اینست راز روضه ی اشک روان شدن

خورشید بودن و پسِ پرده نهان شدن

 

دور از وطن شدن،به شب تار،بی خبر

تبعید از مدینه به یک پادگان شدن

 

 

محروم از دیار وَ دیدار شیعیان 

زندان شدن،غریب شدن، بی امان شدن

 

هر شب شبیه سید و مولای خود علی

با چاه در نوا شدن و همزبان شدن

 

با دست و پای بسته چو اجداد طاهرین

از فرط غصه،پیر و بظاهر جوان شدن

 

هم حرف بد شنیدن و دم بر نیامدن

هم بارها به دشمن خود میزبان شدن

 

عمری امام بودن و پیرو نداشتن

هر دم به یک جفا و ستم امتحان شدن

 

امت گهی وَبالِ سرِ گُردة امام

گاهی عجیب،مسخره ی مردمان شدن

 

گاه از مدینه،یکسره تا سامرا اسیر

چون شام و کوفه، همسفر ساربان شدن

 

گاهی شهید سَمّ و گهی، سُمّ استران

گاهی اسیر نیزه و گاهی سنان شدن

 

گاهی به جُرمِ  زادة زهرا شدن - غریب

گاهی به جرم آل علی، بی نشان شدن

 

آیا اِمامتان حسنِ عسگری نبود

تا کی هنوز منتظر این و آن شدن

 

 

اصلا پِی بقای ولایت بنا شده

چندین امام ، یار امام زمان شدن

 

ای شیعه هر غمی که رسد،((فَابکِ لِلحسین))

اینست راز روضه اشک روان شدن

من آن مسافرم که دو چشمم بهاری است

بارانِ غربتم به روی گونه جاری است

من آن مسافرم که ز اجداد اطهرم

غربت برای زندگی ام یادگاری است

سهم من از تمامیِ دنیاست جام زهر

سهم دو دیده ی پسرم بی قراری است

پهلو شکسته مادرم آمد به سامرا

ایام ماتم و محن و سوگواری است

دردی عجیب پیکر من را فرا گرفت

ضعفی نشسته در تنم این زهر ، کاری است

 

من می روم به دیده ی خونبار ، سامرا

گردیده کربلای من انگار ، سامرا

 

 

زهری که خورده ام به تنم التهاب ریخت

رنگم پرید و بر رخ من ماهتاب ریخت

سوزاند زهر معتمد از پای تا سرم

زهرش شراره بر جگرم بی حساب ریخت

تا اینکه دست و پا بزنم هم رمق نماند

از بس  توان ز پیکر من با شتاب ریخت

این غم عذاب داد مرا تا در آن میان

دیدم به چهره ی پسرم اضطراب ریخت

می خواستم که آب بنوشم ز تشنگی

از دستهای بی رمقم ظرف آب ریخت

 

من که ز دست مهدیِ خود آب خورده ام

یاد حسین کردم و صد بار مرده ام

 

 

ساعات آخر است ، من انگار می روم

با دیده ی تر و تنِ تبدار می روم

دنیا به یادِ کوچه برایم جهنم است

با یاد مادر و در و دیوار می روم

ببیهوده نیست فصل جوانی خزانی ام

قامت خمیده از غم مسمار می روم

در سامرا به یاد مدینه نفس زدم

با داغ روضه های شرربار می روم

نام دو جا همیشه ز غم می کشد مرا

هر بار که به " کوچه"  و  " بازار "  می روم

 

ما اهل بیت حامل فریاد زینبیم

لحظه به لحظه وهمه جا یاد زینبیم

 

 

در بسترم من و به سرم مادرِ حسین

گردید خاک کرببلا بستر حسین

من سر به دامن پسر خود گذاشتم

ای وای بر حسین و علی اکبر حسین

فرزند من کنار من است و دلم شکست

بر حالت حسین و علی اصغر حسین

اینجا جسارتی به من و پیکرم نشد

در زیر دست و پاست ولی پیکر حسین

والله قلب عمۀ ما تکه تکه شد

هر دفعه ای که دید به نیزه سر حسین

 

پامال شد به روی زمین جسم جدِّ من

اشکش چکید هر که شنید اسم جدِّ من

پدری در دم مرگ است و به بالین پسرش

پسری اشک فشان است به حال پدرش

 

پدری جام شهادت به لبش بوسه زده

پسری سوخته از داغ مصیبت جگرش

 

پسری را که بُود نبض دو عالم در دست

شاهد داغ پدر آه و دل و چشم ترش

 

حسن عسکری از زهر جفا می‌سوزد

حجة بن الحسن از غم شده گریان به برش

 

چار ساله پسری مانده و صدها دشمن

که خداوند نگه دارد، از هر خطرش

 

دشمن افکنده ز پا نخل امامت را باز

کند اندیشه به نابودی یکتا ثمرش

 

خانه‌ای را که عدو دست به غارت زده است

آتش ظلم بر افروخته از بام و درش

 

آه از آن روز که شد غیبت مهدی آغاز

 غیبتی را که بُود خون شهیدان اثرش

 

آنکه امروز جهان زنده و قائم از اوست

بار الها که "مؤید" نفتد از نظرش

ای عزیز دل زهرا پسرم مهدی جان

سوخت از زهر هلاهل جگرم مهدی جان

 

 دوست دارم که به دامان محبت بنهی

از ره مهر و محبّت تو سرم مهدی جان

 

معتصم داد به من زهر که با خوردن آن

شمع سان سوخت ز پا تا به سرم مهدی جان

 

موقع دادن جان از اثر زهر جفا

روز شد تیره به پیش نظرم مهدی جان

 

ز آتش زهر جفا گر چه به خود می‌پیچم

یاد آن سینه و آن میخ درم مهدی جان

 

دادِ زهرا بستان زان دو نفر روز ظهور

سوختند آن دو نفر برگ و برم مهدی جان

 

روز موعود تو از ثانی نامرد بپرس

کرد نیلی ز چه رویی قمرم مهدی جان

 

پهلوی مادر ما را بشکست و بشکست

زین جنایت به خدا بال و پرم مهدی جان

 

دل ژولیده از این ماتم عظمی خون شد

ای عزیز دل زهرا پسرم مهدی جان

بیا و سر به روی سینه‌ام بگذار، مهدی‌جان

شرر زد بر درونم زهر آتشبار، مهدی‌جان

 

بیا تا سیر بینم وقت رفتن، ماه رویت را

که می‌باشد مرا این آخرین دیدار، مهدی‌جان

 

در ایام جوانی سیر گردیدم ز جان خود

ز بس بر من رسید از دشمنان آزار، مهدی‌جان

 

از آن ترسم که بعد از من، تو در تنهایی و غربت

به موج غم گذاری چهره بر دیوار، مهدی‌جان

 

تو در ایام طفلی بی‌پدر گشتی، عزیزِ دل

مرا شد در جوانی پاره قلب زار، مهدی‌جان

 

از آن می‌سوزم ای نور دو چشم خود، که می‌بینم

تو بهر گریه کردن هـم نداری یار، مهدی‌جان

 

غم تو بیشتر باشد ز غم‌های پدر، آری

اگر چه دیده‌ام من محنتِ بسیار، مهدی‌جان

 

تو باید قرن‌ها در پرده‌ی غیبت کنی گریه

بُوَد هر روز روزت مثل شامِ تار، مهدی‌جان

 

تو باید قرن‌ها چون جد مظلومت علی باشی

به حلقت استخوان باشد، به چشمت خار، مهدی‌جان

::

بگیر از مرحمت، فردای محشر، دست «میثم» را

که بر جرم و گناه خود کند اقرار، مهدی‌جان

چشم پدر به راه بود، ای پسر بیا 

تا جان نرفته از تن او، زودتر بیا 

 

از پشت ابر، ای قمر فاطمی درآی‏ 

تا شب به در رَوَد، چو فروغ سحر بیا 

 

هم صاحب الزمانی و هم صاحبِ عزا 

بهر نماز بر تن پاک پدر بیا 

 

در احتضار باشد و چشم انتظارِ تست‏ 

باز است این دو پنجره بر ره، ز در بیا 

 

بس ‌‏اشکِ مردم از پیِ تشییع آمده 

خاکی نمانده، شیعه چه ریزد به سر؟ بیا 

 

صاحب عزا به ختم، حضورش مسلم است‏ 

مردم تمام منتظِر؛ ای منتظَر بیا 

 

پاره جگر شده ‏است و جگرپاره جز تو نیست 

ای پارۀ جگر! برِ پاره جگر بیا

تسلیت ای حجّت ثانی عشر یابن الحسن

زود بود از بهر تو داغ پدر یابن الحسن

 

قلب بابت از شرار زهر دشمن آب شد

سوخت جسم و جانش از پا تا به سر یابن الحسن

 

کودک شش ساله بودی بر پدر خواندی نماز

ریختی از چشم خود خونِ جگر یابن الحسن

 

زود گرد بی کسی بر ماه رخسارت نشست

زود کردی جامۀ ماتم به بر یابن الحسن

 

قرن‌ها چشم تو گریان است بر جدّت حسین

لحظه لحظه ریختی اشک بصر یابن الحسن

 

طفل بودی پیش چشمت چشم بابا بسته شد

تو نگه کردی و او زد بال و پر یابن الحسن

 

مخفی از چشم همه، چشم تو بر بابا گریست

سوختی چون شمع سوزان تا سحر یابن الحسن

 

قرن‌ها فریاد زهرا مادرت آید به گوش

از مدینه بین آن دیوار و در یابن الحسن

 

یوسف زهرا بیا با ما بگو آخر چرا

تربت زهراست مخفی از نظر یابن الحسن

 

ای سرشک چارده معصوم از چشمت روان

ای زده هجر تو بر دل‌ها شرر یابن الحسن

 

روزِ «میثم» تیره‌تر می‌باشد از شام فراق

تا شود خورشید رویت جلوه‌گر یابن الحسن

از درد زهر سوخته جان مطهرش

محروم شد جهان ز جمال منورش

 

آثار تشنگی به لبانش رسیده است

می‌لرزد از شراره‌ی این درد، پیکرش

 

دارد برای هر نفسش درد می‌کشد

تنها خداست با خبر از قلب مضطرش

 

مهدی مگر بیاید و این درد کم شود

مانده‌ست تا به شوقِ تماشای دلبرش

 

دارد یتیم می‌شود آقای کائنات

در حال رفتن است _خدا_ سایه‌ی سرش

 

آقا یتیم می‌شود اما قرار نیست 

سیلی زند کسی به رخِ ماه‌منظرش

 

اینجا پسر ندیده تن بی سر پدر 

اینجا پسر ندیده اسیری مادرش

کام بهار طعمۀ جام خزان شده

زهری بلای جان امامی جوان شده

 

غربت کم است در حق مردی که خانه‌اش

زندان و خود شبیه به زندانیان شده

 

بی‌تاب لرزش بدنش دیدۀ زمین

گریان دست و پا زدنش آسمان شده

 

حتی برای کاسۀ آبی رمق نداشت

دستی که از شرار ستم ناتوان شده

 

برخورد چیست با لب و دندان که مهدی‌اش

حالا کنار بستر او روضه‌خوان شده

 

ای وای از آن غریب که لب‌های تشنه‌اش

زخمیِّ دست بی‌ادب خیزران شده

 

ای وای از آن عزیز که اهل و عیال او

پایین‌نشین مجلس نامحرمان شده

 

ای وای از آن شهید که انگشت‌های او

مقصود دست غارت یک ساربان شده

می‌نویسم به دست لرزانم

آب در دست ماه می‌لرزید 

در دلِ خویش با خودش می‌گفت 

یادِ جدِّ غریب می اَرزید

 

با لبِ خشک و داغ و عطشانش

یادِ سوسوی اَختران می‌کرد

ظرف آب و صدای دندانش

یاد از چوب خیزران می‌کرد

 

 

یاد می‌کرد با دلی خون، از...

رأسِ جدّش میانِ طشت طلا

چونکه تبعید را به غربت دید

گشت گریان ز داغِ شام بلا

 

ناگهان یاد دختران افتاد

وای از ریسمانِ بسته به دست

یکطرف دست سیدِسجاد

یکطرف عمّه، پیشِ مردمِ پَست 

 

در گلستانِ سامرا یادِ 

غنچه های خرابه می افتاد

طعمِ زندانِ سرد را که چشید

یادِ  زندانِ کوفه می افتاد 

 

همه غمهای کوفه و شام از...

پیشِ چشمانِ او چو باد، وَزید

مجلس آرائیِ عبیدالله 

محمل آرائیِ زنانِ یزید

 

چشمِ بیگانگانِ بی پروا

شرمِ ناموسِ کبریا ز عذاب

شرمِ بی معجریِ زنها و...

آستین ها که بود جای حجاب

 

هیزیِ کافران، کُشنده تر از...

تیزیِ تیغ های کوفه و شام

دیده ها بود قاتلِ عصمت

نیزه ها بود بِینِ قلبِ امام

 

کُشتۀ سامرا در آن سَکَرات

یادِ مقتولِ کربلایی بود

یادِ شمشیر و نیزه و خنجر 

حنجرِ پاره، ماجرایی بود

 

 

سینۀ عسگری که سنگین شد

کَلبِ کوفی به سینه ای بنشست

چه بگویم ز چکمه و سُمِ اسب 

استخوان های پیکری بشکست

 

نالۀ مادری بگوش آید:

خَذَلوکَ بُنَیَّ یا مظلوم

ذَبَحوکَ مِنَ القَفا پسرم

قَتَلوکَ بُنَیَّ یا مظلوم

ستون خیمه ى اشراق ناگهان لرزید

به سوگ حضرت خورشید، کهکشان لرزید

 

شکست آه غریبى سکوت صحرا را

زمینِ سامره با بانگ آسمان لرزید

 

 

طنین اشک ملک بود هر طرف جارى

چنین که عرش خدا نیز آن چنان لرزید

 

گلوى سرخ گل از تشنگى ترک برداشت 

در التهابِ عطشناک، باغبان لرزید

 

غبار کهنه ماتم به رنگ کرب و بلا 

نشست در دل سرداب و بى کران لرزید

 

در آن فضاى نفس گیر بغض زهرآلود

چقدر ناله ى مولاى بى نشان لرزید

 

امامِ آینه را تا گرفت در آغوش

شبیه ابر بهارى در آن میان لرزید

 

 

به نامِ نامىِ موعود، عسکرى برخاست

دعا براى فرج خواند و بى امان لرزید

 

قسم به سوره والعصر، صبح آدینه_

به استغاثه یاصاحبَ الزّمان لرزید

مادرت نیست ولیکن پسرت هست هنوز

جای شکر است که مهدی به سرت هست هنوز

 

 

نفست تنگ شده کنج قفس افتادی

باز خوب است که این بال و پرت هست هنوز

 

پسرت آمده بالای سرت آقا جان

مرهمی بر جگر پر شررت هست هنوز

 

اثر وضعی سم خشکی لبهاست، ولی

خوب شد کاسه ی آبی به برت هست هنوز

 

 

لب تو خشک و دو چشمان تو تر آقا جان

گوییا ظهر عطش در نظرت هست هنوز

این داستان زهر و جگر مستمر شده

چشم پسر برای پدر باز، تر شده

 

تغییر کرده رنگ رخت یابن‌فاطمه

کز سوز سینه‌ات پسرت با خبر شده

 

 

آثار زهر، صورتتان را کبود کرد

معلوم شد که هر چه شده با جگر شده

 

این تب که سوخت جسم تو تاثیر زهر بود؟

یا شعله‌ی در است ز تو شعله‌ور شده

 

این تازگی نداشت که با یاد مادری

در کوچه، قاتل پسری میخ در شده

 

آه ای امام یازدهم ارث فاطمه است

این‌گونه گر که عمر شما مختصر شده

 

آقا دل شما نکند سمت کربلاست؟

که لحظه‌لحظه داغ دلت بیشتر شده

 

خنجر نمی‌برید گلوی حسین را

اما به روی گردن او کارگر شده

 

خواهر که ان‌یکاد برای تو خوانده بود!

دیگر چرا جمال منیرت نظر شده؟

 

 

ای بی‌ادب بلند شو از روی سینه‌اش

سنگینی‌ات مصیبت این محتضر شده

 

اوج مصیبت تو همین است خواهرت

با کاروان شمر و سنان همسفر شده

با تو چه کرده زهر، پدر دست و پا نزن

با این گلوی خشک، کسی را صدا نزن

 

مانند محتضر سرت افتاده، وای من

رعشه به جان پیکرت افتاده، وای من

 

 

نگذار تا که کعبه شود از تو بی نصیب

این گونه پر نکش نرو از خانه، ای غریب

 

پایان به شعله ی دل بی تاب می دهم

با دست های خویش به تو آب می دهم

 

مسموم زهرِ غربت این پادگان شدی

سِنی نداشتی که شبیه خزان شدی

 

داری چه سخت میکشی از سینه ات، نفس

خسته شدی سه سال ازین بند و این قفس

 

راحت شدی ازین همه سرباز و پادگان

راحت شدی ز نعره ی هر روز پاسبان

 

راحت شدی ازین همه حکام مستبد

راحت شدی ازین همه نیرنگ معتمد

 

وقت وداع آخرمان گریه می کنی

داری به یاد مادرمان گریه می کنی

 

یاد علی و غربت دستان بسته ای؟!

یاد وداع مادر پهلو شکسته ای؟!

 

در یاد محسنی که غریبانه پر کشید

در پشت درب خانه ی صدیقه شد شهید

 

تربت به دست داری و در حال احتضار

رو می کنی به کرب و بلا با دو چشم تار

 

 

یاد حسین و تشنگی اش بین قتلگاه

با چشم خیس می کشی از سینه آه، آه

 

در آخرین نظر، شده ای خیره بر کفن

نام حسین، شد به لبت آخرین سخن

جگر با زهر شد درگیر و آه از سینه ات برخواست

از این غم باز هم در سینه ام بزم عزا برپاست

 

نفس میسوزد و دارد دو چشمت تار می بیند

دوباره روی خاکِ سردِ حجره یک حسن تنهاست

 

 

خودت را رو به قبله کرده ای با زحمت بسیار 

اجل نزدیک شد! از سردی دستان تو پیداست

 

شدی دوم-حسن که باز خرجِ کینه ات کردند

به دستِ زهرِ مسمومی که قصدِ کشتنش بالاست

 

رسید آخر به لب جانت؛ امام ِ عسکری جانم

ملائک آمدند آقا به دورِ پیکرت غوغاست

 

سپس مهدی‌ رسید و جعفر کذاب ها دیدند

که این صاحب-عزا با سنّ کم هم سرور و آقاست

 

یتیمانه پدر را دفن کرد و تازه شد داغش

به یادِ پیکری زخمی، دلش آوارهٔ صحراست

 

لبش آهسته با خود گفت غرقِ آه یا جداه

لبانت از عطش خشک و کنارت پهنهٔ دریاست

 

بمیرد کاش آن خنجر که دارد چشم بر حنجر

إلهی بشکند دستی که بر قتل تو بی پرواست

 

 

پریشان آمد و حالِ تو را دید و «بنیّ» گفت

پریشان-حالی اش از پیکرِ عریانِ تو پیداست

 

میانِ ازدحامی سخت شد پیراهنت پاره

عزادارِ شبانه روزِ این غم مادرم زهراست!

دﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻣﯽ‌ﺯﺩﯼ ﻭ ﺑﻮﺩ کنارت ﭘﺴﺮﺕ 

ﺩﯾﺪ ﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ ﺳﺎﻣﺮّﻩ ﭼﻪ ﺁﻣﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﺕ 

 

ﺳﺎﻣﺮﺍ ﺷﺪ ﻗﻔﺲ ﺗﻨﮓ ﺗﻮ ﺍﯼ ﻃﺎﺋﺮ ﻗﺪﺱ

ﻭ ﺷکﺴﺖ ﺁﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻮﺝ ﺑﻼ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮﺕ 

 

ﻋﻤﺮ کﻮﺗﺎﻩ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ ﻭ ﺗﺒﻌﯿﺪ ﮔﺬﺷﺖ 

ﺳﺨﺖ ﺁﻥ‌ﮔﻮﻧﻪ کﻪ ﺷﺪ تیره ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺕ 

 

کﻌﺒﻪ ﺩﺍﺭﺩ به ﺩﻟﺶ ﺣﺴﺮﺕ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﺭا

کﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﻧﯿﻔﺘﺎﺩ ﺑﻪ کﻮﯾﺶ ﮔﺬﺭﺕ 

 

ﺍﺯ ﭘﺴﺮ ﺁﺏ ﻃ� ﺐ کﺮﺩﯼ ﻭ ﻧﻮﺷﯿﺪﯼ ﻭ شد

ﻋﻄﺶ کﺮﺑﺒﻼ ﻗﺎﺏ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﺮت

 

ﺩﺭ ﺗﺐِ ﺯﻫﺮ، ﺩﻝِ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﯽ ﺗﺎﺏ ﺗﻮ ﺳﻮﺧﺖ 

ﺷﺶ ﺟﻬﺖ ﺷﻌ� ﻪ کﺸﯿﺪ ﺁﺗﺶ ﻏﻢ از ﺟﮕﺮﺕ 

 

ﺭﻓﺘﯽ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﯽ‌ﺭﺳﺪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﯼ کﻪ

ﺳﺮ ﺯﻧﺪ ﺍﺯ ﺻﺪﻑ ﻏﯿﺒﺖ کﺒﺮﯼ ﮔُﻬﺮﺕ 

هشت روز است که با درد مدارا دارد

کوهِ صبری که در این بسترِ غم، جا دارد

 

هشت روز است که از زهر به خود می‌پیچد

هشت روز است که از مرگ تمنا دارد

 

هشت روز است که جان کندنِ او را دیده

همسری که به کنارش غم عُظمی دارد

 

ذره ذره نفسش سوخت، تنش آب شده

هشت روز است که این‌گونه تقلا دارد

 

هشت تَن کشته‌ی زهرند از اجدادش لیک..‌.

زهر این دفعه چرا شکلِ معما دارد؟! 

 

سرِ او روی زمین مانده در این مدت؟ نه! 

پسری هست به دامن سرِ بابا دارد

 

 

خانه‌اش کرببلا حجره‌ی او گودال است

هشت روز است به لب وای حسینا دارد

 

هشت روز است که در خلوت خود می‌خواند:

چقَدَر گودی گودال مگر جا دارد؟! 

 

روضه می‌خوانْد: چرا آن‌همه طولش دادند

یک نفر تشنه مگر آن‌همه بلوا دارد

 

وقت دارند سه ساعت سرِ فرصت بزنند

شمر آنجاست ولی با همه دعوا دارد

 

آه از آن سینه که سنگینیِ پا را حس کرد

وای از آن تیغ که بد کینه از آقا دارد

 

شمر مشغولِ حسین است،  گَهی هم می‌زد، 

خواهری را که به سر، چادرِ زهرا دارد...

 

***

 

*حضرت امام حسن عسکری (علیه‌السلام) در روز اول ماه ربیع مسموم و در هشتم ماه ربیع مظلومانه به شهادت رسیدند. 

خورشید سوخت از غم و فردا یتیم شد

چشم و چراغِ نوح و مسیحا یتیم شد

 

زهری گرفت، از حسنِ عسکری نَفَس

صاحب‌عزایِ روضهٔ بابا یتیم شد

 

بالا سرش به گریه نشست و عزا گرفت

ماهِ ربیع، حضرتِ مولا یتیم شد

 

پشت و پناهِ منجیِ عالم شهید شد

تنها نه سامرا...، همه‌دنیا یتیم شد

 

ای جمکران! سیاه بپوش و به سر بزن

آمد خبر که مهدیِ زهرا یتیم شد

 

گریه کنان امامِ زمان بی‌کس و غریب

زد بی‌پناه خیمه به صحرا...، یتیم شد...

 

تنهایی‌اش شروع شد از پنج سالگی

آقایِ غایب از نظرِ ما یتیم شد!

لزره افتاده به دستم، پسرم! زود بیا

روشنی بخش دو چشمان ترم، زود بیا

 

تاکه سیراب کنی لعل لب خشک مرا

ای جگرگوشه‌ی من! ای پسرم! زود بیا

 

تا نیایی دلم آرام نگیرد هرگز

گرد غم ریخته در دور و برم، زود بیا

 

زهر کاری شده و بر جگرم افتاده

تا نپاشیده به سینه جگرم، زود بیا

 

فرصت مختصری تا سَفَر من باقی‌ست

لحظه‌ی آخر قبل از سفرم، زود بیا

 

بر مصیبات تو اندیشم و هنگام وداع

غم تو زنده شده در نظرم، زود بیا

 

یاد آن طفل فتادم که دل شب می‌گفت

سوختم از غم هجران، پدرم! زود بیا

 

همره مرغ سحر، گفت «وفایی» شبِ هجر

با همه منتظران، منتظرم، زود بیا

آسمان زیر قدم‌هات تردد می‌کرد

به نماز تو مباهات, تجرد می‌کرد

 

ماه مدیون شما بود به والله قسم

عشق در خون شما بود به والله قسم

 

غمت از چشم‌ترت تا که تصور می‌شد

از ملائک همه دور و برت پُر می‌شد

 

کَرَمت روزی من بود خدایا شکرت

نام تو نام حسن بود خدایا شکرت

 

در مسیر حرمت گبر مسلمان کردیم

حله را معتبر از خون شهیدان کردیم

 

پسرت صاحب دنیاست غریب است ولی

پسر حضرت زهراست غریب است ولی

 

خون دل می‌خورد و دیده‌اش از اشک, تر است

یازده قرن غریبیِ پسر از پدر است

 

از غریبی تو عمری است که گریانم وبس

مثل آشفتگی موت پریشانم و بس

 

زهر خوردی «جگرم وا جگرم» می‌گفتی

تا نشستی «پسرم وا پسرم» می‌گفتی

 

ما شنیدیم که آتش به دل وجانت خورد

کاسه آب به یک لرزه به دندانت خورد

 

کاسه آب کجا و لگد چوب کجا

پادگان‌ها به کجا, مجلس مشروب کجا