گرفته‌اند، جوان‌دارها جوان مرا

شکسته‌اند، کمان‌دارها نشان مرا

 

به ساقه‌ی گلِ‌سرخم زدند، اما نه

تبر زدند شکستند، استخوان مرا

 

غروبِ ظهرِ دَهم را زمینیان دیدند

به خاکِ سرخ کشیدند، آسمان مرا

 

به روی برگِ درختم قدم زدند، همه

بهارِ لِه شده‌ی من ! ببین خزان مرا

 

عصای پیریِ بابا ! نلرز، می‌لرزم

ببین ستونِ ترک‌دارِ زانوان مرا

 

شکستن از تو؛ صدای شکستنت با من

کنار آینه‌ات گوش کن فغان مرا

 

دواتِ خونِ تو جاری‌ست، روی دفترِ خاک

چقدر نیزه نوشته‌ست، داستان مرا

 

تمام زندگی‌ام را کنار هم چیدم

بغل گرفته عبایم تمامِ جان مرا

 

دهان سرخ زمین گفت، هم‌نوا با من

خدایِ من بکُشد مَردمِ زمان مرا

 

نمازِ مغرب‌مان را بهشت می‌خوانیم

مؤذنِ صفِ محشر ! بگو اذان مرا

کاش که در باغ اضطراب نیفتد

روی زمین شیشه ی گلاب نیفتد

 

چشم‌‌ ابوالفضل در حرم نگران است

پای علی اکبر از رکاب نیفتد

 

می‌رود ارباب مثل باز شکاری

شیر حرم از روی عقاب نیفتد

 

کرده کمین نیزه ای به قصد تقرب

نقشه کشیده‌ست از ثواب نیفتد!

 

آمده شیطان ز صحنه‌ عکس بگیرد

حرمله نزدیک‌ شد ز قاب نیفتد

 

فاطمه ی کربلاست حضرت زینب

آمده تا باز ابو تراب نیفتد

 

خیمه‌ی لیلا غریق اشک حرم شد

خانه‌ی کس اینچنین در آب نیفتد

 

گفت که از ما‌ گذشت کاش خدایا

ولوله در خیمه‌ ی رباب نیفتد

غرقِ حماسه است طلوعِ پگاه تو

خورشید می‌دمد ز تماشای ماه تو

 

دلتنگ می‌شویم برای پیامبر

وقتی که نیست آیهٔ فجر نگاه تو

 

با اشک‌های خویش فرستاده‌ام تو را

آبی نبود تا که بپاشم به راه تو...

 

جایی برای بوسه به جسمت نمانده است

از بس که تیر، خیمه زده در پناه تو

 

صبح آشنای مدّ اذان تو بوده‌ایم

حالا چرا بریده بریده‌ست آهِ تو؟!

علی‌اکبر همین که چهرۀ خود را نمایان کرد

خدا خورشید را در هفت پشت ابر پنهان کرد

 

علی‌اکبر سوار اسب شد، آقا خداحافظ

جوانی‌های پیغمبر تو گویی رو به میدان کرد

 

شهادت تشنۀ بوسیدن لب‌های خشکش بود

علی‌اکبر طوافی کرد در میدان و طوفان کرد

 

علی‌اکبر زمین افتاد، یا نه آسمان افتاد

علی‌اکبر زمین را آسمانی‌تر چراغان کرد

 

شهادت هم نمی‌دانست با این جان چه باید کرد

کرم کرد و شهادت را به خون خویش مهمان کرد

 

خدا خورشید را در هفت پشت ابر پنهان کرد

علی‌اکبر همین که چهرۀ خود را نمایان کرد

می‌روی، اشک پدر بدرقه‌ی راهت باد

دور از تیر بلا، چهره‌ی دلخواهت باد

 

ای سراسر همه‌خوبی، چه کنی با دل من؟

می‌روی، می‌رود از دست همه حاصل من

 

ای که جمع است به تو حُسن علی و حسنم

ز تماشای قد و قامت تو دل نَکنم

 

ای جوانیِ علی، جنگ سرِ نام علی‌ست

لرزه بر لشکر دشمن هنرِ نام علی‌ست

 

تو اُحد می‌روی و زخم بلا خواهی خورد

زخم نیرنگ، ز هر بی‌سر و پا خواهی خورد

 

برو اما نکند لاله‌ی پرپر گردی

نکند روی عبایم، به حرم برگردی

 

کاش در کوچه‌ی لشکر قدِ تو خم نشود

کاش مانند خودم، جسم تو درهم نشود

 

تو پراکنده‌ترین پیکرِ در این دشتی

سرو من! شاخه به شاخه به حرم برگشتی

نشسته‌ام بغل بغل ستاره جمع می‌کنم 

 

بدن که نه! کتاب پاره پاره جمع می‌کنم 

 

چه کار سخت و مشکلی انار دانه دانه‌ام 

تو پخش می‌شوی و من دوباره جمع می‌کنم 

 

تن تو را میان لشکری که قهقهه زنان 

نشسته است و می‌کند نظاره جمع می‌کنم

 

شبیه شعله‌های آتشند این کنایه‌ها 

تو را میان این همه شراره جمع می‌کنم 

 

چه کرده‌اند با تنت که ذره ذره تو را 

کنار هر پیاده و سواره جمع می‌کنم  

 

علی بلند شو ببین که در میان خیمه‌ها 

دوان دوان چگونه گوشواره جمع می‌کنم

با خداحافظی‌ات جان ز جهانم می‌رفت

رفتی و پشت سرت روح و روانم می‌رفت

 

آتشی از لب خشکت به لبم آوردی

من چنین پیر نبودم که، تو پیرم کردی

 

آخرین مرتبه در پیش پدر راه برو

تا تو را سیر ببینم به نظر راه برو

 

می‌روی قلب پدر پشت سرت می‌ریزد

آهِ بابا ز لب خون جگرت می‌ریزد

 

لب تفدیده‌ات از داغ، سنان خواهد خورد

پهلویت هم‌نفس کوچه نشان خواهد خورد

 

دشت از عطر دل‌انگیز تنت پر شده است

کربلا لالهٔ من از بدنت پر شده است

 

ای مکسر شدهٔ سوختهٔ زهرایی

هر کجا می‌نگرم پرپرِ من! آنجایی

 

از لب سوخته‌ات یک پدر دیگر گو

صبر کن تا بکشم خون دلت را ز گلو

 

نیزه‌ها را به هوای بدنت می‌گردم

با قد تا شده دنبال تنت می‌گردم

 

قاتلت لشکری از نیزه و از شمشیر است

قد کمان آمده‌ام پیش تو اما دیر است

 

پسرم مثل سقیفه به سرت ریخته‌اند

یادگاران خلیفه به سرت ریخته‌اند

 

برسان پیش علی خستگی‌ام را بابا

بعد تو، هستی من، خاک سر این دنیا

 

خون ز زخم بدنت می‌رود و می‌بینم

جان به سختی ز تنت می‌رود و می‌بینم

برخیز علی جان پدر پیرِ تو تنهاست

برخیز که دیده به رهت دیده‌ی لیلاست

 

شد کوچه برای زدنت باز عزیزم

ای وای که پهلوی تو چون پهلوی زهراست

 

هرچند به هم ریخته رخسار نکویت

زخمیست ولی باز مه روی تو زیباست

 

مانند اذان در همه جا پخش شدی تو

تو پخشِ زمین و پدرت محو تماشاست

 

جمع بدنت کار من و عمه نباشد

چشمم به حرم، بهرِ کمک، جانب سقاست

 

برخیزو ببین عمه رسیده به‌کنارت

ناموس علی روبروی دیده‌ی اعداست

 

برگشت تنت خیمه، ولیکن برنگشتی

غلتیدنِ بر خاک فقط قسمت باباست

چون درختی که زدند و ثمرش میریزد

پسری نیز به پای پدرش میریزد

 

همه شیرینی بابا به پسر داشتن است

تلخ اینجاست که دارد شکرش میریزد

 

آه این دشت پر از آکله الاکباد است

لشکر هنده به دور جگرش میریزد

 

کس ندانست چه محکم به رویش تیغ زدند

آنقدر بود که حتی سپرش میریزد

 

پدر افتاد و به زانو زدنش خندیدند

طعنه چون بار به روی کمرش میریزد

 

بوسه ای گر نزند جان به لبش میرسد و

بوسه ای گر بزند هم جگرش میریزد

 

نیزه ای با لب و دندان علی لج کرده

لخته خون از دهنش دور و برش میریزد

 

نیزه را گر نکشد راه نفس میگیرد

نیزه را گر بکشد نیز سرش میریزد

 

ببریدش ولی این جسم علی اکبر نیست

کمترش میرود و بیشترش میریزد

میرود قوت قلب همه ،مهتاب حرم

میرود پشت سرش حضرت ارباب حرم

 

چقدر دست نوازش به سر ماه کشید

گریه میکرد حسین از دل خود آه کشید…..

 

که خدایا پدری پیرم و من محتضرم…

یا معین الضعفا جان تو جان پسرم….

 

نرو ای زندگی ام بال و پرم را نشکن

ای همه هستی بابا کمرم را نشکن….

 

نور چشمم ز غم تو بصرم سوخت علی

قدری آرام برو که جگرم سوخت علی….

 

آه در باغ حرم رنگ خزانی افتاد

پدری خورد زمین تا که جوانی افتاد

 

گریه میکرد حسین،شمر تبسم میکرد

مرکب از بخت بدش راه حرم گم میکرد

 

کوچه ای وا شدو پهلوی علی درد گرفت

گفت یا حیدر و ابروی علی درد گرفت…..

 

از عقاب آخر سر این پسر شیر افتاد

نوه ی فاطمه در زیر لگد گیر افتاد….

 

هرکسی بر تن او سهم خودش را میزد

شیر افتاده و کفتار به او پا میزد…..

 

آه وقتی به حرم ناله ی این ماه رسید

با چه حالی به سر نعش پسر شاه رسید….

 

از سر زین همه دیدند که با رو افتاد

پسر فاتح خیبر سر زانو افتاد

 

گفت ای تازه جوانم کمرم درد گرفت

لشکری ریخت سرت آه سرم درد گرفت

 

جگرم سوخته، شمر از جگرش میخندد

پسر سعد به من با پسرش میخندد

 

اثر چیست شدی این همه مبهم پسرم

نور چشمم شده کم یا تو شدی کم پسرم

 

پسر حضرت لیلایی و پروانه شدی

مثل تسبیح چرا یکصد و یک دانه شدی…

 

سهم بابای تو از داغ جوان خنده شده

پیکرت در همه ی دشت پراکنده شده

 

پیکرت را تک و تنها ز کجا جمع کنم

همه زندگی ام را به عبا جمع کنم….

 

جگرم درد گرفته ست دوا نیست علی

چیده م جسم تو را چند هجا نیست علی

 

میرود جان ز تنم گر تو نخیزی اکبر

چه کنم تا ز عبایم تو نریزی اکبر

 

جان من با قسم عمه که برگشت علی

دشت از تو شده پر یا تو پر از دشت علی

 

گل خود را به عبا خونی و پرپر ببرم

علیِ اکبر خود را علی اصغر ببرم….

 

خیز و از جا پدر بی کس و بی یار ببین

عمه ت را وسط لشکر اغیار ببین….

 

خیز و از جا پدر بی کس خود یاری کن

عمه ت دست به معجر نبرد کاری کن….

تنها اگر ماندم! ندارم غم، علی دارم

حتی اگر باشد سپاهم کم، علی دارم

 

شکر خدا که قلب اهل خیمه آرام است

وقتی‌که هم عباس دارم، هم علی دارم

 

شکر خدا که پرچمم در دست عباس است

از دست او افتاد اگر پرچم، علی دارم

 

آری عصای دست دارم، قامتم روزی

از داغ عباسم اگر شد خم، علی دارم

 

با خویش می‌گفتم اگر روزی نباشم هم

زن‌ها نمی‌مانند بی مَحرم، علی دارم

 

دور و برم کم کم شد از اصحاب هم خالی

اما دلم خوش بود می‌گفتم علی دارم

::

می‌خواستم عالم پر از نام علی باشد

حالا به روی خاک یک عالم علی دارم

قرآنِ آیه آیه‌ی صحرای کربلا

پیغمبر مقطّعُ‌‌ الاعضای کربلا

 

ماه تمام، آینه‌ی قامت رسول

بالا بلند، شاخه‌ی طوبای کربلا

 

قلب تو بود محو تماشای ذات حق

رفتی و عرش، غرق تماشای کربلا

 

خون می‌چکد شلاله‌کش از گیسوان تو

مجنون زخم‌های تو لیلای کربلا

 

با تو چه کرده‌اند که چون سرخی غروب

رنگ تو را گرفته سراپای کربلا

 

باید چه کرد با غم پرطمطراق تو

ای رفته از نگاه، مسیحای کربلا

 

برخیز و این معادله‌ها را به هم بریز

ای قامتت قیامت عظمای کربلا

 

ما اَعْظَمَ مُصیبَةُ قَتلِکْ، عَلَی الحُسین

ای روضه‌ی تو محشر کبرای کربلا

 

آغاز رجعت است، صلا می‌دهد ظهور

برخیز ای مقطّع‌الاعضای کربلا

علی جانِ حرم بودی و جانانِ بنی‌هاشم

خسوف خون کجا و ماه تابان بنی‌هاشم

 

 تو عطشان، قاسمم عطشان، علیِ اصغرم عطشان

 شدم شرمنده‌ی لب‌های عطشان بنی‌هاشم 

 

نشد تنها تو را پیدا کنم از بس که پخشی تو

 به دنبال تو می‌گردند چشمان بنی‌هاشم 

 

جدا کردند از هم آیه‌هایت را به سرنیزه

نشد جَمعت کنم از خاک، قرآن بنی‌هاشم

 

نشد هر کار کردم پیکرت را تا که بردارم

صدا کردم بیایید ای جوانان بنی هاشم

 

 جوابم را نده باشد فقط وا کن دو چشمت را 

مدارا کن تو با قلب پریشان بنی‌هاشم 

 

اگر عمه نمی‌آمد که زود احیا کند من را 

کنارت جان سپرده بودم ای جان بنی‌هاشم

 

 کنارت زنده ماندم آمدم در خیمه جان دادم

 چو دیدم بی تو چشمان هراسان بنی‌هاشم

وقتی زبان بگذاشت در کام امامش

یعنی که بوده حوض کوثر تشنه کامش

 

ممسوس در ذات خداوند تعالی است

اللهُ اکبر از بلندای مقامش

 

زخمی است باقی بر جگر از رفتن او

زخمی که تنها مرگ باشد التیامش

 

خونش حلال تیغ‌ها و نیزه‌ها شد

شد آب، مهر مادرش زهرا، حرامش

 

هرگز نباشد فدیه‌ی یک تار مویش

گر کل عالم ذبح گردد پیش گامش

 

از زخم‌هایش وحی می‌جوشد پیاپی

پیغمبری، شد پخش در صحرا پیامش

 

خیر کثیر خیمه را خیرات کردند

روشن کنید آتش دوباره روی بامش

 

ناحیه بالای سرش خون گریه می‌کرد

جان داد در پایین پا با هر سلامش

 

بر صورت اکبر نهاده صورتش را

تشریف آورده به زانو تا مقامش 

 

چون که علی را هفت دفعه آرزو کرد

روی لب هفت آسمان جاری است نامش

باز از تیر الم زخم دلم کاری شد 

جای اشک از بصرم خون جگر جاری شد 

باز از دیده و دل طاقت خودداری شد 

دامنم باز ز خون مژه گلناری شد

 

پست اندر نظرم قد صنوبر آمد 

تا به یادم قد سرو علی‌اکبر آمد

 

وه چه اکبر قدش افکنده ز پا طوبی را 

نور بخشیده رخش مهر جهان‌آرا را 

گیسویش کرده سیه پوش شب یلدا را 

کرده مجنون ز غم فرقت خود لیلا را

 

ذکر یاقوت لبش قوت دل و جان حسین 

گرد خط دو رخش سبزه و ریحان حسین

 

هر که یاد از مه رخسار پیمبر می‌کرد 

از فروغ رخ او دیده منور می‌کرد 

زلف بر عارض او عود به مجمر می‌کرد 

لب لعلش به سخن قصه کوثر می‌کرد

 

هر زمانی‌که حسین جانب او کرد نگاه 

گفت لا حول ولا قوة الا بالله

 

وه چه اکبر که به رخ شبه پیمبر باشد 

وه چه اکبر که به بازوی چو حیدر باشد 

تشنگان را چه غم او ساقی کوثر باشد 

شافع امت جدش صف محشر باشد

 

هرکه در دل غم آن شبه پیمبر دارد 

چه غم از سوزش و از گرمی محشر دارد

 

دید شهزاده چو بی یاری شاهنشاه دین 

پی تعظیم پدر خم شد و بوسید زمین 

گفت ای داده شرف فرش تو بر عرش برین 

خادم بارگه خاص تو جبریل امین

 

من که در سایه ات ای مهر شعاع آمده‌ام 

گر اجازه بدهی بهر وداع آمده ام

 

ناله‌ی اصغر بی شیر ز جان سیرم کرد 

العطش گفتن اطفال زمین‌گیرم کرد 

غم بی یاری تو حالت تصویرم کرد 

حکم تقدیر عجب بردم شمشیرم کرد

 

هرکه از جان گذرد در دم شمشیر رود 

چون‌که تقدیر چنین بود چه تدبیر رود

 

شاه گفتا دل من خوش که خیالی دارم 

در گلستان جهان تازه نهالی دارم 

روز را همچو تو خورشید مثالی دارم 

شب ز ابرو و رخت بدر و هلالی دارم

 

از تو گر یک نفس ای روح روان دور شوم 

همچو یعقوب ز هجر تو یقین کور شوم

 

دل لیلا ز غم مرگ تو گردید کباب

خانه صبر من از داغ تو گشته است خراب

از چه بر کشته شدن می‌کنی این‌قدر شتاب 

نوجوان اکبر من هست ترا وقت شباب

 

تیشه جور کند ریشه و بنیاد ترا 

غرقه خون چون نگرم قامت شمشاد ترا

 

بود امیدم که تو را جان پدر شاد کنم 

حجله‌ی عیش تو را بندم و داماد کنم 

خاطر زار خود از بند غم آزاد کنم 

دل خود شاد از آن قد چو شمشاد کنم

 

ای دریغا ز غمت زهر الم نوشیدم 

عوض خلعت شادیت کفن پوشیدم

 

ای قدت سرو خرامان و رخت ماه تمام 

مهر بنموده فروغ از مه رخسار تو وام 

پیش رویم دمی ای سرو خرامان بخرام 

او به ره می شد و می‌گفت پدر در هر گام

 

حیف از این سرو خرامان که ز پا می‌افتد 

آه کاین مرغ خوش‌الحان ز نوا می‌افتد

 

جودیا سوختی از آتش غم عالم را 

زدی آتش دل جن و ملک و آدم را 

بیش ازین شرح مده قصه‌ی این ماتم را 

دمی ای سوخته اقبال فروکش دم را

 

نه به یک‌باره ز آه تو جهان می‌سوزد 

بلکه خود کارگه کون‌ومکان می‌سوزد

ما گرفتار آفریده شدیم

عاشق ِیار آفریده شدیم

خاک ما را ز باده گِل کردن

مست دیدارآفریده شدیم

به امیدى که ذبح مان بکنند

نذر دلدار آفریده شدیم

نسل در نسل عاشقت هستیم

آبرو دار آفریده شدیم

خوب شد چون تو دست میگیرى

ما گنهکار آفریده شدیم

چون که آخر تو میخرى ما را

سرِ بازار افریده شدیم

 

لذتى دارد این اسیر شدن

پاىِ این خانواده پیر شدن

 

روزگاریست در تمنائیم

مثل قطره میان دریاییم

پسرِ ارشد امام حسین 

ما همه نوکرو تو آقاییم

هر کجا بوى زلف تو آید

سر گرفته به دست مى آییم

کاش مادر بزرگ تو بود

همه امشب به یاد زهراییم

بى جهت نیست عاشقت شده ایم

بى جهت نیست مست و شیداییم

در میان عروس هاى على

ما گرفتار ام لیلاییم

 

ریشه دارد کسى که نوکر توست

مادر ما کنیز مادر توست

 

خوش بحالِ دلی که ساغر شد

گریه ها کرد تا مطهر شد

هرکسی دید ابروانِ تو

زائر صورت ِ پیمبر شد

راه می رفتی و به دنبالت

دلِ سادات تنگ ِ مادر شد

همه گفتند پنج تن یک جا

رویِ دستِ حسین اکبر شد

دست پرورده امام حسن

چه کسی نا امید از این در شد

نمکِ سفره علی خوردی

طرز جنگیدنت چو حیدر شد

با تو شش گوشه شد ضریح حسین

چون مقامِ تو فوقِ باور شد

 

ما همیشه حرم که آمده ایم

قبل از ارباب بر تو رو زده ایم

 

از پسرها جگر درست شده

از جگرها پسر درست شده

چقَدَر باغبان خمیده تا

پیش چشمش ثمر درست شده

وقت نقاشىِ سرِ زلفت

شاهکار هنر درست شده

قد کشیدى و زیر سایه تو

بهر عمه سپر درست شده

وقت جان دادنِ جوان انگار

دردها در کمر درست شده

با تماشاى دست و پا زدنت

قتلگاه پدر درست شده

بهر یک پیرِ مرد ِخورده زمین

چقدر درد سر درست شده

از على ِ حسین بر دستش

صد و ده تا پسر درست شده

زود عباس با عبا آمد

کار بدست قمر درست شده

 

عمه مضطر شده زجا بر خیز

حرف معجر شده ز جا برخیز

 

خواستم تا بغل کنم بدنت

ریخت از لاى پنجه ها تنت

آبرویم میان لشگر رفت

از جگر لحظه صدا زدنت

یوسفم گیر گرگ افتادى

پنجه پنجه شدست پیرهنت

جگرم ریخته بهم چه کنم

با تماشاى دست و پا زدنت

چه کنم تا کمى نفس بکشى

چه کنم وا شود کمی دهنت

از لبت خون لخته مى پاشَد

مثل جان دادن عمو حسنت

مثل کوچه تو گیر افتادى

همه با هر چه بود میزدنت

پشت در یک عبا روى مادر

کربلا این عبا شده کفنت

قد خمیده یکى یکى ازخاک

در عبا جمع میکنم بدنت

بگشای روزه‌ ای سر و جانم فدای تو 

گردم فدای چهره چون کهربای تو 

 

طفلی هنوز و نیست تو را تاب تشنگی 

تو بهر آب سوزی و من از برای تو 

 

تو خورد سالی و طاقت نباشدت 

جز نان جو چه بوده سحر گه غذای تو

 

گویا که مشق تشنگی کربلا کنی 

زود است افتاده به سر این هوای تو 

 

بگشای روزه ز آب روان بس بود تو را 

ای نور دیده تشنگی کربلای تو 

 

امروز گر ز تشنگی از پا فتاده‌ای 

از مهر روی زانوی باب است جای تو

 

لیکن به کربلا چو فتد پیکرت به خاک 

جز تیغ و نیزه‌ها نبود متکای تو 

 

آن یک نشان تیر کند و آن نشان تیغ 

فرق ز هم دریده و قد رسای تو 

 

آن یک ز نوک نیزه کند پهلوی تو چاک 

وان یک ز تیغ سر ببرد از قفای تو

 

جاری هنوز خون ز گلویت ز دست ظلم 

آن یک برد عمامه و آن یک ردای تو 

 

جان باشدت هنوز به پیکر که از بدن 

آن پیرهن برون کند و این قبای تو

 

جودی اگر مشرف فیض حضور نیست 

بهتر همان که نوحه کند در عزای تو

شه در خیمه چو بشنید صدای پسرش 

زد به سر دست غم و شد سوی میدان ببرش 

 

دید سروی که ز تیغ ستم افتاده ز پا 

دید نخلی است لگدکوب ز پا تا به سرش 

 

مغز سر ریخته بر عارضش از ضرب عمود 

سرخ از خون جبین گشته رخ چون قمرش 

 

فرق بشکافته سرش شق شد تن غرق به خون 

به چنین حال نبیند پسری را پدرش 

 

سرش از خاک گرفت و دل خونین بنهاد 

لب خشکیده خود را به لب چون شکرش 

 

گفت جانا پدرت آمده چشمی بگشا 

کمر خم شده‌اش بنگر و چشمان ترش

 

چشم‌ بگشود چو گل بر رخ بابش بشکفت

سخنی گفت به آن شاه که خون شد جگرش

 

که پدر چشم بهم نه که کنم جان تسلیم

چون پدر تاب ندارد دم مرگ پسرش

 

جودیا آه که شهزاده دم جان دادن

جان همی داد روی زانوی شه بود سرش

چه شود پا نهی ای جان پدر بر سر من

لب خشکیده من بینی و چشم تر من 

 

چون مرا قوت آن نیست که آیم بر تو 

چه شود گر تو نهی بر سر زانو سر من 

 

دم مرگ است مرا آرزوی دیدن تو است 

چه شود گر که بیایی ز وفا در بر من 

 

جان چه باشد که نثار قدم دوست کنم 

ای پدر جان به فدایت سر من پیکر من 

 

همه‌ی غصه‌ی من در دم آخر این است 

اول بی‌کسی تو نفس آخر من 

 

روی بنمای پدرجان دم آخر به رخم 

تا تجلی کند از روی توأم داور من

مرحبا مرکب فرخنده آغشته به خون

که به یک گام زدن بردیم از دهر برون

 

حال که از سنگ جفا شیشه عمرم بشکست

باش پادار که رفته است مرا کار ز دست

 

سرم از ضربت شمشیر دوتا گردیده

از کفم حال عنان تو رها گردیده 

 

طاقت زخم نباشد دگرم بر پیکر

جسم مجروح مرا بر دم شمشیر مبر 

 

عمر آخر شد و بر پشت تو تا جا دارم

یک تمنا ز تو ای بادیه‌ پیما دارم

 

که مرا تا رمقی هست تو از غم برهان

جسم صدچاک مرا توبه در خیمه رسان

 

من همی یک تن و قاتل ز حساب افزون است

پدرم واله و لیلا ز غمم مجنون است

 

برسانم به‌ در خیمه که شاید پدرم 

مرهم از مهر گذارد به جراحات سرم

 

آرزو بود به زینب که شب شادی من

پوشد از مهر ببر خلع خلعت دامادی من

 

ای دریغا که در ایام جوانی مردم

داغ حسرت به دل از روی عزیزان بردم

 

جودیا خشک کنی ز آتش دل دریا را 

شمه ای گوی اگر درد دل لیلا را