هجوم موج بلا را به چشم خود دیدم

سینه ام چون تلاطم دریا

من پنجمین ولی خداوند قادرم

یک طرف کاغذ و یک سو قلمش افتاده

هجوم ناگهان و وای زینب

چکیده قطره ی خونی ز چشم سلسله ای

آب میخواهد چه کار؟ آب آورش را پس دهید

هر تشنه به جای آب سیلی می خورد

برای اینکه ز تن جامه ی تورا نبرند

به خاطر می سپرد آن لحظه دیدار رویت را

کسی که بود شکافندۀ تمام علوم

در وسعت شب سپیده ای آه کشید

تو یکسره در چشم لشکر بودی و من نه

برای گریه دلم یک اشاره می‌خواهد

در آن عصر که غارت بازور شد

خشکی ام رفت و وصل دریا شد

راوی نوشته است غروبی غریب بود

نگات کردم صورتمو به سمت قتلگات کردم

غم آمده در عزای تو گریه کند

دل او آشنا با سوختن بود

می سوزد جگر امام مظلوم می گرید بقیع بر باقرالعلوم

خون گریه کن از ماتم من شهر مدینه

زمین گریه کرد و سما گریه کرد منی گریه کرد ، کربلا گریه کرد

السلام ای بهشت برین که غیر غربت به خاطر نداری

خواهر تو اسیر شد به دست عدو

نگاه کودکی ات دیده بود قافله را