لشکر شادی گرفت ملک جهان را

کرد مسخّر همه کون و مکان را

برد به یک حمله دل پیر و جوان را

داد به جسم وجود روح و روان را

خیز و بپایش فدا کن سرو جان را

داری اگر کن نثار خوب‌تر از جان

 

وجد و سرور و شعف گشته عبادت

مهر فلک داده با خنده شهادت

آمده بر شیعیان دور سیادت

دور سیادت مگو صبح سعادت

صبح سعادت مگو روز ولادت

ولادت حجّت قادر منان

 

یازدهم اختر برج ولایت

ماه محمد جمال شمس هدایت

ابر کرم فلک جود بحر عنایت

قصّة فضل ورا نیست نهایت

کار نمی‌آید از شعر و حکایت

لال در اینجا بود منطق انسان

 

عروس زهرا حُدیث قرص قمر زاد

هشتم ماه ربیع پاک پسر زاد

بهر امام دهم نور بصر زاد

از شجر احمدی طرفه ثمر زاد

بلکه برای همه خلق پدر زاد

خلق به خاک درش در خط فرمان

 

او که به صلبش بود مصلح عالم

او که به خاکش بود چهرۀ آدم

او که ثنایش کنند آدم و خاتم

او که مدیحش بود ذکر دمادم

جنّت بی جلوه‌اش خانۀ ماتم

دوزخ در سایه‌اش روضۀ رضوان

 

اهل ولا سرخوش از ساغر اویند

خلق خدا جمله در محضر اویند

جن و ملک سر به سر عسگر اویند

پیر و جوان چون گدا بر در اویند

خیل نبیّین ثنا گستر اویند

بلکه خدا وصف او گفته به قرآن

نور باران شده، نور ازلی آمده است

حسن دوم اولاد علی آمده است

 

عسکری زاده شده، بیت نقی غرق سرور

حیدریون همه شادند، ولی آمده است

ایام زیبای سُرور و دلبری شد

میلاد مولانا امامِ عسکری شد

شد ذکر لبها نور و تبارَک

مهدی زهرا عیدَت مبارک

آمد به دنیا جانِ پیمبر

گوییم همه با زهرا و حیدر

 

الله اکبر الله اکبر الله اکبر الله اکبر

جانم حسن‌جانم حسن‌جانم حسن جان

 

تو آمدی قلب یاران شد مصفّا

تبریک گوید بر علی،امّ ابیها

بنگر علی جان،جانِ جهان است

دوم حسن از،اولادِمان است

با شور و شوق و با دیده تر

گوییم همه با زهرا و حیدر

 

الله اکبر الله اکبر الله اکبر الله اکبر

جانم حسن‌جانم حسن‌جانم حسن جان

 

ما دل به الطاف و عنایاتِ تو بستیم

ما سائلانه بر سر کویت نشستیم

در مکتبِ تو یارِ ولاییم

ما راهیانِ کرببلاییم

یاد تمامِ گلهای پرپر

گوییم همه با زهرا و حیدر

 

الله اکبر الله اکبر الله اکبر الله اکبر

جانم حسن‌جانم حسن‌جانم حسن جان

تو شاهی و عبد تو منم

جز تو به کی رو بزنم

هرجا برم میگم که بندۀ امام حسنم

 

باز میگم امشب با شادی

عجب مولودی عجب میلادی

 

من قلبم از غم آزاده

آخه این سینه حسن آباده

 

با تو آروم میشه دلی که سرگردونه

عاشقونه برات با هر نفس میخونه

 

یا حسن یا حسن ، ذکر گدایی مونه

مولانا حسن، حسن حسن یا مولا

 

دلم چه مبتلا شده

کبوتری رها شده

 

تو شب میلاد آقام زائر سامرا شده

باز صحنت باید زیباشه

 

ضریح نوتون مبارک باشه

من اونجا عقلم مدهوشه

 

شبیه ارباب داری شش گوشه

الهی که بیام پابوس تو هرساله

 

دل بی تاب من به عشق تو میباله

شب میلاد تو ، امام زمان خوشحاله

 

با تو آروم میشه دلی که سرگردونه

عاشقونه برات با هر نفس میخونه

 

یا حسن یا حسن ، ذکر گدایی مونه

مولانا حسن، حسن حسن یا مولا ...

زهی آن عبد خدایی که خدایی‌ست جلالش

صلوات از طرف خالق سرمد به جمالش

 

حسن بن علی این نجل جواد بن رضا را

که درود از علی و فاطمه و احمد و آلش

 

هر که بگرفته به رخ آبرو از خاک در او

اشک شوق آمده در چشمۀ چشم آب زلالش

 

هر که شد دور از او، گلشن فردوس، حرامش

هر که شد زائر او، وصل خداوند، حلالش

 

هر که بی‌مهرِ وی آرد به جزا طاعتِ سلمان

کلِّ طاعت به سر دوش شود کوهِ وبالش

 

او بوَد عسکری و عسکر او خیل ملائک

گو بیایند همه دیو صفت‌ها به قتالش

 

گرچه در تحت نظر بود، ولی فاتح دل شد

که روی سینه بُوَد مهدی موعود، مدالش

 

رَف‌رَفِ عقل کجا و پر پرواز عروجش؟

بیم دارم که به یک لحظه بسوزد پر و بالش

 

ز بهشت حرم سامره‌اش هرکه گریزد

به خدا دیدن گلزار بهشت است محالش

 

عوض خشم از او لالۀ لبخند ستاند

هر که با قهر کند روی به میدان جدالش

 

صلوات علی و فاطمه و خیل امامان

به کمال و به جلال و به جمال و به خصالش

 

گو بگردند ملائک همه‌جا ملک خدا را

نه توان دید نظیرش، نه توان یافت مثالش

 

از خدا تا ابدالدهر جدا مانده و مانَد

هر که از راه محبت نبرد ره به وصالش

 

اوست آن باغ بهاری که خزان دور ز دوْرش

اوست آن مهر فروزان که به حق نیست زوالش

 

ناز بر جنّت و فردوس کند در صف محشر

گر بوَد در کفن شیعه گیاهی ز نهالش

 

جان نهم در کف ساقی اگر از لطف و عنایت

دهدم جام و در آن جام بوَد عکس خیالش

 

قعر دریا و پر کاه خدایا چه بگویم؟

نظم من چون ببرد راه به دریای کمالش؟

 

مدح او گر زِ خلایق نبوَد می‌سزد آری

پسرش مهدی موعود زند دم ز مقالش

امشب مدینه شد دوباره غرق شادی

بس خوش ندا داده زعرش حق منادی

 

ای اهل عالم، باشید خبردار

زیبا گل سوسن بیامد سوی بازار

 

مولا حسن جان، مولا حسن جان

خوش آمدی خوش آمدی

مولا حسن جان

 

امام هادی زین تولد شادمانست

ماه ربیع وآخر فصل خزانست

 

هدیه رسیده، ازسوی دادار

دهم امام شیعه ها گشته پسردار

 

مولا حسن جان، مولا حسن جان

خوش آمدی خوش آمدی

مولا حسن جان

 

بر این پسر گهواره جنبان جبرئیل است

سوی زمین کل ملائک در گسیل است

 

شهر مدینه، غرق سرورست

بیت امام ما نقی دریای نور است

 

مولا حسن جان، مولا حسن جان

خوش آمدی خوش آمدی

مولا حسن جان

 

چون مادر خود فاطمه خیر کثیر است

اخلاق او مثل پیمبر بی نظیر است

 

آمد به دنیا، از نسل احمد

هم عسکری می باشد او، هم بومحمد

 

مولا حسن جان، مولا حسن جان

خوش آمدی خوش آمدی

مولا حسن جان

 

امشب دل هر شیعه باشد سامرایی

مرغ دل ما دارد امشب خوش نوایی

 

تبریک ما بر، مهدی زهرا

امشب بیاید او کنار قبر بابا

 

مولا حسن جان، مولا حسن جان

خوش آمدی خوش آمدی

مولا حسن جان

از سپهر دین یزدان سرزده ماه مدینه 

حسن دوم رسیده‌ آن امام بی قرینه 

گلی گشته عیان  

بود حیدر نشان 

دهم نور مبین 

شد امشب شادمان

حسن آمدحسن

 

عسکری آمد بدنیا شهر یثرب گشته گلشن 

شده از نور وجودش دیدگان هادی روشن

زنسل خاتم است    

امید عالم است

به درد شیعه تا

به محشر مرهم است

حسن آمد حسن 

 

گلی از نسل محمد آمده از سوی سرمد 

بوداین نورخدایی خلق وخویش همچو احمد

به بحر دین حق

بود او در ناب

همه چون ذره و

بود او آفتاب 

حسن آمد حسن 

 

درجهان ازلطف داور مصطفی سیرت رسیده 

این پسر تا روز محشر شیعه را نور امیده

بود روح صلات

سراپا التفات 

به شیعه روزحشر

بود باب النجات 

حسن آمد حسن 

 

گل گلزار ولایت یازدهم شمس هدایت

از کرم با اذن خالق بر همه دارد عنایت

بود دوم حسن

رضا را یادگار 

چوزهرا مادرش

بود او با وقار

حسن آمد حسن 

 

مادرش بادیدن اوبوسه زدبر روی ماهش

این پسرازهادی دین دل برد با یک نگاهش

زالطاف الاه 

بود با عزو جاه

هر آنچه خواهی از

سر کویش بخواه 

حسن آمد حسن 

 

از تبار مصطفایی نور چشم مرتضایی 

پسرهادی دین و سومین ابن الرضایی 

تو احمد سیرتی

تو حیدر هیبتی 

عزیز فاطمه

سراپا رحمتی 

حسن آمد حسن 

دوباره مدینه شده،پرزشور وشادی

خدا داده یک گل پسر،برامام هادی

 

زروی ماهش بود،نور خدا جلوه گر

بالب خندان کند،شکرخدا را پدر

 

حبیبنا یا حسن، حبیبنا یاحسن

حبیبنا یاحسن ،حبیبنا یا حسن

 

ملائکه در آسمون،شاد وبیقرارن

برا دیدن این پسر،لحظه می شمارن

 

عطر گل سوسنه،پیچیده توی فضا

تموم عرش خدا، رو لبشون مرحبا

 

حبیبنا یا حسن، حبیبنا یاحسن

حبیبنا یاحسن ،حبیبنا یا حسن

 

براشیعه ها اومده،مشعل هدایت

آقا امام عسکری،جون ما فدایت

 

شیعه ها شادی کنید،امام ما اومده

از آسمون ولا،تازه مهی سرزده

 

حبیبنا یا حسن، حبیبنا یاحسن

حبیبنا یاحسن ،حبیبنا یا حسن

 

کبوتر قلب من،گشته سامرایی

میخواد بره توحرم،تا کنه گدایی

 

حضرت مولا حسن،مست سبویت منم

دست من ودامنت،گدای کویت منم

 

حبیبنا یا حسن، حبیبنا یاحسن

حبیبنا یاحسن ،حبیبنا یا حسن

ما دیده به راه دلبری مه روئیم

با باده‌ی ناب، دیده را می‌شوئیم

 

در این شب پُرشکوه با هر صلوات

تبریک به صاحب الزمان می‌گوئیم 

باز دل شکسته‌ام نوای دیگر آورد

پردۀ بهتری زند، نغمۀ خوش‌تر آورد

لئالی کلام را ز طبع من بر آورد

مگر ثنای عسکری، حجّت داور آورد

 

که آگه از مقام او، کسی به جز اله نیست

نسیم درک و عقل را در این حریم راه نیست

 

عبد خدا که داده حق، خدایی از عبادتش

بسته شده به طوق جان سلسلۀ ارادتش

رام شده وحوش هم، به درگه سیادتش

حقیقت غدیر خم، جلوه گر از ولادتش

 

ولادتش به هشتم ربیع ثانی آمده

جهان پیر را از این مژده، جوانی آمده

 

به سامرا نظر کن و جلوۀ ذوالکرام بین

قِران مهر و ماه را در این خجسته شام بین

باب امام عصر را فراز دست مام بین

دهم اما را به بر یازدهم امام بین

 

چشم علی منوّر از جمال ماه پاره‌اش

فاطمه کو؟ که بنگرد، بر حسن دوباره‌اش

 

نور ولایتش به رخ ردای خلقتش به بر

لوای عصمتش به کف تاج شفاعتش به سر

بر همه هستی‌اش نظر در همه عالمش گذر

اما هادی‌اش پدر حضرت مهدی اش پسر

 

خلایقند چاکرش، ملائکند عسکرش

هیچ کسی نمی‌رود به نا امیدی از درش

  

رسالت پیمبران تکیه زده به دوش او

درس هدایت بشر زمزمۀ سروش او

وضع جهان و چشم او راز نهان و گوش او

حصار ظلم ظالمان شکسته از خروش او

 

به دوره‌ای که معتمد کرد فزون نفاق را

به هم درید سعی او پردۀ اختناق را

 

بهشت علم پرورد آب و هوای گلشنش

اهل کمال، خوشه چین، ز گوشه‌های خرمنش

حکیم مانده از سخن، به وقت درس گفتنش

امام عصر تربیت، یافته روی دامنش

 

نهال عصمتی چنان بر آورد چنین ثمر

درود ما بر آن پدر سلام ما بر این پسر

 

سلالۀ پیمبر و مبشّر پیام حق

که دیده بس شکنجه تا زنده شود مرام حق

مبیّن اصول دین مفسّر کلام حق

داده به دست مهدی‌اش رسالت قیام حق

 

که بعد من امام بر جوامع بشر تویی

مهدی منتقم تویی امام منتظر تویی

 

رفت یکی ز شیعیان به پیشگاه حضرتش

برای حاجتی ولی اذن نداد خجلتش

امام را ببین که چون داشت خبر ز ذلّتش

نخوانده گفت پاسخش نگفته داد حاجتش

 

ز یک اشاره از کف امام کامیاب شد

به قدر احتیاج او خاک طلای ناب شد

 

ای جلوات کبریا جلوه گر از جمال تو

کتاب تفسیر تو خود آیتی از کمال تو

من که ز پا نشسته ام به درگه جلال تو

امید رحمتم بود، ز لطف بی‌زوال تو

 

«مؤیّدم» گدای تو بر آستان مهدی‌ات

امید آن که خوانی ام ز دوستان مهدی‌ات

امشب همه‌جا موج زند نور ولایت

افتاده به سرها همه دم شور ولایت

گردیده سماوات و زمین طور ولایت

از پرده در آمد مه مستور ولایت

 

گردیده ملک گرم ثناگستری امشب

گویند ثنای حسن عسکری امشب

 

برخیز و بزن خنده که گل خنده‌زن آمد

با خنده‌ی گل، بر لب بلبل سخن آمد

خورشیدِ فروزنده مه انجمن آمد

فرزند رضا را حسن آمد، حسن آمد

 

عالم همه غرق شعف و عشرت و شادی است

میلاد گرامی‌خَلَفِ حضرت هادی است

 

نخل نبوی را ثمر است این، ثمر است این

چرخ علوی را قمر است این، قمر است این

فخر دو جهان را پسر است این، پسر است این

بر مُصلح عالم پدر است این، پدر است این

 

این شیعه و این مشعل انوار هُدایش

ای جان همه عالم و آدم به‌فدایش

 

روئید گل تازه‌ی آمال محمّد

یا مهرِ فروزنده‌ی اقبال محمّد

یا صفحه‌ی رخسار و خط و خال محمّد  

یا آمده دوم حسن از آل محمّد

  

از سامره تابیده به عالم جلواتش

پیوسته فرستید درود و صلواتش

 

این گوهر ده بحر خروشنده‌ی دین است

این کعبه‌ی امیّد دل اهل یقین است

این عرش خداوند تعالی به زمین است

این نجل دهم حجّت خلاّق مبین است

 

در سجده ملائک به یسار و به یمینش

تابنده بُود جلوه‌ی مهدی ز جبینش

 

آینه‌ی حسن ازلی ماه جمالش

آیات لب حضرت هادی خط و خالش

یادآور جاه نبوی قدر و جلالش

جبریل فرو مانْد در اوج کمالش

 

عالم همه مرهون وی و موهبت اوست

از سامره تا عرشِ خدا مملکت اوست

 

این اختر برج نقوی ماه تمام است

این فرش‌نشینی است که خود عرش مقام است

این حجّ و زکوة است و صلات است و صیام است

بر خَلق امام است، امام است، امام است

 

قدر و شرف و عزّت و جاهِ بشر از اوست

ای منتظران! حجّت ثانی عشر از اوست

 

ای ارض و سماوات همه، سامره‌ی تو

ای چرخ برین نقطه‌ای از دایره‌ی تو

ای مِهر فلک ذرّه‌ای از نائره‌ی تو

ای زنده دل اهل دل از خاطره‌ی تو

 

از جود تو بس خاطره داریم حسن‌جان! 

ما آرزوی سامره داریم حسن‌جان! 

 

تو یازدهم اختر منظومه‌ی نوری

تو واسطه‌ی عفو خداوند غفوری

تو نور خدا در شجر وادی طوری

تو سرّ انا الحق به غیاب و به حضوری

 

من سائل لطف و کرم و جود تو هستم

با آن همه آلودگی‌ام دل به تو بستم

 

ای فوج ملک را به درت عرض ارادت

سادات جهان از تو گرفته است سیادت

مِهر تو بود مُهر قبولیّ عبادت

قرآن به تو و پاکی تو داده شهادت

 

تو دست خداوند به تقدیر قضایی

فرزند علیّ ابن جواد ابن رضایی

 

قرآن به تو نازد که در او جلوه‌گر استی

ایمان به تو بالد که ورا راهبر استی

انسان به تو بالد که امام البشر استی

مهدی به تو در فخر که او را پدر استی

 

لطفی که مگر سائل هر روز تو باشم

خاک قدم عسکر پیروز تو باشم

 

ای عادت تو جود و مرام تو عنایت

ای مهر رخت مشعل انوار هدایت

ای یازدهم اختر تابان ولایت

قرآن، سخن فضل تو را کرده حکایت

 

من «میثم» آلوده‌دل بی‌سر و پایم

از خویش مرانید که مدّاح شمایم

آسمون روشنه ، از جلوه‌ی خورشید چشاته

آسمون تشنه‌ی نوره تشنه‌ی گوشه نگاته

 

چه مبارکه وجودت چه گدا نوازه جودت

خوش به حال پادشاهی که در خونه‌ت گداته

 

هم ابامحمدی هم پسر علی به والله

هر جا اسمت میاد اونجا پر عطر صلواته

 

شما ذریه‌ی اون مادر سجاده نشینی

دور و نزدیک و در و همسایه محتاج دعاته

 

یه ستاره واسه‌ی شبای بی ستاره داری

یه گل بهاری واسه روزای خزون باهاته

 

موسای امتی و چشمای مردم به عصاته

یا که نه نوحی و مهدی تو کشتی نجاته

 

یعقوب امتی و یوسفتم تو مصر غیبت

یا که نه مسیحی و مهدی و تو دم شفاته

 

تلخی روزای غربت تو کم نیست ولی آقا

یه پسر داری که آوردن اسمشم نباته

 

به ابوهاشم جعفری توسلاتی دارم

آخه دست ابوهاشم متوسل به عباته

 

تو اگه کعبه باشی سرداب خونه‌ی تو‌مروه‌ست

زیارت کردن تو سعیه ضریح تو صفاته

 

شیرینی چاییای سقاخونه‌ت از شکر نیست

عسل محبت شماس که توی چاییاته

 

زیارتنامه‌تو که میخونم از دل میره غم‌هام

طبیب سامره حلال تموم مشکلاته

 

قبل کربلا همیشه اربعین سامرا میرم

کربلا بهشته آره ولی سامرا صراطه

 

اگه گریه میکنم گریه‌ی شوقه شاد شادم

شادی دل من از شادی سُرَّ من رءاته

فروغ شمس و قمر وام دارِ منظرتان

به ماه، طعنه زند طلعت منوّرتان

سلیلِ سوسن و سنبل، حُدَیث مادرتان

سلاله ات بدرخشد چو تاج بر سرتان

مرا نوشته خدا از ازل کبوترتان

حلال زاده بوَد هرکه گشت یاورتان

 

خدا سپرده به گردون سپهرِ سرمد را

امام یازدهم را ابا محمد را

 

شبانه روز دلم با تو عرض حاجت کرد

گدای سامره ات باز هم سماجت کرد

چه میشود نتوان ساده ترک عادت کرد

گدای کوی شما بر جهان سیادت کرد

بهانه بود گدایی تو را زیارت کرد

شمیم نام تو دل را پر از حرارت کرد

 

به دست های تو دیدیم جودِ بی حد را

امام یازدهم را ابا محمد را

 

فدای دلبر ما باد ، کل دلبرها

به خاک پای تو سودند عرشیان سرها

بخاطر تو عوض می شود مقدرها

کم آورد به مدیح تو کل دفترها

امام عسکریِ نیک و بد ز عسکرها

فدای لشگر مهدیت کل لشگرها

 

به کوی تو دل کعبه بدیده مقصد را

امام یازدهم را ابا محمد را

 

حسینیان به دو عالم حسن حسن گویند

تمام عمر ، مسلّم حسن حسن گویند

چو انبیاء معظم حسن حسن گویند

صفا و مروه و زمزم حسن حسن گویند

فرشتگان مکرّم حسن حسن گویند

مدافعان حرم هم حسن حسن گویند

 

نمی کنند رها این مدار ممتد را

امام یازدهم را ابا محمد را

 

اگر چه شد غم و اندوه بهرتان قانون

همیشه شوق رهایی ست بر شما مرهون

به چارسالگی ات همره پدر ، دلخون

نموده اند غریبانه از وطن بیرون

به شهر سامره تبعید ، با غمی افزون

شهید گشته و دور از دیارتان مدفون

 

بخوان همیشه «رئوفی» تو آل احمد را

امام یازدهم را ابا محمد را

دسته گل باغ حیدری آمده است

احیاگر فقه جعفری آمده است

در بین ملائکه خبر پیچیده

میلاد امام عسکری آمده است

 

خاکیم ولی از آسمان می گوییم

از حال و هوای جمکران می گوییم

میلاد امام عسکری را امروز

تبریک به صاحب الزمان می گوییم

 

بر مأذنه عشق اذان باید گفت

با شور و نشاط و هیجان باید گفت

میلاد امام عسکری را امروز

تبریک به صاحب الزمان باید گفت

 

یا حضرت عسکری فدای حرمت

قربان عطا و فضل و جود و کرمت

ای کاش شهید راه اسلام شویم

سر را بگذاریم به پیش قدمت

سرمان گرمِ عطش بود ، که باران آمد

ابر رحمت به سر خاک بیابان آمد

کنج این خلوتِ سرمازده می‌لرزیدیم

که نگاه تو به امداد زمستان آمد

تلخیِ کام همه با دَم تو شیرین شد

تا به لبها عسلِ ذکر "حسن جان" آمد

تا فضای دهن از نام همه خالی شد

گلِ ذکر تو به مهمانیِ گلدان آمد

تا که دیدند گدای توام و خاک نشین

دیدم از سمت تو قالی سلیمان آمد

 

افتخار است ، که در خانه‌ی تو پادری‌ام

همه جا جار زدم خاک درِ عسکری‌ام

 

ای که قلبم شده با عشق تو آرام ، سلام

به شما می‌دهد این سائل گمنام ، سلام

به شکار دل من آمدی و صید شدم

پس به تو می‌دهم اینجا وسط دام ، سلام

آمدی میکده را مست قدومت کردی

همنوا با لب ما داده به تو جام ، سلام

گر چه بین قفس انداختنت ... اما بعد ...

به شما داد همان شیر ، که شد رام ، سلام

حسرت روی تو را داشت ، ولی هر شب و روز

داد کعبه به تو با جامه‌ی احرام ، سلام

 

عشق ما پای قدوم تو سر انداختن است

کارمان پیش نگاهت سپر انداختن است

 

حاضرم نذر نگاهت بدهم دنیا را

تا که شاید بدهی راه ، تو آقا ما را

برگه‌ی نوکری‌ام را نکنی تا ... آقا !!

دارم امّید ، که رویش بزنی امضا را

گم شدم از نظر خلق ، به عشق تو فقط

تا نشانم بدهی گنبد سامرّا را

کاش یک شب بشوم خادم صحن حرمت

تا که جارو بکشم خاکِ کفِ آنجا را

می‌دهم قول ، اگر زائر صحن تو شدم

بکنم نوکری تک تک زائرها را

 

با دعاهای تو و حضرت هادی پدرت

کاش یک روز ، بیایم حرمت با پسرت

 

تو دعا کن که دعاها به ثریا برسد

تا که امر فرج از عالم بالا برسد

مستجاب است دعاهای تو حتما آقا

پس بخواه آخر این قصه به فردا برسد

آه ، یعقوب ، بکن رحم به کنعانی‌ها

تو دعا کن که مگر یوسف زهرا برسد

جسم بی روح همه منتظر هوی شماست

کاش بر پیکر این قوم ، مسیحا برسد

تو دعا کن که پس از این همه یلدای فراق

صبحِ موعودِ خدا ؛ روزِ خوشِ ما برسد

 

بانی اصلی میلادِ گلِ لبخندت

سال بعدی بشود کاش ، خودِ فرزندت

عرض حاجت با تو دارم یا امام عسکری

ای خدایت داده بر خلق دو عالم برتری

ای گدایت را به خیل شهریاران سروری

خاک پایت زُهره و خورشید و ماه و مشتری

 

ماه رویت احمدی و تیغ نطقت حیدری

عید میلادت مبارک یا امام عسکری

 

ای چراغ تابناک حُسن حیّ ذوالجلال

یافته خورشید گردون از تجلاّیت کمال

تا ابد ماه ربیع الثّانی‌ات محو جمال

ماه حُسنت بی‌قرین و مهر رویت بی‌زوال

 

آفتاب طلعتت را تا ابد روشنگری

عید میلادت مبارک یا امام عسکری...

 

دل اگر سینا بود طور تجلایش تویی

موسی ار آوای حق بشنید آوایش تویی

کیستم من عبد، آن عبدی که مولایش تویی

آخرین دُرّ خدا مهدی‌ست دریایش تویی

 

آن‌که بر عیسی کند روز ظهورش سروری

عید میلادت مبارک یا امام عسکری

 

خط حسن، خالت حسن، خُلقت حسن، خویت حسن

پای تا سر حُسن در حُسن و گل رویت حسن

کُنیه‌ات ابن‌الرّضا و نام نیکویت حسن

موی و روی و قدّ و خدّ و چشم و ابرویت حسن

 

حُسن‌ها گشتند در بازار حُسنت مشتری

عید میلادت مبارک یا امام عسکری...

 

هم تویی آیینۀ حُسن خدای ذوالمنن

هم تویی در چارده وجه خدا دوّم حسن

هم دهم مولای عالم بر جمالت بوسه زن

هم به جسم سامره جان می‌دهی از فیض تن

 

هم به عالم می‌کند فیض تو سایه‌گستری

عید میلادت مبارک یا امام عسکری...

 

سامره روشنگر دل کعبۀ جان من است

سامره عطر نسیمش روح و ریحان من است

سامره ریگ روانش دُرّ غلطان من است

سامره دامان سبزش باغ رضوان من است

 

سامره صحن و سرایش کرده از من دلبری

عید میلادت مبارک یا امام عسکری...

 

ذرّه بودم محو خورشید جهان‌آرا شدم

قطره بودم وصل بر دریا شدم، دریا شدم

کز سعادت ذاکر ذرّیۀ زهرا شدم

عاشق قبر تو و سرداب سامرّا شدم

 

خوش بود آنجا کنم در وصف مهدی شاعری

عید میلادت مبارک یا امام عسکری

ربیع دوم آمد نوگلی زیبا شکوفا شد

بیامد مژده یاران. یوسف گمگشته پیدا شد

 

منورهای عالم را ببین از رونق افتاده

چو شمسی از میان خانه ی هادی هویدا شد

 

شمیم یاسمن آمد حسن اندر حسن آمد

ملائک در صف استاده، که هنگام تماشا شد

 

پدر خیرالبشر، مادر بود سرچشمه پاکی

زسوی حق بر آنها این چنین مولود اهدا شد

 

دوباره یک علی دیگری صاحب حسن گردید

به جمع حیدریون مجلسی شادانه بر پا شد

 

بیامد بو محمد، عسکری، ابن الرضا امشب

جهان از بهر استقبال از این آقا مهیا شد

 

ابالمهدی بیامد رومیان هم شادمان گشتند

تمام روم بهر دیدنش غرق تمنا شد

 

نثار حضرت مهدی بود تبریک ما امشب

که اندر سامرا خوشحال از میلاد بابا شد

ما دیده به راه دلبری مه روئیم

با باده ناب دیده را می شوئیم

 

در این شب پر شکوه با هر صلوات

تبریک به صاحب الزمان میگوئیم

امشب همه‌ی عرش چراغانی شد

جاری به کویر سینه بارانی شد

 

بفرست مدام بر محمد صلوات

زیرا که فضای شهر قرآنی شد

دوباره دفترِ شعرم پر از «حسن جان» است

به سرزمینِ غزلواره؛ واژه‌باران است

 

چه ریسه‌ای‌ست، که تسبیحِ نور، بافته‌اند

برای ذکرِ من امشب ستاره‌بندان است

 

به عشقِ آمدنِ این سُلاله‌ی رضوی …

نباتِ شعرم، سوغاتیِ خراسان است

 

همانکه چهره‌ی او سُرَّ مَن رأی‌ست، رسید

به نورِ مقدمِ او کور، چشمِ شیطان است

 

کریم‌زاده و مانند مجتباست، کریم

هر آنکه در نَزَد این خانه را پشیمان است

 

اگر چه شُهره‌ی خلق‌اند سامرایی‌ها

ولی گداییِ او شغلِ اهلِ ایران است

 

به حج نرفت، ولی کعبه نیز، می‌دانست

که او مجاورِ هر روزِ صاحبِ خانه‌ست

 

زیارتِ حرمش با ظهورِ فرزندش …

تمام خواسته‌ی ما؛ هم این و هم آن است

 

اگر چه شاد، ولیکن پُر از غمیم، همه

و بدترین غمِ این روزگار، هجران است

 

خدا کند که بگویند، در شب میلاد :

شب جداییِ از یار، رو به پایان است