به پا کنم به بلندی ز مهر خیمه تو
به شرط آنکه بگویم تو غیر آن نکنی
به کشتنم چه شود این دیار پر لشکر
ز دیده اشک نریزی ز دل فغان نکنی
ز خون سر رخ اکبر دمیکه گردد سرخ
زدود آه سیه ماه آسمان نکنی
جدا شود چو ز تن بازوی علمدارم
فغان به ماتم عباس نوجوان نکنی
گلوی اصغرم از تیغ کین شود چون چاک
ز بار غم قد سروت چنان کمان نکنی
جدا ز تن نگری چون سر دو طفلت را
دو چشم خویش بهیکباره خونفشان نکنی
چو شمر بشکند از ضرب چکمه سینه من
تو ناله از دل بیتاب و بیتوان نکنی
در آفتاب تنم چون برهنه اندازند
ز موی سربهسر من تو سایبان نکنی
به روی نیزه چو بینی محاسنم پرخون
برون ز خیمه نیایی ز غم فغان نکنی
غریق بحر فنا خویش را نما جودی
که عمر نوح ازین غصه در جهان نکنی
