در آن عصر که غارت بازور شد

ایکه از زخم فراوان مظهر بی چند و چونی

دل خاتم ز خون لبریز در این ماتم است امشب

خاک غم بر سر گلزار جهان باد امشب

به ناگاه چشم غمین دخت شاه

یکی گفتی ای سرو بستان من

در این بود بانو که آمد ز راه

دویم روز سوگ خداوند دین

از این پس بگویم که دردشت کین

عمر چون ز خرگاه شه گشت دور

یکی داستان دیده ام جانگزا

چنین گفت آن بانوی نو عروس

بگویم کنون کان بد اختر سپاه

حتی ملائکه ز غمت خون جگر شدند

هجوم ناگهان و وای زینب

چکیده قطره ی خونی ز چشم سلسله ای

آب میخواهد چه کار؟ آب آورش را پس دهید

هر تشنه به جای آب سیلی می خورد

برای اینکه ز تن جامه ی تورا نبرند

به خاطر می سپرد آن لحظه دیدار رویت را

در وسعت شب سپیده ای آه کشید

برای گریه دلم یک اشاره می‌خواهد

هجوم موج بلا را به چشم خود دیدم

راوی نوشته است غروبی غریب بود

نگات کردم صورتمو به سمت قتلگات کردم

خواهر تو اسیر شد به دست عدو