من قدرتی دیگر به تن ندارم

دستی دگر چون در بدن ندارم

 

دشمن چو بسته راه من ز هر سو

به خیمه راه آمدن ندارم

 

افتاده‌ام تنها به چنگ دشمن

و آن بازوی لشگرشکن ندارم

 

زین حال من، عدو گرفته نیرو

چون قدرتی دیگر به تن ندارم

 

شد پاره مشگ و  آب‌ها فرو ریخت

به خیمه، روی آمدن ندارم

 

شرمنده‌ام اخا، چو پیشم آیی

من قدرت بر پا شدن ندارم

 

زینب مگر چشم مرا ببندد

در کربلا، مادر که من ندارم

 

پوشیده‌ام لباس فخر و عزت

چه غم اگر که من کفن ندارم

 

به مادرم ام‌البنین بگوئید:

دیگر غمی ازین محن ندارم

 

جز وصف حال عاشقان حسانا

در مَطلبی میل سخن ندارم

دلی به وسعت پهنای عرش بالا داشت

لبی به وسعت مهریه‌های زهرا داشت

 

کنار علقمه در سجده‌گاه چشمانش

نداشت هیچ‌کسی را فقط خدا را داشت

 

اگرچه قطره آبی میان مشک نبود

ولی کرانه‌ی چشمش هزار دریا داشت

 

هدر نرفت ز پرتاب چله‌ها، تیری

امیر علقمه ازبس‌که قدّ و بالا داشت

 

همین‌که در وسط گیرودار، گیر افتاد

عمودی آمد و فرقش شکست تا جا داشت

 

درست وقت نزولش، همه نگاه شدند

رشید بود و زمین خوردنش تماشا داشت

 

حسین بود و علی‌اصغر شهید شده

کنار علقمه اما هنوز سقا، داشت...

از بس که دارد آبرو پیش خدا دستش

محشر شفاعت می‌کند از انبیا دستش

 

عالَم زده دستان خود بر دامن آن‌که

شد جایگاه بوسه‌ی دست خدا دستش

 

اصلاً چرا باید به دست دیگری رو زد

وقتی که دستم را گرفته بارها دستش

 

با دست خالی زائر از صحنش نخواهد رفت

حتی مسیحی را کند حاجت‌روا دستش

 

از گونه‌ی خیس محبان سر کویش

در بزم روضه جمع کرده اشک را دستش

 

شد کاشف‌الکربِ حسینِ فاطمه چشمش

شد حامل پرچم به دشت کربلا دستش

 

دست از برادر بر نخواهد داشت یک لحظه

حتی ابوفاضل اگر باشد جدا دستش

 

ای کاش می‌شد آب را تا خیمه می‌بردیم

این بود تنها آرزوی هر دوتا دستش

 

من از مقام دست‌هایش خوب فهمیدم

از پشت سر شمشیر خورده بی‌هوا دستش

 

بسته نمی‌شد دست‌های خواهرش زینب

از تن نمی‌افتاد اگر آقای ما دستش

 

پیچید در ارض و سما «وَیْلِی عَلَى شِبْلِی» 

در لابه‌لای نخل‌ها افتاد تا دستش

 

آن قبر کوچک می‌دهد بوی تبر خوردن

نذر حسین ابن علی شد چشم.. پا.. دستش...

شده‌ست سهم فرات از خجالت آب شدن

عطش چشیدن و از تشنگی عذاب شدن

 

ابوالفضائل این خانواده شرمنده‌ست

شده‌ست سهم جگرها فقط کباب شدن

 

عجب مقام رفیعی، که منحصر در اوست

شهیدِ العطشِ کودک رباب شدن

 

به شأن او شهدا رشک بی‌حساب برند

به رتبه‌ی پسر فاطمه خطاب شدن

 

أمان اهل زمین را أمان نیازی نیست

خوشا برای علمداری انتخاب شدن

 

محال باشد از این آستانه نومیدی

محال باشد از این آستان جواب شدن

 

کفیل حوریه‌ها بوده است یعنی که

برای فاطمیات حرم حجاب شدن

 

دعا کند که شود پیش‌مرگ زینب‌ها

دو دست فدیه کند وقت مستجاب شدن

 

خبر برای رقیه رسیده از چشمش

رواق آینه در معرض خراب شدن

 

گمان که عاقبت روی ماه او این است

عمود خوردن و در صحن عرش قاب شدن

 

نجف برای عزا آمده کنار تنش

برای زائر دستان آن جناب شدن...

رخصت بده از داغ شقایق بنویسم

از بغض گلوگیر دقایق بنویسم

می‌خواهم از آن ساقی عاشق بنویسم

نم‌نم به خروش آیم و هِق‌هِق بنویسم

 

دل خون شد و از معرکه دلدار نیامد

«ای اهل حرم میر و علمدار نیامد»

 

در هر قدمت هر نفست جلوۀ ذات است

وصف تو فراتر ز شعور کلمات است

در حسرت لب‌های تو لب‌های فرات است

عالم همه از این همه ایثار تو مات است

 

از علقمه با دیدۀ خونبار نیامد

«ای اهل حرم میر و علمدار نیامد»

 

سقا تویی و اهل حرم چشم به راهت

دل‌ها همه مست رجز گاه به گاهت

هر چند تو بودی و عطش بود و جراحت

دلواپس طفلان حرم بود نگاهت

 

سقای ادب جلوۀ ایثار نیامد

«ای اهل حرم میر و علمدار نیامد»

 

افتاد نگاه تو به مهتاب، دلش ریخت

وقتی به دل آب زدی آب، دلش ریخت

فرق تو شکوفا شد و ارباب، دلش ریخت

با سجدۀ خونین تو محراب، دلش ریخت

 

صد حیف که آن یار وفادار نیامد

«ای اهل حرم میر و علمدار نیامد»

 

انگار که در علقمه غوغا شده آری

خون‌بارترین واقعه برپا شده آری

در بزم جنون نوبت سقا شده آری

دیگر پسر فاطمه تنها شده آری

 

این قافله را قافله‌سالار نیامد

«ای اهل حرم میر و علمدار نیامد»

 

ای علقمه از عطر تو لبریز، برادر!

ای قصۀ دست تو غم‌انگیز، برادر!

بعد از تو بهارم شده پاییز، برادر!

برخیز! حسین آمده برخیز! برادر!

 

عباس‌ترین حیدر کرار نیامد

«ای اهل حرم میر و علمدار نیامد»

سقا شدم که آب مهیا کنم، نشد

کاری برای خشکی لب‌ها کنم، نشد

 

با اشتیاق آمدم از بین نخل‌ها

راهی به انتظار حرم وا کنم، نشد

 

تیر آمد و نشد که در این آخرین نگاه

روی تو را دوباره تماشا کنم، نشد

 

می‌خواستم که با همه قامت بایستم

عرض ادب به حضرت زهرا کنم، نشد

 

همراه کاروان شدم از روی نی مگر

کاری برای زینب کبری کنم، نشد

آن مادری که زخم‌هایت را زیارت کرد

ای نام شیرین، مثل کوثر خوش‌گوارت کرد

 

تسنیم را فرمود، اشک چشم تو باشد

نیل و فرات و دجله را خدمتگزارت کرد

 

فرموده جان عالمی بر تو «بنفسی انت»

پس واجب عینی‌ست، جان باید نثارت کرد

 

قطعاً تو را خیل ملائک بدرقه کردند

وقتی سکینه سوی میدان رهسپارت کرد

 

«یا نَفس مِن بَعد الحسین هُونی» ات قطعاً

در نزد زهرا رو سپید و رستگارت کرد

 

دست تو سقاخانه‌ی لب‌های اصغر بود

دست بریده بین صحرا شرمسارت کرد

 

پایت از این درگه بریده می‌شود؟ هرگز!

پای بریده شک ندارم پایدارت کرد

 

آه از عمودی که تنت را بر زمین انداخت

آه از کسی که بر سر نیزه سوارت کرد

 

جان‌ها فدای مادرت که چون تو ماهی را

نذر قدوم حضرت پروردگارت کرد

بخون غلطان چرائی ای علمدار سپاه من

نظر بگشا و بنگر یک زمان بر سوز آه من

 

زپشت زین چو افتادی شگست از بار غم پشتم

زجا برخیز ای که در هر غم بدی پشت و پناه من

 

به بالین تو گر دیر آمدم اینک مرنج از من

که سویت کوفیان از چهار سو بستند راه من

 

به چشمم روز روشن گشت چون شب تیره ازداغت

گشا ای نور چشمان دیده بین روز سیاه من

 

شبم روز از جمالت بود و جانم خرم از رویت 

که از قامت تو بودی سرو و از رخسار ماه من

 

بهر عضوت که آرم دست زان عضوت جدا باشد

کدامین سنگدل کشتت چنین ای بی پناه من

 

تو ای صد پاره تن از قتلگه برخیز و مأوا کن 

که بخشی زین قد و قامت صفا بر خیمه‌گاه من

 

زبهر جرعه آبی سکینه بر در خیمه

ستاده منتظر آن طفل زار بی گناه من

 

خوشم از آنکه یکشب زندگی بعد توام نبود

اگر نه روز شب میشد زآه صبحگاه من

 

من آن طاقت ندارم کز جمالت دیده بردارم

بزیر تیغ خواهد بود بر رویت نگاه من

 

نیندیشم ز هول محشر و روز جزا جودی 

که باشد مهر اولاد پیمبر عذرخواه من

علم افتاد چو از دست علمدار حسین

ناله شد همدم و گردید الم یار حسین

 

تیر بیداد چو بر دیده عباس نشست

شد روان خون دل از دیده خونبار حسین

 

دید بی‌دست چو افتاده تن میر سپاه 

روح گردید برون از تن افکار حسین 

 

قطعه قطعه چون نظر کرد تن اطهر او 

پاره‌پاره ز الم گشت دل زار حسین 

 

آه از آن دم که روی کشته عباس افتاد 

آتش اندر فلک از آه شرربار حسین 

 

گفت ای جان برادر تو شدی کشته و گشت 

به سوی شام روان خواهر افکار حسین 

 

ای دریغا که ز بی دستی تو نزد یزید 

دست‌بسته برود عابد بیمار حسین 

 

آه از آن قامت چون سرو و از آن دست بلند 

که به خون غرقه شد ای قافله سالار حسین 

 

بار دیگر به مددکاری من خیز که نیست 

دیگری جز تو در این دشت مددکار حسین 

 

دوش جودی به گلستان حسین سیر نمود 

گل عباسی آورد ز گلزار حسین

دم مرگ است و دلم در هوسی افتاده

کاین هوس در دل مشتاق بسی افتاده 

 

شربت جام شهادت چقدر شیرین است 

گویی اندر شکرستان مگسی افتاده 

 

ز من اینک که دهد مژده به مرغان چمن 

که برون مرغ دگر از قفسی افتاده 

 

پسر شیر خدا را که دهد عرضه که باز 

چاکرت زیر سم هر فرسی افتاده 

 

آخر ای دادرس خلق به فریادم رس 

که بهر دل شده‌ای دادرسی افتاده 

 

پای بگذار دمی بر سرم ای عیسی دم 

کار سرباز رهت با نفسی افتاده 

 

دل جودی و امید کرم شاه شهید 

چشم امید ز هر کس به کسی افتاده

راست در عالم ایجاد لوای غم شد 

تا حسین را کمر از مرگ برادر خم شد 

 

تیر کین جای چو در دیده حق‌بین اش کرد

چشمه‌ی چشم غزالان حرم چون یم شد 

 

نوک پیکان چو به مشک آمدوشد مشک تهی 

گفت با خویش که این زخم تویی مرهم شد 

 

تا در افتاد ز پا گفت قضا زینب را 

قسمت تو ستم فرقه نامحرم شد 

 

آه از آن دم که شاه آمد به سر کشته‌ی او 

در دم آخرش از سوز جگر همدم شد 

 

گفت ای جان برادر تو شدی کشته و دل 

بی‌تو با درد و غم و رنج و الم توأم شد 

 

آه ازین قد رسا حیف از این دست بلند 

که قلم گشت و ز غم خون به بدل عالم شد 

 

تا تو را سرخ ز خون کاکل مشکین گردید

به فلک رایت خورشید سیه پرچم شد 

 

جودی از عیش جهان دید همان دم بربست 

که دل خون شده‌اش آگه حزین این ماتم شد

از خود صبح مهیای خروشیدن بود

علمش بر سر دوش و زرهش بر تن بود

 

یک به یک بال گشودند همه یاران و...

چشم سقای حرم، ابر پر از باران و...

 

جان به لب، داشت علمدار تمنا می‌کرد

عاقبت عشق دری هم سوی او وا می‌کرد

 

ناگهان خیمه به خیمه همه‌جا غوغا شد

گره از کار علمدار حرم هم وا شد

 

اذن داده‌ست امامش که رود ماه حرم

تا شود مرهم اشک و عطش و آه حرم

 

گفت: جانم به فدایت که چنین بی‌تابی

بهر لب‌های ترک‌خورده بیاور آبی

 

برو ای ماه! برو دست خدا همراهت!

ای یدالله! برو دست خدا همراهت!

 

می‌روی از حرم و... مشک و علم در دستت

مشک نه، نبض دل اهل حرم در دستت

 

می‌روی و همۀ دشت هوالحق گویان

دیدنی‌تر شده شمشیر دو دم در دستت

 

چشم امید تو و... دیدۀ بی‌تاب حرم...

کارِ عشق است گره خورده به هم در دستت

 

مشکِ سیراب که دیده لب عطشان تو را

به جوانمردی تو خورده قسم در دستت

 

تشنه‌لب، جان به لبِ آب فرات آوردی

دست در دستِ وفا آب حیات آوردی

 

چه شد اما که دل علقمه ناگاه گرفت

چه کسی بر تو علمدار حرم! راه گرفت

 

نابرابرتر از این جنگ ندیده‌ست کسی

فرصت رزم ز تو دشمن بدخواه گرفت

 

دست تو زودتر آهنگ رهایی سر داد

دست تو بال شد و سیر الی الله گرفت

 

تیر آنقدر شتابان به دل مشک نشست

از لب تشنۀ تو فرصت یک آه گرفت

 

آه از فرق تو و سجدۀ خونین عمود

آسمان ناله برآورد رخ ماه گرفت!

 

کیست تا علقمه از سمت حرم می‌آید

کیست از سمت حرم با قد خم می‌آید

 

خم شده سورۀ دستان تو را می‌بوسد

مصحف غیرت و ایمان تو را می‌بوسد

 

آمده مرهم این دیدۀ بی‌تاب شود

آمده با لب خشک، از غم تو آب شود

 

آمده سر بدهد روضۀ آب‌آور را

روضۀ غربت فرمانده بی‌لشکر را

 

چه کند بی‌تو لب خشک علی‌اصغر را؟ 

به که باید بسپارد گل نیلوفر را؟

 

بعد تو در حرم آل علی غوغایی‌ست

هر دلی شعله‌ور از آتش این تنهایی‌ست

 

هر دلی بعد تو از غصه تلاطم دارد

بی‌تو دشمن به حرم قصد تهاجم دارد

 

موسم بی‌کسی آل رسول است دگر

روضه‌خوان دختر زهرای بتول است دگر

 

بعد تو داغ به لب‌های فرات است ببین

اشک، گریانِ قتیل‌العبرات است ببین... 

دریا کشید نعره، صدا زد: مرا بنوش

غیرت نهیب زد که به دریا بگو: خموش

 

وقتی که آب را به روی آب ریختی

آمد چو موج، در جگرِ بحر، خون به جوش

 

گفتی به آب، آب! چه بی‌غیرتی برو

بی‌آبرو به ریختن آبرو مکوش!

 

آوردَمت به نزد دهان تا بگویمت

بشنو که العطش رسد از خیمه‌ها به گوش...

 

تو موج می‌زنی و علی‌اصغر از عطش

گاهی به هوش آید و گاهی رود ز هوش

 

از بس که «آب، آب» شنیدم ز تشنگان

دیگر نفس به سینۀ تنگم شده خروش

 

در آب پا نهادم و بر خود زدم نهیب

گفتم بسوز از عطش و آب را ننوش

 

بِاللَه بُوَد ز رشتۀ عمرم عزیزتر

این بند مشک را که گرفتم به روی دوش...

این ریشه‌ی عشق است از دل کندنی نیست

بالاتر از فهم است پس فهمیدنی نیست 

 

هرکس دلش گیر است یکجایی به هرحال 

من که دلم این روزها ام البنینی‌ست 

 

با اینکه اصلاً زاده‌ی ام البنین است 

آشفته‌تر از فاطمه امشب زنی نیست

 

این خانواده کلهم نور اند، یک نور

پس بچه‌ی این پنج تن که ناتنی نیست

 

در شهر ما نامش به روی ارمنی‌هاست 

هرچند این باب الحوائج ارمنی نیست

 

ما با فرات کربلایش قهر کردیم

چون بعد او این آب‌ها که خوردنی نیست

 

تیری که به مشکش زدید عباس را کشت 

دیگر نیازی به عمود آهنی نیست

علقمه گفتم و دیدم دلم از پا افتاد

یاد لب‌های علی اصغر و دریا افتاد

 

علقمه گفتم و دیدم که سواری بی دست

تیر آنقدر به او خورد که از نا افتاد

 

علقمه گفتم و دیدم که عمودی آمد

ناگهان در وسط معرکه سقا افتاد

 

شیری افتاد ز پا و همگی شیر شدند

گذر گرگ به آهوی حرم‌ها افتاد

 

وسط این همه سرنیزه و شمشیر و سنان

ناگهان چشم علمدار به زهرا افتاد

 

روضه‌ی دست بریده وسط علقمه بود

روضه‌خوان دست بدون رمق فاطمه بود

من قدرتی دیگر به تن ندارم

دستی دگر چون در بدن ندارم

 

دشمن چو بسته راه من ز هر سو

به خیمه راه آمدن ندارم

 

افتاده‌ام تنها به چنگ دشمن

و آن بازوی لشگرشکن ندارم

 

زین حال من، عدو گرفته نیرو

چون قدرتی دیگر به تن ندارم

 

شد پاره مشگ و  آب‌ها فرو ریخت

به خیمه، روی آمدن ندارم

 

شرمنده‌ام اخا، چو پیشم آیی

من قدرت بر پا شدن ندارم

 

زینب مگر چشم مرا ببندد

در کربلا، مادر که من ندارم

 

پوشیده‌ام لباس فخر و عزت

چه غم اگر که من کفن ندارم

 

به مادرم ام‌البنین بگوئید:

دیگر غمی ازین محن ندارم

 

جز وصف حال عاشقان حسانا

در مَطلبی میل سخن ندارم

سقا به آب، لب ز ادب آشنا نکرد

از آب پُرس از چه ز سقّا حیا نکرد

 

تجدید شد وضوی نماز امام عشق

بیهوده دستِ خویش به آب آشنا نکرد

 

تن چاک چاک دید و به بیداد، تن نداد

سر شد دو تا و قد برِ دونان، دو تا نکرد

 

«غیر از دمی که مشک به دندان گرفته بود

در عُمرِ خویش خندهٔ دندان‌نما نکرد»

 

دندان کند کمک، چو گره وا نشد ولی

دندان او هم آن گره‌ی بسته وا نکرد

 

معراج او به روی زمین شد ز پشت زین

همچون نَبی عروج به سوی سما نکرد

 

مسجود را ندیده سر از سجده برنداشت

حقِّ سجود عشق، چو او کس اَدا نکرد

ای علمدار نینوا عباس

شرف الشمس کربلا عباس

 

می‌روی از حرم به سوی فرات

دور باشی عزیزم از آفات

 

گفتی از غصه سینه‌ات تنگ است

حال، امروز موقع جنگ است

 

گفته‌ای سینه‌ات پر از درد است

رنگ اطفال تشنه‌ام زرد است

 

برو اما برای آب برو

محض آرامش رباب برو

 

نروی هستی من از دستم

جلوی خیمه منتظر هستم

 

مانده چشمم به راه برگردی

جلوی خیمه گاه برگردی

 

ای برادر! شکوه خیمه تویی

ای علمدار! کوه خیمه تویی

 

تو که باشی حرم امان دارد

جان من! دخترم امان دارد

 

تو که باشی پناه دارم من

با وجودت سپاه دارم من

 

تو که باشی امید خواهر هست

تو بمانی علیِ اصغر هست

 

تو که باشی رقیه‌ام شاد است

دلش از بند غصه آزاد است

 

تو نباشی دگر پناهی نیست

بی اباالفضل تکیه‌گاهی نیست

 

طفلِ محتاجِ آب، منتظرت 

گریه‌های رباب منتظرت

 

خیمه‌ها بی تو محشر کبراست

ای برادر برادرت تنهاست

 

اسدالله این حرم! برگرد

قوت قلب خواهرم! برگرد

 

دشمنان بی حیا و نامردند

دور این خیمه‌گاه می‌گردند

طفلان حرم بعد تو ماتم‌زده بودند

خواب همه را بعد تو بر هم زده بودند

 

با حال پریشان و دل شعله‌ور از آه

آتش به دل عالم و آدم زده بودند

 

در خیمه فقط حرف عمو بود و عمو بود

آه از تو فقط از تو فقط دم زده بودند

 

بعد از تو چه سخت است بخواهم بنویسم

بر صورت‌شان سیلی محکم زده بودند

 

آن روز غم‌انگیزترین روز جهان شد

آن روز ملائک همگی غم‌زده بودند

 

نام تو پس از نام حسین بن علی بود

بر سر در هر خیمه دو پرچم زده بودند

 

انگار علی بود، نه انگار تو بودی

سقای حرم میر و علمدار تو بودی

شد نگون رایت عباس علم دار حسین

بی علم دار و علم تا چه شود کار حسین

 

هستی یک دمه در ماتم یک دشت شهید

وای هنگام کم و انده بسیار حسین

 

ماتم فاطمه داغ حسن و سوک علی است

قتل اکبر دویمین احمد مختار حسین

 

خود چه دانی به مثل چهره به خون غرقه کیست

بر کران تا نکشی طره دستار حسین