آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست...

راه بستند روی قافله‌اش دشمن و دوست

 

هرکجا هست خدایا به‌ سلامت دارش

گره افتاده حسین بن علی در کارش

 

دخترانی که به‌روی پَر قو خوابیدند...

موقع دیدن لشکر چقدر ترسیدند

 

ناگهان گفت ابالفضل به آوای جلی...

کور باشند همه محضر ناموس علی!

 

زینب از ناقه چه بی‌واهمه آمد پایین

زینب آمد نه! بگو فاطمه آمد پایین

 

گرد بر چادر بانو بنشیند هیهات

قد او را کسی از دور ببیند هیهات

 

آه زینب! به ملاقات خدا آمده‌ای

کربلایی شده‌ای، کرببلا آمده‌ای

 

تو که دور و بر خود چند برادر داری...

پرده‌دار حرمی چون علی‌اکبر داری...

 

چند روز دگر آزرده‌ی هجران هستی

بی ابالفضل گرفتار بیابان هستی

 

سخن آهسته بگویم که سفر خواهی کرد

سخت از کوچه‌ی اوباش گذر خواهی کرد

چشمه چشمه می‌جوشد خون اطهرت اینجا

کور می‌کند شب را، برق خنجرت اینجا

 

چشمه چشمه می‌جوشد، از دل زمین هر شب

خون اصغرت آنجا، خون اکبرت اینجا

 

می‌‌رسد به گوشم گرم، بانگ خطبه‌‌ای پُرشور

خطبه‌ای که بعد از تو، خواند خواهرت اینجا

 

از فرات می‌‌جوشد موج و می‌زند بوسه

بر کرانۀ خشکِ حلق و حنجرت اینجا

 

این فرشتۀ وحی است، وحیِ تازه آیا چیست؟!

روی نیزه می‌خواند، آیه‌ای سرت اینجا

 

کیست این‌که ناآرام، در خرابه می‌گرید؟

موج می‌زند در خون، چشم دخترت اینجا

 

کربلا چه پیوندی با فدک مگر دارد؟

غصب می‌‌شود از نو، سهم مادرت اینجا

 

حجِّ ناتمام تو، راز دیگری دارد

در غدیر خم جاری‌ست، حجّ آخرت اینجا

 

این ضریح شش‌گوشه، حجّ پاک‌بازان است

آب می‌‌شوم از شرم، در برابرت اینجا

چه بلایی قراره سرم بیاد؟

نمی‌خوام اشک برادرم بیاد!

چرا باید وسط خیمه زدن

صدای ناله‌ی مادرم بیاد؟

 

نگا کن بچه‌ها ترسیدن حسین

همشون تو شک و تردیدن حسین

اینا از برگ گلم لطیف‌ترن

تا حالا رو خاک نخوابیدن حسین

 

خودتم می‌دونی پا به پات میام

مثه سایه دنبال عبات میام

مگه زینب میتونه رهات کنه؟

قتلگاهم که بری باهات میام

 

حاضرم سرم بره، سر تو نه

پیکرم کبود شه، پیکر تو نه

مگه ترسی دارم از تازیونه

بزنن ولی برابر تو نه

 

خاک اینجا بوی خون میده حسین

آخر کارو نشون میده حسین

نمی‌خوام تو باشی اون کشته‌ای که

زیر سم اسبا جون می‌ده حسین

چقدر ریخته هر گوشه و کنار، غم اینجا

نشسته روی دو زانو امام، هر قدم اینجا

 

ندا رسید که باز این چه شورش است در عالم

خبر رسید: به آل علی شده ستم اینجا

 

درست پای همین نخلِ راست‌قامت رعنا

امام بر سر نعش کسی شده‌ست خم اینجا...

 

سری هنوز به این سمت مانده، این‌سوی میدان

اگر غلط نکنم خورده بر زمین علم اینجا

 

نمانده فاصله‌ای در میان این دو برادر

اگرچه یک حرم آنجا... اگرچه یک حرم اینجا...

 

چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است دوباره

که باز سینه‌زنان! محتشم گرفته دم اینجا

 

عزای اشرف اولاد آدم است دریغا

همیشه قصۀ ما ختم می‌شود به همین‌جا...

این قافله را راحله جز عشق و وفا نیست

در سینهٔ آیینه، جز آیین صفا نیست

جز در بَرِ یکتا قدِ این فرقه دو تا نیست

حتّی جرس قافله، غافل ز خدا نیست

 

رکن و حَجَر و حِجر، ز هجر است پریشان

زمزم ز دو چشم آب بریزد پیِ ایشان

 

اینان که روانند، همه روح و روانند

این سلسله هر یک‌تنشان جان جهانند

این طایفه از طفل و جوان، پیر زمانند

این قافله شب تا به سحر، نافله‌خوانند

 

بازار جهان این‌همه سرمایه ندارد

گلزار جِنان این قَدر آرایه ندارد

 

این قافله جز عشق، ره‌آورد ندارد

عشقی که به‌جز سوز و غم و درد ندارد

یک آینه، بر چهرهٔ خود گَرد ندارد

جز شیر زن و غیر جوانمرد ندارد

 

مُحرِم شده از کعبهٔ گِل، راه فتادند

از گِل به‌سوی کعبهٔ دل، روی نهادند

 

این قافله را بانگ جرس، گریه و ناله‌ست

این قافله نی، باغ گُل و سوسن و لاله‌ست

از نور، به گِرد رُخشان حلقهٔ هاله‌ست

در محمل خود، حاجیه بانوی سه‌ساله‌ست

 

با سورهٔ عشق آمده، هفتاد و دو آیه

چون ماه و ستاره پی هم، سایه به سایه

 

این طفل، به غیر از دُرِ دُردانه نبوده‌ست

دردانهٔ من، با موی بی‌شانه نبوده‌ست

جایش به جز از دامن و بر شانه نبوده‌ست

گنج است، ولی گوشهٔ ویرانه‌ نبوده‌ست

 

این دختر من، نازترین دختر دنیاست

دختر نه، که در مِهر و وفا، مادر باباست

 

ای کعبه ببین، غرق صفا مُحرِمشان را

ای کوفه چه کردی بدنِ مُسلمشان را؟

ای ماه ببین ماه بنی‌هاشمشان را

ای سَرو ببین سروِ قدِ قاسمشان را

 

ای صبح کجا آمده صادق‌تر از اینان؟

ای عشق بگو نامده عاشق‌تر از اینان

 

چاووش عزا همره من روح الامین است

ای خصم اگر تیر و کمانت به کمین است

در دستت اگر کعب نی و نیزهٔ کین است

سردار سپاهم پسر اُمّ بنین است

 

آورده‌ام از جان شما تاب بگیرد

چشمی که ز چشمان شما، خواب بگیرد

 

ای قوم هوس! عشق، هواخواه حسین است

سرهای سران، خاک به درگاه حسین است

خورشید فلک، مشتری ماه حسین است

ای روبَهیان، شیر به همراه حسین است

 

آن فضل که در قافله‌ام نیست، کدام است؟

عبّاس، ترازوی مرا سنگ تمام است

 

ای روشنی چشم و، چراغ دل زینب

کشتی نجات همه و ساحل زینب

وی ماه رخت روشنی محفل زینب

دوری مکن از دیده و از محمل زینب

 

دارد سفر ما سفر دیگری از پی

من روی شتر راه کنم طی، تو سر نی

کربلا، کاروان گلشن نور

عطر شهر مدینه آوردند

نکهت بوستان زهرا را

با رباب و سکینه آوردند

 

ای زمین! همره مه و خورشید

آسمانی ستاره آمده است

کربلا حضرت رباب اکنون

همره شیرخواره آمده است

 

کربلا! یاد داری آن‌وقتی

که علی پا در این زمین بگذاشت

از غم غربت حسین گریست

بذر گریه به خاک تو می‌کاشت

 

کربلا! زینب آمده سویت

همره دوگلی که بس خوشبوست

این دودسته گلی که آورده

به حضور امام، هدیه‌ی اوست

 

گر کویر تو می‌شود گلزار

گل یاسین و یاسمن دارد

بهر ایثار در ره توحید

دو گل از گلشن حسن دارد

 

عجبی نیست گرکه این وادی

غرق غم گشت و در خروش آمد

این ابوفاضل است عباس است

که در اینجا علم به دوش آمد

 

 

هاشمی طلعتی که آمده است

وجناتش بُوَد چو پیغمبر

می‌رسد آن زمان که می‌گردد

ارباٌ اربا تن علی‌اکبر

 

در بیابان روشنت از دور

یک سیاهی سوار می‌بینی

بهر چندین گل و صنوبر و یاس

این‌همه نیزه‌دار می‌بینی

 

گرچه زینب تمام غم‌ها را

در مسیر اله می‌بیند

وای از آن لحظه‌ای که در اینجا

گودی قتلگاه می‌بیند

 

چه بگویم که هجمه‌ی غم‌ها

به «وفایی» نمی‌دهد مهلت

 تا که زینب کند عزاداری

تازیانه نمی‌دهد فرصت

خیر را من باب نابودی شر آورده‌ام

خاندانم را به امداد بشر آورده‌ام

 

با بروز آشکار وجه ثاراللهی‌ام

کربلا را از دل تاریخ درآورده‌ام

 

داغ، هرچه دارد این صحرا خریدارم به دل

دل که جای خود برای دوست سر آورده‌ام

 

طفل بودم با دعایم کوفه باران می‌گرفت

من چه حاجاتی که در این شهر برآورده‌ام

 

نامه‌هایی که فرستادند همراه من است

کودکان را از جفاشان بی‌خبر، آورده‌ام

 

چه نیازی هست به خورشید و ماه کربلا

کاروانی با خود از شمس و قمر آورده‌ام

 

هم برای خاک‌های داغ این صحرا بدن

هم برای آن تنور داغ، سر آورده‌ام

 

بعد عباسم بنا دارم علمداری کند

خواهرم را بیشتر از این نظر آورده‌ام

 

اکبرم را، اکبرم را، اکبرم را، اکبرم

آن‌که از جان خواهم او را بیشتر آورده‌ام

 

کاش شرمنده نگردم آخرش پیش رباب

اولین بار است اصغر را سفر آورده‌ام

 

اشک، بیش از خون، ز دین حق حفاظت می‌کند

دختران را از پسرها بیشتر آورده‌ام

 

تا نبیند صورت حوریه‌ها را آفتاب

از ملائک سایه‌ای از بال‌وپر آورده‌ام

اینجا کجاست ای گل زهرا به ما بگو

گـر کـربـلاست، با من غم‌مبتلا بگو

 

سـرتاسـر وجـود مرا غم گرفته است

از این زمیـن محنت و درد و بـلا بگو

 

داری دعـا بـه زیر لب و آه می‌کشی

زیـن آه سینه‌سوز برایم بیا بگو

 

در گوش ذوالجناح چه گفتی که شد ملول

من که غریبـه نیستم ای آشنا بگو

 

اینجا اگر که وعـده‌گه توست باخدا

با مـن ز وصل دوست برای خدا بگو

 

باآنکه گفته‌اند برایم زماجرا

من صبرمی کنم تو از این ماجرا بگو

 

صف بسته‌اند دربر ما نیزه‌دارها

یحیـای اهل‌بیت از این نیزه‌ها بگو

 

یک باغ لاله، این‌همه گلچین دگـر چـرا

ای باغبـان! برای من از لاله‌ها بگو

 

کردی اشاره‌ای به من از قتلگاه خویش

دیگر نگفتـه بودمت از این منا بگو

 

تنها امیـد و دل‌خوشیم در جهان تویی

بی تو چگونه زنـده بمانم بیا بگو

 

با اشک و آه و ناله «وفایی» تمام عمر

از زینب و حسین و غم کـربـلا بگو

بنا چه بود؟ بیاید به او سلام کنند

بنا چه بود؟ که همراهی امام‌ کنند

 

رسید آن همه نامه، از آن همه لبیک

بنا چه بود؟ که همراه او قیام کنند

 

بنا چه بود؟ بجنگند با فساد یزید

که در رکابِ ولی، کار را تمام کنند

 

حسین با زن و‌ فرزند راه کوفه گرفت

بنا چه بود؟ به ناموسش احترام کنند

 

 

بنا نبود که از کوفه تا خرابه‌ی شام

نگه به خواهر او از فراز بام کنند

 

بنا نبود به اجبار نیزه و شمشیر

ورود، عائله در مجلس حرام کنند

 

بنا نبود بیاید به قتلگاه، حسین

که دورِ او‌ ته گودال ازدحام کنند

 

بنا نبود که پیران بر او عصا بزنند

چنین به زخم‌ قدیم خود التیام کنند

 

بنا نبود ولی شد؛ که روضه‌های لهوف_

بناست گریه برایش علی الدوام کنند

عالم به گوش، گرم سرود حسین بود

عالم تمام محو وجود حسین بود

 

هم هرچه هست، بسته به هست حسین شد

هم هرچه بود، بود و نبود حسین بود

 

صبحی دمید، ماه محرم شروع شد

طوفان وزید، وقت ورود حسین بود

 

آمد به کربلا چقدر دل پیاده کرد

عالم نیازمند فرود حسین بود

 

بی‌حدتر از حسین ندیدیم ما، که دهر

محدود از ابتدا به حدود حسین بود

 

آن سوی دشت ولوله‌ی تیغ و نیزه بود

این سوی دشت گفت و شنود حسین بود

 

سجاده بود دشت، برای قیام او

گودال هم به فکر سجود حسین بود

 

شمشیر، تشنه بود به خونش دمی که چوب

در انتظار لعل کبود حسین بود

 

آنجا که خون اصغر او بر زمین نریخت

تفسیر آیه‌های صعود حسین بود

 

بر نیزه رفت و زینب کبری جمیل دید

پس کربلا تمام به سود حسین بود

من ذبیح اعظمم را در منا آورده‌ام 

هستی‌ام را در منای کربلا آورده‌ام 

 

یک ذبیح آورد ابراهیم با خود در منا 

من که هفتاد و دو قربان در منا آورده‌ام 

 

بارالها درره تو بسته‌ام احرام عشق 

سعی کردم در ره تو تا صفا آورده‌ام 

 

گل فروشی عاشقم در بوستان کربلا 

یک گلستان گل برایت رونما آورده‌ام 

 

تشنه‌ی وصل توأم نی تشنه‌ی آب فرات 

روی بر سرچشمه‌ی آب بقا آورده‌ام 

 

پرچم الله اکبر تا بماند سرفراز 

روی دوش اکبر خود این لوا آورده‌ام 

 

تا که جای مجتبی خالی نباشد در منا 

قاسم او را به جای مجتبی آورده‌ام 

 

تا علمداری کند در عرصه‌ی ایثار و عشق  

من علمداری رشید و با وفا آورده‌ام 

 

تا که این قربانیان گردد قبول حضرتت 

در طواف کعبه‌ی تو حج به جا آورده‌ام 

 

این «وفایی» بود بر میثاق و بر پیمان من 

گر هرآن‌چه داشتم بهر خدا آورده‌ام  

می‌رسد دیگر به امّید خدا

میهمان کوفه سمت کربلا

 

 کاروان ماه و کوکب می‌رسد 

عمه‌ی سادات زینب می‌رسد

 

 می‌رسد زینب ولی با احترام 

نه خبر از هلهله نه ازدحام

 

 کوفیان! این شأن مهمان‌ها نبود

 جای مهمان در بیابان‌ها نبود

 

 با چه رویی دشمن مهمان شُدید؟! 

سدِّ راه یوسف کنعان شدید؟! 

 

 اشک‌های نخل‌ها هم جاری است

 کوفیان! این رسم مهمانداری است؟! 

 

 زینب اما در دلش امّید داشت

 کاروانی مملو از خورشید داشت

 

با علی اکبر، عقیله غم نداشت 

تا که بود عباس چیزی کم نداشت

 

 خیمه‌ی او قبله‌ی افلاک بود

 دور خیمه چشم‌های پاک بود

 

 کی سخن از غارت و تاراج بود

 آبِ نهر علقمه مَوّاج بود

 

 کی رباب اندوه در رخساره داشت؟! 

 شیر خواره داشت و گهواره داشت

 

 تا که سقا بود قلبش خون نبود

 نغمه‌ی لالایی‌اش محزون نبود

 

 کاروان وقت ورود آرام بود

 نه خبر از سنگ، نه از بام بود

 

 وای اگر خولی به این صحرا رسد

 یا صدای ناله‌ی زهرا رسد 

 

وای از بی‌تابی طفل رباب

 وای از سوز عطش از قحط آب

 

 وای اگر چشم سه ساله، تر شود

 یا که خیمه بی علی اکبر شود

 

 وای اگر سختی ببیند دختری

 وای اگر آتش بگیرد معجری

 

 آه اگر که سر جدا باشی حسین

 یا به زیر دست و پا باشی حسین

 

 نیزه و تیر و کمان با ما چکار؟ 

خولی و شمر و سنان با ما چکار؟ 

 

خیمه بر پا شد امان از نینوا 

بوی خون می‌آید از کرب و بلا

 

 وای از غم‌های عاشورا حسین

 یا حسین و یا حسین و یا حسین

چون شاه تشنه لب بصف نینوا رسید

از نای هر وجود به کیوان نوا رسید

 

در آن دیار سرورِ دین چون فکند بار

گفتا قضا که بارِ امانت به جا رسید

 

دشت از هجوم گشت چو افلاک پر نجوم

بس بهرِ قتل او سپه از اشقیا رسید

 

یک باره شد تهی زِ بلا خانهء جهان

کرب و بلا زِ بس به شهِ کربلا رسید

 

در چرخ چارمین رُخِ خورشید تیره گشت

بس دود آهِ خسته دلان بر سَما رسید

 

آه از دَمی که آن تنِ صد چاک روی خاک

شمر آمدش زِ پیش و سنان از قفا رسید

 

بشکافت پهلویش چو زِ نوکِ سِنان، سِنان

بنمود سجده گفت به دردم دوا رسید

 

از روی کینه شمر چو بر سینه اش نشست

گفتا به عهدِ دوست زمانِ وَفا رسید

 

خنجر به حنجرش چو نَهادند زیرِ تیغ

گفتا زِ وصلِ یار مرا خون بَها رسید

 

چون شد سرش جدا و تنش بر زمین فتاد

لرزید عرش و رَعشه به چرخِ بَرین رسید

به پا کنم به بلندی ز مهر خیمه تو

به شرط آن‌که بگویم تو غیر آن نکنی

 

به کشتنم چه شود این دیار پر لشکر 

ز دیده اشک نریزی ز دل فغان نکنی 

 

ز خون سر رخ اکبر دمیکه گردد سرخ

زدود آه سیه ماه آسمان نکنی

 

جدا شود چو ز تن بازوی علم‌دارم

فغان به ماتم عباس نوجوان نکنی

 

گلوی اصغرم از تیغ کین شود چون چاک

ز بار غم قد سروت چنان کمان نکنی

 

جدا ز تن نگری چون سر دو طفلت را 

دو چشم خویش به‌یک‌باره خون‌فشان نکنی 

 

چو شمر بشکند از ضرب چکمه سینه من

تو ناله از دل بی‌تاب و بی‌توان نکنی

 

در آفتاب تنم چون برهنه اندازند

ز موی سربه‌سر من تو سایبان نکنی

 

به روی نیزه چو بینی محاسنم پرخون 

برون ز خیمه نیایی ز غم فغان نکنی

 

غریق بحر فنا خویش را نما جودی

که عمر نوح ازین غصه در جهان نکنی

جان خواهر به بلندی نزنم خیمه تو

زانکه دانم غم دل را نتوان چاره کنی

 

ترسم از پنجه‌ی غم جان به تنت چاک زنی

زیر تیغم چون نظر باتن صد پاره کنی

 

ترسم آندم که برد شمر لب تشنه سرم

نتوان چاره‌ی در دل بیچاره کنی

 

ترسم آن دم که فتد کشته اکبر در خون

آئی از خیمه برون جامه به تن پاره کنی

 

ترسم آن دم که خورد تیر به حلق اصغر

ز الم تاب نیاری تو که نظاره کنی 

 

ترسم از کشتن من روبه‌روی زاده سعد

تاب ناری که نظر بر دف و نقاره کنی

 

جودیا تا که بهر لحظه نسوزی ز غمی

به که از جان و جهان ترک به‌یک‌باره کنی

از چه زد یا رب به پستی شاه دین خرگاه را

خواست تا زینب نبیند زیر تیغ آن شاه را 

 

خواست تا اندر دم آخر نبینند اهل‌بیت

پیش رویش بی‌سر و بی‌دست عبدالله را 

 

خواست تا آن دم که اکبر واژگون گردد ز زین

غرق خون لیلا نبیند آن رخ چون ماه را 

 

خواست چون اصغر خورد تیر از غم طفلش رباب

ناورد از پرده‌ی دل ناله جان‌کاه را

 

خواست تا آن دم که گردد دست عباسش جدا

آه طفلان بر فروغ مه نبندد راه را 

 

خواست چون داماد گردد پایمال اسب کین

نوعروس از بام گردون نگذراند آه را 

 

جودیا کن خاک‌برسر زانکه زینب بعد قتل

نرم دید از سم مرکب سینه آن شاه را

اندر این دشت بلا غارت جان خواهد شد

آنچه مقصود دل ماست همان خواهد شد

 

ای بسا تن که در این دشت بیفتد بر خاک

ای بسا سر که در اینجا به سنان خواهد شد

 

این لب شط فرات است که از سوز عطش

آب از دیده ی اطفال روان خواهد شد

 

این لب شط فرات است که لیلای حزین

بر سر کشته ی اکبر به فغان خواهد شد

 

این لب شط فرات است که از تیغ ؛ جدا

دست از پیکر عباس جوان خواهد شد

 

این لب شط فرات است که اندر این دشت

حلق اصغر هدف تیر خسان خواهد شد

 

این لب شط فرات است که پهلوی حسین

چاک از نیزه بیداد سنان خواهد شد 

 

این لب شط فرات است که از جور فلک

زینبم مویه کنان موی کنان خواهد شد

 

این لب شط فرات است که جودی این‌جا

همچو زهرا و علی اشک فشان خواهد شد

آه! از آن ساعت که سبط مصطفی

گشت وارد بر زمین کربلا

 

پس به یاران کرد رو، سلطان دین

گفت کای یاران! مقام ماست این

 

بار بگشایید، خوش‌منزل‌گهی است

تا به جنّت زین مکان، اندک‌ رهی است

 

بار بگشایید کاین‌جا از عتاب

می‌شود لب‌ها کبود از قحط آب

 

بار بگشایید کاین‌جا از جفا

امّ لیلا گردد از اکبر، جدا

 

بار بگشایید کاین‌جا بی‌درنگ

بر گلوی اصغرم آید خدنگ

 

الغرض؛ در آن دیار پُرمحن

کرد چون سلطان مظلومان، وطن

 

بود در نزدیک دشت ماریه

چادر چندی ز اهل بادیه

 

گوسفند و ناقه بیرون از شمار 

جمله آوردند از بهر نثار 

 

چشم شاه دین چو بر ایشان فتاد

گفت با آن فرقه نیکو نهاد

 

ای محبان این سفر همراه من

هست قربانی من دلخواه من

 

اندرین ره بی پریشانی مرا 

هست هفتاد و دو قربانی مرا 

 

این بگفت و شد روان از بهر گشت

دور از یاران در آن صحرا و دشت

 

خویش را از همرهان یک‌سو کشید

زان زمین برداشت خاک و بو کشید

 

زد به سر دست غم و از پا فتاد

شد به کیوان آه آن نیکونهاد

 

پس بگفتا از جفای مشرکین

جان سپارد اکبرم در این زمین

 

زان زمین بر جای دیگر چون رسید

گفت قاسم می‌شود این‌جا شهید

 

زان مکان چون رفت قدری باز راه

از فلک بگذشت او را اشک و آه

 

گفت: در این سرزمین، جای من است

این زمین تا حشر، مأوای من است

 

چون در اینجا من به جسم چاک‌چاک

از سر زین، سرنگون گردم به خاک

 

در دم آخر ز راه کین سنان 

پهلویم بشکافد از نوک سنان

 

من تن تنها و دشمن صدهزار 

پیکرم مجروح و زخم بی‌شمار 

 

شمر بنشیند به روی سینه‌ام 

بشکند این سینه‌ی بی کینه ام

 

آن‌چه گویم ای ستمگر تشنه‌ام

تشنه لب مپسند زیر دشنه ام

 

او ز کین خنجر نهد بر حنجرم

تشنه‌لب از تن جدا سازد سرم

 

«جودیا»! دم درکش از این داستان

خون مکن زین بیش، قلب دوستان

به شاه تشنه دیار بلا چو منزل شد

بلا رسید برابر اجل مقابل شد

 

فکند بار شه تشنه لب کنار فرات

زمین ماریه از اشک بیکسان گل شد

 

در آن دیار چو افکند بار و کرد قرار

تو گفتی آیت رحمت به خلق نازل شد

 

طلب نمود برِ خویش ساربان و بگفت

رسید بار به منزل مراد حاصل شد

 

شما به منزل مقصود خویش برگردید

که بهر ما دگر امروز طیّ منزل شد

 

فتاد ناقۀ گردون ز پویه در آن دشت

پیاده زینب مظلومه تا ز محمل شد

 

بپا نمود سراپرده ای که پردگیش

درون پرده به سبعین الف کامل شد

 

ولی رسید پی قتلش آن چنان سپهی

که گرد او به مه و آفتاب حایل شد

 

چو گشت بسته بر آن شاه راه گفت قضا

ز بهر زینب مظلومه کار مشگل شد

 

دریغ و آه که شد زیب نوک نیزه سری

که مهر می نتوان با رخش مقابل شد

 

زهم گسیختی ایکاش رشتۀ شب و روز

چو دست سلسله ای بستۀ سلاسل شد

 

سرادقی که در او جبرئیل راه نداشت

فغان که از پی تاراج شمر داخل شد

 

بریز بهر شهیدی ز دیده خون «جودی»

که پاره پاره ز تیغ هزار قاتل شد

مظهر الطاف باری از مدینه بست بار

خیمه زد در دشت ماتم شاه گردون اقتدار