هجوم ناگهان و وای زینب

بس کن حسین سربه سر نیزه ها مکن

بی تو ببین کبوتر بی بال میشوم

دلداده ای به اشک وَ دلبر برید و رفت

خبری نیست از تو و کفنت

همراه زخم های تنت گریه ام گرفت

برای گریه دلم یک اشاره می‌خواهد

در آن عصر که غارت بازور شد

به روی نیزه چگونه تو را نظاره کنم

این همه راه دویدم ز پی دلدارم

هجوم موج بلا را به چشم خود دیدم

از تماس تازیانه هر تنی آزرده بود

مُردم از دلواپسی بسکه پریشان خاطرم

راوی نوشته است غروبی غریب بود

نگات کردم صورتمو به سمت قتلگات کردم

خواهر کربلا مادر اشک و عزایم

ای هلال بر نیزه خورشید بر بام

ای چراغ محملم ای سایه ی سر من

خون میگرید قرآن و زبور

بر تن من لباس اسارت

ای کوه صبر ، محمل تو نور طور داشت

تویی که از شمیم تو بهشت جان گرفته است

ای ماه نیزه و خورشید کاروان

خواهر تو اسیر شد به دست عدو

نه تنها در وداع تو جدا شد جان من از من

نسیمی آشنا از سوی گیسوی تو می آید