عجب شهریست اینجا ، پر هیاهو

حتما سرت صَلاحِ مرا در نظر گرفت

می رفت و زیرِ ماه دلی را پسند کرد

دلی که در قفسِ آهِ آتشین مانده

وای از نگاه بی خرد بی مرام ها

گفته اند روضه ای کشنده بگو

شامیان خنده به زخم جگر ما نزنید

خنده بر پاره گریبانی مان می کردند

هر جا سخن از زینب و دروازه شام است

خیال کن سر نی آفتاب هم باشد

کاش در بزم شراب آنروز تشت زرنبود

بی تو چه سخت می گذرد روز و ماه ها

گاهی ز روی نی سر تو می خورد زمین

مبهوتم از نظاره تشت طلای تو

وقتی رسید قافله در مجلس یزید

شام یعنی انتهای خستگی

عبور قافله را بین شام می بینم

اگر که باد مخالف کمی امان بدهد

این پشت بامها که تو را سنگ می زنند

وقت اذان مأذنه ها می شود ، کرید

ای کاش کوچه کوچه ی کوفه فراخ بود

رقاصه های مست هی رقص می کنند

من آفتاب لم یزل من سر سبحانم

سرت در طشت ، پا به پای من سوخت

کسی چون روز من دیگر نبیند

فلک چه بلای عظیم آفرید