جده شوم فدات به مسجد گذار پای

داند آن کس که سفر کرده چه از مرد و چه زن

دور اگر از تو من ای خواهر نالان بودم

المنة لله که شب هجر سر آمد

اگرچه تا به فلک می‌رود فغان و خروشم

کجایی ای سر و جانم فدای پیکرتو

خواهر به خدا باب من زار چه می‌گفت

جده بیا که کوکب بختم برآمده

من چه گویم آن‌چه با این دیده‌ی تر دیده‌ام

ز بطحا بانگ افغان برتر از عرش برین آمد

بر کاروان بی سر و بی افسر ای بشیر

نفس در سینه ساکت شو که امشب یار می‌آید

روایت است که چون عترت رسول‌الله

رسید نامه فتح عبید زشت بد اختر

چون عروس حجلۀ فیروزه گو

بسوی وطن باز گشتند یاران

زبان های آتشفشان همچو شمع

چو از دور شد باره ی آن دیار

به نزدیک یثرب چو زان راه دور

کنون ازمن ای شاه پوزش پذیر