از درد زهر سوخته جان مطهرش
محروم شد جهان ز جمال منورش
آثار تشنگی به لبانش رسیده است
میلرزد از شرارهی این درد، پیکرش
دارد برای هر نفسش درد میکشد
تنها خداست با خبر از قلب مضطرش
مهدی مگر بیاید و این درد کم شود
ماندهست تا به شوقِ تماشای دلبرش
دارد یتیم میشود آقای کائنات
در حال رفتن است _خدا_ سایهی سرش
آقا یتیم میشود اما قرار نیست
سیلی زند کسی به رخِ ماهمنظرش
اینجا پسر ندیده تن بی سر پدر
اینجا پسر ندیده اسیری مادرش





