این اسیران را به عزت سوی شهر آریمشان

بوی بهشت می وزد از داخل تنور

ای که فراز نیزه تو را آشیان شده

من که مکشوفه روضه می خوانم

می زند آتش به قلبم ماجرای نیزه ها

زلف دیوانگی ام باز پریشان شده است

خواهرت تفسیر کرد آیات قرآن تو را

خدا کُنَد زِ لبت یک سلام هم باشد

چو روز دگر تافت از چرخ هور

یکی گوش بگشا بر این داستان

یکی مرد گچکار، مسلم به نام

وزآن پس علی (علیه السلام) شاه اهل سجود

چو خاموش شد فاطمه از خروش

سپس فاطمه دختر شهریار

کنون سوی کوفه فرادار گوش

چو در باختر گشت، مهر منیر

عمر، پور سعد حرامی نژاد

سوخته گرچه پرش از شرر غارت ها

کسی نداد ،جواب سلام هایش را

روبروی لشکری از شمر تنها ایستاد

یک دم میان این همه صوت مهیب بود

حتما سرت صَلاحِ مرا در نظر گرفت

عجب شهریست اینجا ، پر هیاهو

اگر که باد مخالف کمی امان بدهد

این پشت بامها که تو را سنگ می زنند

ای کاش کوچه کوچه ی کوفه فراخ بود