه ى اکبر مى خواند

سینه ام ناله اى از گل پسر لیلا داشت

 

سر زانوى جوادم که سرم سنگین شد

اشک دردانه ى من عالمى از معنا داشت

 

نه سنانى به تنم بود, نه نیزه, نه لگد

دلم اما بخدا صحنه ى عاشورا داشت

 

پاره هاى بدنم زیر سُم اسب نرفت

حجره ام روضه اى از بى کفن صحرا داشت

 

معجر خواهر من را سر نیزه نزدند

کِى حریم حرمم یورشى از اعدا داشت؟

 

به کنیزى که نخواندند تو را؛ معصومه

کِى چو زینب دل تو شیون و پر غوغا داشت؟

 

قوم نامرد مرا با لب عطشان کشتند

لحظه ى آخر من زمزمه سقا داشت

 

روبروی تو نهم بلکه دل ارام شود

چه کنم هر چه کنم حل نشود مشکل من

ابری سیاه, چشم ترش را گرفته بود

زهری توان مختصرش را گرفته بود

 

معلوم بود از وَجَناتش که رفتنی است

یعنی که رُخصت سفرش را گرفته بود

 

از بس شبیه مادرش افتاد بر زمین

در انتهای کوچه سرش را گرفته بود

 

تا رو به روی حجره خمیده خمیده رفت

از درد بی امان, کمرش را گرفته بود

 

چشم انتظار دیدن روی جواد بود

خیلی بهانه ی پسرش را گرفته بود

 

بر روی خاک بود که پیچید بر خودش

آثار تشنگی, جگرش را گرفته بود

 

افتاد یاد جدّ غریبی که خواهرش …

… در بین قتلگه خبرش را گرفته بود

 

دیگر توان دیدن اهل حرم نداشت

از بس که نیزه دور و برش را گرفته بود

 

وقتی که شمر آمد و کارش تمام شد

خلخال دختری نظرش را گرفته بود

لب خشک و داغی که در سینه دارم

سبب شد که گودال یادم بیاید

اباصلت! آبی بزن کوچه‌ها را

قرارست امشب جوادم بیاید

 

قرار است امشب شود طوس, مشهد

شود قبله‌گاه غریبان مزارم

اگر چه غریبی شبیه حسینم

ولی خواهری نیست اینجا کنارم

 

به دعبل بگو شعر کامل شد اینجا

«و قبرٍ بطوس»ی که خواندم برایش

بگو این نفس‌های آخر هم اشکم

روان است از بیت کرب وبلایش

 

از آن زهر بی‌رحم پیچیده‌ام من

به خود مثل زهرای پشت در از درد

شفا بخش هر دردم از بس که خواندم

در آن لحظه‌ها روضه‌ی مادر از درد

 

بلا نیست جز عافیت عاشقان را

تسلای دردم نگاه طبیب است

من آن ناخدایم که غرق خدایم

«رضا»یم, رضایم رضای حبیب است

 

شرابش کنم بس که مست خدایم

اگر زهر در این انار است و انگور

کند هر که هر جا هوای ضریحم

دلش را در آغوش می‌گیرم از دور

 

شدم آسمان, پر کشد تا کبوتر

شدم دشت, تا آهو آزاد باشد

شدم آب, تا غصه‌ها را بشویم

میان حرم زائرم شاد باشد

 

اباصلت آبی بزن کوچه‌ها را

به یادِ سواری که با ذوالفقارش

بیاید سحر تا بگردند دورش

خراسان و یاران چشم انتظارش

امشب کران درد دلم بی کران شده

باران ابرهای غمم بی امان شده

 

باز این دل از غریبیتان حرف می زند

از غربتی که همدم آن یک جوان شده

 

هم پای ناله های پر از سوز آخرت

درّ گران ز چشم جوانت روان شده

 

از بس که گریه کرده صدایش گرفته است

از پا نشسته، خسته شده، نا توان شده

 

رنگ از رخت پریده ، عرق کرده ای چرا ؟

آقا مگر که موقع پروازتان شده ؟

 

اینجا زمین کنار زمان گریه می کند

گویا دوباره مادرتان روضه خوان شده

 

از لا به لای مقتل در خون نشسته ات

یک بیت روضه زمزمه ی عرشیان شده

 

یک کربلا و یک تن بی سر کنار قبر

یک بوریا کفن به تن آسمان شده