عید قربان است و دل پرواز دارد سوی تو

تا شود قربانی قربانیان کوی تو

 

ترسم آید سال دیگر کعبه بی‌نام و نشان 

چشم امید است از بس ماسوی را سوی تو

 

کعبه را گرچه خدا خانه خودخوانده ولی 

اول آید رحمتش بر زائران کوی تو

 

از جبین مه بود پیدا بود که در محراب چرخ 

سجده آرد دم‌به‌دم بر قبله ابروی تو

 

حاجیان گر بگذرند از موی سر بعد از طواف 

ترک سر گیرند یک‌سر عاشقان روی تو

 

آب زمزم کز زلال خضر بربود آبرو 

آرزو دارد که باشد قطره‌ای از جوی تو

 

خاک بالینش شود تا روز محشر مشک بو 

یک‌شبی را هر که سر بنهاد در مشکوی تو

 

سوره والشمس از روی تو باشد آیتی 

معنی‌ و اللیل آمد آیتی از موی تو

 

اندر آن بستان که بخرامی تو ای سرو بلند 

طوبی آید پست پیش قامت دلجوی تو

 

آن فروغی کز سر موسی به سینا برد هوش 

ذره‌ای بودی که ظاهر شد ز مهر روی تو

 

ای قدرقدرت چون دست آری برون آستین 

آفرین گوید قضا بر دست و بر بازوی تو

 

اندر آن میدان که چوگان تو می‌گردد بلند 

گنبد گردون عجب نبود که گردد گوی تو

 

از نهیبش ناف دزدد روز کین گاو زمین 

چرخ را پهلو تهی می‌آید از پهلوی تو

 

در صف گردان شیرافکن تو آن شیری که هست 

در دل شیر فلک اندیشه از آهوی تو

 

چون به پشت رخش گیری دشنه رستم شکار 

کیست زال چرخ تا تاب آورد نیروی تو

 

ای شهنشاهی کز امر حق ز آب سلسبیل 

جبرئیل آورد و احمد شست گرد از موی تو

 

بود پیغمبر کجا تا بنگرد اندر تنور 

پر ز خاک و پر ز خاکستر رخ نیکوی تو

 

تو ز خاکستر زدی بر زخم خود دارو ولی 

تا قیامت جان ما را سوخت این داروی تو

 

گفتی از نو فرق حیدر را ز کین بشکافتند 

تا که از شمشیر شق شد فرق تا ابروی تو

 

سینه کرد از پنجه غم چاک زهرا در جنان 

تا سنان بشکافت از نوک سنان پهلوی تو

 

قامت طوبی خمید و چشم کوثر خون گریست 

تا که افکندند از پا قامت دلجوی تو

 

بعد قتل انگشت و انگشتر به دشمن می‌دهی 

کس ندیدم بازگردد ناامید از کوی تو

 

آه از آن ساعت که اندر زیر تیغ شمر بود 

دیده تو سوی زینب چشم زینب سوی تو

 

سوخت جودی زانکه وقت جان سپردن قاتلت 

کشت عبدالله را اندر سر زانوی تو

ای خسروی که مالک ملک خدا تویی 

مقصود ز آفرینش ارض و سما تویی

 

خود زاده نبی و ولی آن‌که از ازل 

یاری نموده بر همه انبیا تویی

 

از ماسوا سوای تو منظور حق نبود 

زیرا ز ماسوائی و از ماسوا تویی

 

پوشیده نیست پیش تو اسرار کائنات 

زیرا که محرم حرم کبریا تویی

 

ای گوهر یگانه که از صافی صفات 

از پای تا سر آینه حق نما تویی

 

بااین‌همه بزرگی و با این جلال و قدر 

بی‌کس تویی غریب تویی بینوا تویی

 

باآن‌که بود آب روان مهر فاطمه 

آن کس که تشنه شد سرش از تن جدا تویی

 

هر کشته را کنند سر از پیش رو جدا 

شاهی که شد جدا سر او از قفا تویی

 

آن توتیای دیده‌ی مردم شهی که شد 

در زیر سم اسب تنش توتیا تویی

 

ای دستگیر خلق پس‌از سر جدا شدن 

آن کس که دست او ز جفا شد جدا تویی

 

هر مطبخ از چراغ منیر است و آن‌که داد 

از شمع چهره مطبخ خولی ضیا تویی

 

بر نعش هر شهید لباسش بود کفن 

عریان کسی که رفت به خاک از جفا تویی

 

آن کعبه‌ی امید که اندر منای دوست 

بنموده آن‌که اکبر و اصغر فدا تویی

 

شاهی که از فراز نی از کوفه تا به شام 

چشمش بدی به خواهر غم مبتلا تویی

 

هر مرغ را فغان به بهار است جودیا

مرغی که چهارفصل بود در نوا تویی

نگاشت خامه کلک قضا به لوح قدر

که از طریقه‌ی عشاق کس نیارد سر

 

تویی چو ذره ز خورشید بی‌خبر از چه 

مدام در فلک فکر بشمری اختر

 

به خود فرو شو و این حرف را ز صفحه بشوی 

که مر، مراست به گیتی کمال و فضل و هنر

 

فراستت نبرد پی به عشری از اعشار 

گرفتم آنکه تویی بو فراس و بو معشر

 

ز صحن خانه نه هر کس به بام گام نهاد 

فراز گنبد گردون گرفته است مقر

 

تو مرغ خانگی و کی رسی به آن قصری 

که جبرئیل فرو ریزد اندر او شهپر

 

گرت بدل هوس یار از هوس بگذر 

گرت هوا بسر از دوست از هوا بگذر

 

قدم بکوی فنا نه اگر بقا طلبی 

رضا و به امر قضا ده گری مطیع قدر

 

درآ به مملکت عشق تا به هیچ دهی 

هزار تخت سلیمان و ملک اسکندر

 

به پای عقل نخواهد شد این مسافت طی 

به دستگیری عشق ارنئی تو راه سپهر

 

مقام عشق به‌جایی رسان که در معنی 

تو او شوی و شود او تو در مقام صور

 

طریق عشق اگر جویی از کسی می جوی 

که ذات اوست صفات خدای را مظهر

 

روان احمد مرسل فروغ چشم علی 

سرور سینه‌ی زهرا حسین تشنه جگر

 

حسین کدام حسین آن‌که داد فرش رهش 

ز راه مرتبه عرش خدای را زیور

 

حسین کدام حسین آن‌که حلق تشنه او 

کنار نهر فرات آب خورد از خنجر

 

حسین کدام حسین آنکه چون بخون غلتید 

شکافت پهلویش از نیزه خولی کافر

 

حسین کدام حسین آن‌که روی سینه او 

نشست شمر لعین از قفا بریدش سر

 

حسین کدام حسین آن‌که زیر تیغ بدی 

نگاه حسرت او سوی کشته اکبر

 

حسین کدام حسین آن‌که شد کمان قد او 

ز تیر حرمله و جان سپردن اصغر

 

حسین کدام حسین آن‌که گشت پیکر او 

ز ضرب سم ستوران به خاک ره همسر

 

حسین کدام حسین آن شهی که انگشتش 

برید بجدل بی‌دین ز بهر انگشتر

 

حسین کدام حسین آنکه تا چهل منزل 

سرش به نیزه بدی پیش محمل خواهر

 

حسین کدام حسین آن‌که اهل‌بیتش را 

به روی خار دواندند فرقه‌ی کافر

 

حسین کدام حسین آنکه شد به کنج تنور 

رخ منور او پر ز خاک و خاکستر

 

حسین کدام حسین آنکه زیر خنجر شمر 

نداشت غیر غم پیروان پیغمبر

 

حسین کدام حسین آن‌که اشک ماتم او 

نشاند آتش دوزخ به عرصه‌ی محشر

 

حسین کدام حسین آنکه جودی از غم او 

گرفته همچو سمندر مقام در آذر

 

حسین کدام حسین آنکه سروران جهان 

زنند از غم او روز و شب به سینه و سر

الا که گفتگو کنی تو از بهار و فصل دی

تو غافلی به روز و شب ز حال خویش تا بکی

 

گرفتم آنکه بوده ای هزار سال حکمران

گَهَت به دست جام جم گَهَت به فرق تاج کی

 

زمان مرگ چون رسد چه فرق از آنکه بوده ای

خدیو خطّۀ خطا امیر ملک روم و ری

 

نکوتر است مُردنت از این طریق زندگی

که پیش رو بُود اجل که مرگ باشدت ز پی

 

تنی که یافت پرورش به ناز و نعمت جهان

به خاک تیرۀ لحد ببین تو خوابگاه وی

 

بروزگار اگر تو را بُود قرار تا ابد

همین بنات نعش را به بینی و همین جُدَی

 

بگیر زآب دیدگان ز چهره زنگ معصیت

که غیر این دوا تو را به این مرض علاج نی

 

بریز جای اشک خون ز دیده در عزای آن

که تشنه کرد شمر دون جدا سر از قفای وی

 

امان از آن دمی که اوفتاد بهر کشتنش

به چهره شمر فتنه جو سنان سنگدل ز پی

 

فغان که زیر تیغ کین بدش ز درد بی کسی

گهش صدای العطش گهش فغان یا بُنی

 

سرش چو رفت بر سنان ز خیمگاه و قتلگه

از آن طرف فغان دل از این طرف نوای نی

 

ز سُمّ اسب نرم شد چو پیکرش به حیرتم

که توسن سپهر را چرا قضا نکرد پی

 

به ساربان جز از وفا چه کرده بود «جودیا»

که بعد قتل از جفا جدا نمود دست وی

 

صبا برو سوی نجف بگو به شاه لو کشف

که زینبت اسیر شد تو را قرار تا بکی

 

یکی بکربلا بیا عیال خود نظاره کن

ره دراز شام را چسان کند سکینه طی

 

سر حسین بریده و به تخته زر یزید را

بدست چوب خیزران به چهره جام پر ز می

 

بهار گلشن نبی چو شد بد هر دون خزان

دگر به «جودی» حزین چه فرق از تموز و دی

در زمین و آسمان یکتاست، ای جانم حسین

مهربانی های او غوغاست ، ای جانم حسین

 

می خرد دَرهم ، سوا کردن نباشد عادتش

بس که مثل مادرش زهراست ، ای جانم حسین

 

هر که با او در بیفتد را خدا خوارش کند

پرچم ارباب ما بالاست ای جانم حسین

 

هر چه بد کردیم ما ، او خوب بود ، او خوب بود

بیشتر از ما به فکر ماست ای جانم حسین

 

شک ندارم قاتلش را هم شفاعت می کند

آی مردم او دلش دریاست ، ای جانم حسین

 

داد سر اما به ذلت زندگی را سر نکرد

بچه شیر حضرت مولاست ای جانم حسین

 

ما رایت ِ زینب کبری به عالم یاد داد

زندگی با او فقط زیباست ، ای جانم حسین

 

آبرو خواهی اگر هم در زمین ، هم آسمان

با حسین بن علی بن ابیطالب بمان

دولت جاوید یافت بسته زنجیر او 

زندگی از سر گرفت کشته شمشیر او

 

عاشق صادق چو دید در کف جانان کمان 

تن به رضا داد و کرد جان هدف تیر او 

 

هرکه بشد از رضا صید کمند بلا 

خوابگه شیر شد سایه نخجیر او

 

عشق به هر خانه‌ای کامد و ویران نمود 

گو که نکوشد دگر عقل به تعمیر او 

 

گر طلبی راه عشق بین سوی او کامده 

هر دو جهان از ازل زنده ز تاثیر او 

 

مهر و مه مشرقین شاه شهیدان حسین 

آنکه ملایک کنند سجده تصویر او 

 

آه که او تشنه لب کشته شد و کس نگفت 

بوده چه او را گنه هست چه تقصیر او

 

شد ز عطش زیر تیغ دود دلش بر فلک 

دور فلک تیره گشت ز آه جهانگیر او 

 

در دم آخر سخن جز به اشارت نگفت 

زانکه ز دل رفته بود طاقت تقریر او 

 

دید چو سرو قد قامت اکبر نگون 

گشت کمان از الم قامت چون تیر او

 

ز آتش غم سوخت چو بر لب شط فرات 

آب ز پیکان مکید اصغر بی‌شیر او 

 

تا که زد این شرح غم جودی محزون رقم 

رفت ز کف زین الم طاقت تحریر او

خوش آن سری که در آن سر بود هوای حسین 

خوش آن دلی که در آن دل بود ولای حسین 

 

خوش آن تنی که به کوی حسین سپارد جان 

خوش آن بدن که شود خاک کربلای حسین 

 

خوش آنکه از همه عیش جهان نظر بندد 

فشاند از مژه خوناب در عزای حسین

 

خوش آنکه دست به یکباره شوید از عالم 

که رستگار شود بر در سرای حسین 

 

خوش آنکه تا ز عدم زد قدم به ملک وجود 

ندید در همه ماسوا سوای حسین

 

خوش آنکه باشد اگر خواجه در همه آفاق 

شمارد از دل و جان خویش را گدای حسین

 

خوش آنکه همچو نی اندر نواست از هر بند 

ز ناله‌های غریبان نینوای حسین 

 

خوش آنکه سر عوض پا نهاده در ره او 

که برنهد سر خود را به خاک پای حسین

 

گمان ز عمر ندارد مگر که جودی را 

قضا دوباره کشاند به کربلای حسین

نه فلک را ز ازل کوکب رخشنده منم 

خلق را بنده خدا و به خدا بنده منم 

 

باعث خلعت افلاکم و جنات نعیم 

آنکه باشد ز طفیلش دو جهان زنده منم 

 

حجت خالق یکتا به همه مخلوقم 

گمرهان را ره تحقیق نماینده من

 

نیست پوشیده ز من سر الهی ز ازل 

محرم راز ز بگذشته و آینده منم 

 

هشت جنت کف خاکی بود از درگه من 

روشنی بخش به هفت اختر تابنده منم 

 

لولو بحر پیمبر در دریای علی 

صدف فاطمه را گوهر ارزنده منم

 

مهد جنبانی من کرده به طفلی جبرئیل 

عرش حق را ز ازل زیب فزاینده منم 

 

چه شد امروز که از جور شما در لب آب 

آنکه آتش به دلش تشنگی افکنده منم

 

این سر این تیغ جفا این تن و این سم ستور 

آنکه یکباره دل از جان و جهان کنده منم 

 

خسرو دینم و آه افسر و عرش اورنگم 

با چنین افسر و اورنگ برازنده منم 

 

جودی از یاد لبش گشت همی زنده و گفت 

آنکه شد از دم عیسی دم او زنده منم

ای عارض تو همچو گل گلشن رسول 

وی طلعتت فروغ دل و دیده بتول 

 

در پیش روی و رای تو بی‌نور مهر و ماه 

آری فروغ را نبود رونق اصول 

 

ای نقطه‌ای که دایره کاینات را 

باشد به بندگی تو سر بر خط قبول

 

عشق تو خیمه زد به مقامی که رفعتش 

یکباره راه آمد و شد بست بر عقول 

 

شاها تویی که روز ازل در رضای دوست 

بار بلای کرب و بلا را شدی حمول 

 

از یاد غربت تو همه انبیا غمین 

وز درد محنت تو همه اولیا ملول

 

جانی نمانده بود ز سوز عطش تو را 

قاتل چرا به قتل تو بود اینقدر عجول 

 

دردا که بی کفن به زمین ماند آنکه کرد 

روح الامین به خدمت او ز آسمان نزول

 

وا حسرتا که آتش کین سوخت خیمه‌ای 

کش جبرئیل اذن گرفتی پی دخول 

 

جودی گرفته دفتر مدحت شها بکف 

ای وای اگر تو را نشود تحفه‌اش قبول

ای که خوانی سبق عشق ز عشاق مخوانش 

که ندارد غم سربازی و دارد غم جانش 

 

از پی دنیی عقبی نرود عاشق صادق 

به جز از دوست نه اندیشه این است و نه آنش 

 

تشنه وصل ندارد هوس آب روان را 

گر لب تشنه کشندش به لب آب روانش

 

رسم عشاق اگر می‌نگری سوی شهی بین 

کآتش عشق چنان سوخت که نگذاشت نشانش 

 

شافع روز جزا زاده زهرا که پیمبر 

لب نهادش به لب و سود زبان را به زبانش 

 

او به جانبازی جانان و جهانی به نظاره 

او به ایزد نگران و همه عالم نگرانش

 

آه کاخر به روی خاک ز کینه بفکندند 

آنکه دایم به سر دوش نبی بود مکانش 

 

نرم شد زیر سم اسب کباب از عطش آمد 

تن و جانی که پیمبر بشمردی تن و جانش

 

لب لعلی که از او چشمه خضر است نشانی 

کرد آزرده یزید از چه ز چوب خزرانش 

 

ای شه تشنه لبان تا نرود از بدنش جان 

جودی آن نیست که جز نام تو آید به زبانش

شهی که روضۀ رضوان، گلی است از چمنش

به چشم دوزخیان خار بود در زمنش

 

مهی که مهر فلک، عکس پرتو رخ اوست

فغان! که بود فزون از ستاره، زخم تنش

 

شهنشهی که خدیو است، مُلک امکان را

شبی نکرد دل‌آسوده، خواب در وطنش

 

شهی کز اوست شرف، خاتم سلیمان را

ز بعد قتلِ وی از کف ربود، اهرمنش

 

شهی که کوثر از او بود، تشنه‌لب جان داد

لب فرات، روان، جوی خون شد از بدنش

 

که گفت پیکر او را نه غسل شد، نه کفن؟

که بود، خون سرش آب و خاک شد کفنش

 

شهی که اطلس چرخ است، عطف دامن او

برون نمود ز تن شمر شوم، پیرهنش

 

شهی که گیسوی زهراش، سایبان بودی

در آفتاب، سه روز اوفتاده بود، تنش

 

پس از وفات، گذر کن به تربت «جودی»

ببین که ناله برآید، چگونه از کفنش

به دیده‌ای که رخ یار جلوه گر گردد 

ز کاینات به یک بار بی‌خبر گردد 

 

اگر برند سرش بر قضا رضا بدهد 

چو تیر عشق به هر کس که کارگر گردد 

 

نه از وطن کند او یاد نی ز اهل وطن 

چه غم از آنکه به هر شهر در به در گردد

 

برند سر ز تنش تشنه‌گر برابر آب 

بر آب خنجر بیداد تشنه‌تر گردد 

 

به سینه‌اش اگر آید هزار نوک خدنگ 

به نوک تیر دگر سینه‌اش سپر گردد 

 

ز اکبرش به جفا گر کشتند تا اصغر 

ز عشق دوست کجا زاین الم خبر گردد

 

هوای دوست بهر سر فتاد در کویش 

به عاشقان ره دوست ترک سر گردد 

 

هزار شرح الم بیش بود جودی را 

ولی خوش است سخن هرچه مختصر گردد

ای که روشن ز فروغت رخ آفاق آید 

جان از آن مهر لبت بر تن عشاق آید 

 

از تو گر دشمن و گر دوست نگردد محروم 

کس ندیدم که نکو چون تو در آفاق آید 

 

می‌نماند کسی از خلق دو عالم محتاج 

چون تو را دست کرم بر سر انفاق آید

 

عهد کردی که ببندی نظر از خود بستی 

عاشق این گونه بلی بر سر میثاق آید 

 

غم امروز تو شادی به فزاید فردا 

این چه زهریست کزو حاصل تریاق آید 

 

بشنود گر ز تو ای یوسف گمگشته حدیث 

خون چو یعقوب ز دو دیده اسحاق آید

 

بس که در ماتم تو جفت غم و ناله شدیم 

عجبی نیست اگر طاقت ما طاق آید 

 

گنهت بود چه و جرم تو بودی چه حسین 

که به قتل تو سپه از همه آفاق آید 

 

رسم عاشق اگر این است که گشت از تو عیان 

مرد کو جز تو که در جمله عشاق آید

 

هر ورق دفتر جودی است به جایی شاها 

رشته لطف تو شیرازه اوراق آید

ای به خون غرقه که خون دل ز برای تو بود 

جای خون گشتن آن است که جای تو بود 

 

قصد ایجاد تو بودی تو که در ملک وجود 

خود اگر پادشاه آید چو گدای تو بود 

 

به مقامی که بود جای تو را در جنت 

چشم آن است که دهلیز سرای تو بود

 

پیش روی تو قدر را سر تسلیم به پیش 

خود قضا راست رضا آنچه رضای تو بود 

 

خود تو وجه اللهی و دیده حق بین شب و روز 

بی‌سبب نیست که مشتاق لقای تو بود 

 

جای آن است که لب ز آب روان‌ تر نکنم 

که لب خشک جدا سر ز قفای تو بود

 

نینوای تو ز بیداد مخالف به عراق 

شوری افکند که چون نی به نوای تو بود 

 

ناله‌ای کز عطش از سینه کشیدی شب و روز 

قاف تا قاف جهان پر ز صدای تو بود 

 

کردی ایثار ره دوست سر و مال و عیال 

من از این کرده ندانم چه سزای تو بود

 

دو جهان قیمت یک موی علی اصغر نیست 

خون بهای تو جزا آنکه خدای تو بود 

 

خواستی کشته علی اکبر و تا حشر او را 

از دل و جان سر تسلیم و رضای تو بود

 

حکم بر کشتن زینب چو بداد ابن زیاد 

دم نزد دم نزدن دید چو رای تو بود 

 

سر پاک تو کجا مطبخ خولی ز کجا 

روی خاکستر و خاشاک نه جای تو بود 

 

جودی از ناله چون نال ار شوی از دردمنال 

ساز با درد که درد تو دوای تو بود

ای خوش آنان که چو جا در بر دلبر گیرند 

ز سرو جان جهان یکسره دل برگیرند 

 

نه غم مال نه اندیشه‌ای از اهل و عیال 

آن به تاراج دهند و دل از این برگیرند 

 

اول از چشمه خورشید خورند آب حیات 

چون گذشتند ز سر زندگی از سر گیرند

 

بنمایند به بازار محبت چون روی 

نقد جان داده متاع غم دلبر گیرند 

 

سینه گه فرش نمایند به زیر سم اسب 

گاه از عرش برین مرتبه برتر گیرند 

 

گه به خورشید ز رخساره تجلی بخشند 

گاه از پرتو او بر جگر اخگر گیرند 

 

گه گذارند سر خود به سر خاکستر 

گاه گرد ره خود گنبد اخضر گیرند 

 

به دگر تشنه لبان چشمه کوثر بخشند 

خود همه تشنه و آب از دم خنجر گیرند 

 

پیش پیکان بلا سینه نمایند سپر 

به جگر تیر بلا را همه تا پر گیرند

 

در ره دوست نه در فکر صغیر و نه کبیر 

اولین مرتبه دل ز اکبر و اصغر گیرند 

 

گاه بر مرده دهند از لب جانبخش حیات 

گاه یاقوت لب از چوب به گوهر گیرند 

 

جودی آنان که دم از عشق زدندی آری 

جای در آتش غم همچو سمندر گیرند

این شهنشاه که تیغش صف لشکر بشکست 

از یکی حمله صف ما همه لشکر بشکست 

 

این غضنفر که چو بگرفت به کف تیغ دو سر 

سپه ما همه چون حیدر صفدر بشکست 

 

پیکر خصم بس از تیغ دو پیکر انداخت 

از نهیبش به فلک قد دو پیکر بشکست

 

مژده ای قوم که گردید نگون از مرکب 

از غمش قد علی پشت پیامبر بشکست 

 

لیک بر خویش منازید شما ای لشکر 

که قد او نه ز تیغ و نه ز خنجر بشکست 

 

به کمان خانه ابروش نیفتاد خمی 

گرچه بر سینه او تیر جفا پر بشکست

 

نه فلک کرد قدش خم نه شما در این دشت 

کمرش را غم مرگ علی اکبر بشکست 

 

اندر این دشت بلا قامت چون سروش را 

زخم کاری گلوی علی اصغر بشکست 

 

قد او خم نشد از نیزه و تیر و شمشیر 

پشت او را الم مرگ برادر بشکست

 

دل افسرده و آزرده او را ای قوم 

غم بی‌تابی و بی یاری خواهر بشکست 

 

جودیا لب ز سخن بند که از بار الم 

قد طوبی به لب چشمه کوثر بشکست

جان عشاق به تن از غم جانان عجب است 

دل عشاق به جا ماندن از این جان عجب است 

 

بر سر کوی وفا بارد اگر تیغ بلا 

سر به تن داشتن از خنجر بران عجب است 

 

کشته گشتن به سر کوی وفا نیست عجب 

زنده برگشتن و بودن به غم جان عجب است

 

طالب دوست چو افتد به خیال رخ دوست 

در نظر آرد اگر روضه رضوان عجب است 

 

هدف تیر اگر سینه نماید نه عجب 

دیده را گر نکند مسکن پیکان عجب است 

 

اندر آن دشت که پیکان بلا گشت بلند 

سر عاشق نشد ار گوی به چوگان عجب است 

 

هر که خورد آب حیات از دم شمشیر نگار 

گر به خاطر رسدش چشمه حیوان عجب است 

 

گر برندش سر و آنگه به لبش چوب زنند 

نشکفد گر لب او چون گل خندان عجب است

 

پابرهنه به ره عشق دویدن سهل است 

لیک اندیشه از خار مغیلان عجب است 

 

نه عجب خار به پا گر خلد اندر ره دوست 

گر برون آورد آن خار به مژگان عجب است 

 

جودی و مدح تو ای مادح ذات تو خدا 

به کف مفلسی این گوهر رخشان عجب است

عاشقان را سر شوریده به پیکر عجب است 

دادن سر نه عجب داشتن سر عجب است 

 

اوفتد گر دلش از دیده به دامن نه عجب 

دل به برداشتن از دوری دلبر عجب است 

 

تیر بارد اگر آنجا که بود جلوه دوست 

سر ندادن ز وفا در دم خنجر عجب است 

 

تشنه لب جان به لب آب سپردن سهل است 

تشنه وصل کند یاد ز کوثر عجب است 

 

اندر آنجا که فروزنده شود آتش عشق 

عاشق ار خویش نیفکند در آذر عجب است 

 

دل بریدن نه عجب ز اصغر و اکبر ای دل 

دل عاشق ز پی اکبر و اصغر عجب است

 

تن بی سر عجبی نیست رود گر در خاک 

سر سرباز ره عشق به پیکر عجب است 

 

چوب خوردن به لب و لب نگزیدن نه عجب 

گر تبسم نکند بر رخ دلبر عجب است

 

با تولای تو ای صاحب دیوان جزا 

هر که در دل کند اندیشه محشر عجب است 

 

جودی سوخته جان زین غم اگر در همه عمر 

جا در آذر نکند همچو سمندر عجب است

آستان بوسم اگر آن قبله مقصود را 

تا قیامت شکر گویم طالع مسعود را 

 

غیر سودایش ندارم هیچ سودای دگر 

خوش ز خاطر برد عشقش هر زیان و سود را 

 

عالم ایجاد را جانبخش اگر جانش بود 

از چه در سوکش ز تن جان رفته هر موجود را

 

نوح از جودی جودش گشت از طوفان خلاص 

آری آری دیده سوی اوست هر ذی جود را 

 

آه از آن ساعت که بعد از قتل او زینب بدید 

در کف شمر ستمگر تیغ خون آلود را 

 

می‌زدندش تیر و او اندر وضو از خون تیر

طاعت از این عبد آری خوش بود معبود را

 

چشمه چشمه شد چسان از نوک پیکان سینه‌اش 

کان تن نازک مثل شد جوشن داوود را 

 

آتشی کاندر خیام افکند خولی بگذراند 

از نهم افلاک چون آه یتیمان دود را 

 

ساربان چون قطع کرد از بند دستش بهر زر 

کاش یا رب می‌شکستی دست آن مردود را

 

جور شمر و آتش ظلم یزید از یاد برد 

قصه شداد را و کرده نمرود را 

 

هیچ نشماری به عالم جود جودی را ولی 

روز محشر قدردانی مرد صاحب جود را

مگوی عاشق صادق تو مبتلایی را که 

صبر می‌نتواند کند بلایی را 

 

طریق مهر و وفا نیست آنکه نتواند 

ز دست دوست تحمل کند جفایی را 

 

صبور خواهی اگر در بلا ببین که ز شوق 

ز جان خرید بلاهای کربلایی را

 

ببین کشید گه از سینه و به دیده نهاد 

عوض بهر مژه ناوک هر بلایی را 

 

به جز حسین نظر کن ببین که تاب آرد 

چنین مصیبت و این گونه ماجرایی را 

 

کسی شنیده که در حال نزع نرم کنند 

ز چکمه سینه مجروح بینوایی را

 

به غیر خولی بی‌دین کسی میان تنور 

که برنهاده سر از بدن جدایی را؟ 

 

به غیر زاده سعد لعین که در شب تار 

به روی خار دواند برهنه پایی را؟ 

 

به جز یزید که دیده کسی که بعد از قتل 

زند ز چوب لب لعل جان فزایی را؟ 

 

شها به جز تو که داده به جودی این منصب 

که داده طلعت شاهی کمین گدایی را