ایها المظلوم-ayohalmazloom
شعر و اشعار بازگشت کاروان امام حسین علیه السلام به مدینه و صوت سبک و گریز اشعار
لطفاً برای جستجوی گریز های متفاوت در این مناسبت به کادر جستجوی گریز در سمت راست صفحه مراجعه فرمایید
نمایش هر صفحهمورد
نفس در سینه ساکت شو که امشب یار می‌آید
ز شهر شام و کوفه عابد بیمار می‌آید 
 
الا ای دردمندان مدینه با دو صد حسرت 
حبیب هر دو عالم با تن تب‌دار می‌آید
 
غبار راه بس بنشسته بر رخسار چون ماهش
به چشم آینه ایزد نمایی خوار می‌آید
 
الا ای بانوان ملک یثرب پیشواز آیید
که زینب از سفر با دیده خون‌بار می‌آید
 
بیا ام‌البنین با دیده خونین تماشا کن
که اردوی حسینی بی سپهسالار می‌آید
 
بشیر ای کاش می‌گفتی تو عبدالله جعفر را 
که زینب بی برادر با دل افکار می‌آید
 
امام منتقم از پیشگاهت عذر می‌خواهم
که گفتم عمه‌ات با دیده خون‌بار می‌آید
 
به صغری کاش می‌گفتند کی بیمار درد و غم
علی‌اکبر برای دیدن بیمار می‌آید 
 
سکینه در میان قافله چون بلبلی ماند 
گلی گم کرده و با نغمه‌های زار می‌آید
 
زنان شان داغ‌دیده کودکانشان بی‌پدر یارب 
چرا این قافله بی قافله سالار می‌آید 
 
عبیر و سعد و عود و مشک در مجمر بیافشانید 
الا اهل مدینه عترت اطهار می‌آید
 
شبی دیدم که ساعی با درون پر ز خون می‌گفت
به شهر شام و کوفه عابد بیمار می‌آید
روایت است که چون عترت رسول‌الله
سوی مدینه رسیدند با خروش ز راه
 
خمیده زینب بی‌غمگسار گشت روان
میان روضه مادر به ناله و افغان
 
سلام کرد به حسرت فکند سر در پیش
زبان حال به مادر بگفت با دل ریش
 
که ای ستمکش ایام چشم تو روشن
که زینبت ز سفر آمده است سوی وطن
 
سری بر آر ز خاک و به پرس احوالم
نظاره کن که چسان گشته است اقبالم
 
ز من بپرس که زینب چه شد برادر تو
ز داغ کیست که گشته سیاه معجر تو
 
ز کربلا تو چرا بی‌برادر آمده‌ای
چنین شکسته دل و خاک بر سر آمده‌ای
 
برم ز کوفه و یا کربلا به نزد تو نام
و یا ز شام و یزید لعین بدفرجام
 
به کربلا ز ستم سوختند خانه ما
بباد داد فلک خاک آشیانه ما
 
مرا به گوشه زندان همین نه ماوا داد
به کوفه حکم به قتلم نمود ابن زیاد
 
میان کوفه ندیدی چسان ز آتش دل
زدم ز غصه سر خود به چوبه محمل
 
که شد ز خون سرم روی و موی من رنگین
روانه شد ز سرم همچو سیل خون به زمین
 
ز کوفه تا به سوی شام در برابر من
به پیش محمل من بد سر برادر من
 
شدم چو وارد شام خراب ای مادر
خرابه منزل ما بود و خاک ره بستر
 
کسی که مونس و غمخوار و همدم ما بود
مدام سنگ و نی و چوب سخت اعدا بود
 
تمام کوچه و بازار شام آئین بست
یزید دون به سر تخت زرنگار نشست
 
به بزم عام طلب کرد آن لعین غیور
سر برهنه من و اهل بیت را به حضور
 
چنان نمود جفای یزید مدهوشم
که شد ز شمر و صفت کربلا فراموششم
 
به پیش دیده من آن ستمگر کونین
بزد به چوب ستم بر لب و دهان حسین
 
گذشته زین همه یک سرخ مو به بزم یزید
ز خاندان نبوت کنیز می‌طلبید
 
بس است (صامت) افسرده زین عزا بگذر
که از سرشک دو چشمت سیاه شد دفتر
رسید نامه فتح عبید زشت بد اختر
ز شهر کوفه ویرانه به مدینه اطهر
 
برای خواندن آن نامه روسیاه خطیبی
بسان سکه خارج نمود جای به منبر
 
نوشته بود که الیوم دور دور یزید است
که رو به کوتهی آورد روز آل پیمبر
 
نوشته بود که با خلق تشنه بر لب دریا
بریده شد ز تن شهریار تشنه لبان سر
 
نوشته بود که از منبع آب تا به قیامت
به جان عترت حیدر فکندم از عطش آذر
 
نوشته بود که اندر شب عروسی قاسم
حنای عیش ز خون بست نوعروس مکدر
 
نوشته بود که لیلی ز بی‌کسی شده مجنون
به خون طپیده ز شمشیر کین چو قامت اکبر
 
نوشته بود که عباس بهر قطره آبی
ز دست خصم شد او را جدا دو دست ز پیکر
 
نوشته بود به اصغر کسی نکرد ترحم
نشان تیر ستم بیگناه ساخت چو اصغر
 
نوشته بود که چون شد حسین سوار به مرکب
رکابداری او را نمود زینب مضطر
 
نوشته بود که کردند منع آب روان را
ز اهل بیت رسول و حریم ساقی کوثر
 
نوشته بود تنی را که بود دوش نبی جا
به خاک راه فکندند همچو مهر منور
 
نوشته بود که پرورده رسول خدا را
شکست سینه‌اش از ضرب چکمه شمر ستمگر
 
نوشته بود که مرهم به زخم او بنهادیم
ز بعد قتل ز سم ستورچابک و رهور
 
نوشته بود که کردیم غارت از حرم او
ز گوش‌های زنان گوشوار با زر و زیور
 
نوشته بود که در پیش چشم کوفی و شامی
به فرق عترت طه نماند چادر و معجر
 
نوشته بود که گردید میزبان شه دین
به شهر کوفه میان تنور خولی ابتر
 
نوشته بود که دادند نان برسم تصدق
به کودکان غریب حسین بی‌کس و یاور
 
نوشته بود که بستند از برای اسیری
حریم ختم رسل را به یک طناب سراسر
 
نوشته بود سر سواران یثرب و بطحا
به نوک نیزه سوی شام رفت با رخ انور
 
نوشته بود که لعب لب حسین علی را
کبود کرد یزید لعین ز ضربت خیزر
 
کنون که لال نگردی ز شرح این غم عظمی
بسوز (صامت) محزون بساز تا صف محشر
چون عروس حجلۀ فیروزه گو
مهد زرین بست بر پشت هیون
 
شد قطار غم روان سوی حجیز
با دل پر خون و چشم اشگ ریز
 
یوسف آل پیمبر با بشیر
گفت کای فرزانۀ روشن ضمیر
 
هین بسوی شهر یثرب ران کمیت
ده خبرشان ماجرای اهلبیت
 
شد روان آن ناعی ناخوش خبر
تا بنزد روضۀ خیر البشر
 
گفت نالان کای مقیمان حرم
من رسول زادۀ پیغمبرم
 
کشته شد سبط رسول عالمین
آفتاب یثرب و بطحا حسین
 
شد بخون خویش غلطان پیکرش
دست دونان نیزه گردان سرش
 
اهل یثرب را از این ناخوش نوید
ناله بر نه پردۀ گردون رسید
 
صبح عیش آل هاشم شام شد
در مدینه رستخیز عام شد
 
اهل یثرب از صغیر و از کبیر
از ندای غم فزای آن بشیر
 
سوی خرگاه امامت تاختند
سر ز پا و پا ز سر نشناختند
 
شد بنات آل هاشم از خدور
سر زنان بیرون چو از مشرق بدور
 
انجمن گشتند گرد دخت شاه
گلرخان چون هاله گرد قرص ماه
 
صیحۀ واسیداه افراشتند
معجر صغرا ز سر برداشتند
 
شد بریده گیسوان مشگ بیز
چشمهای نرگسین شد اشگ ریز
 
گفت آن بانوی خرگاه عفاف
با بنات دوده آل مناف
 
فاش بر گوئید بالله حال چیست
این فغان و شور و غوغا بهر کیست
 
سر زنان گفتند کای زاد بتول
بهر شاه تشنه لب سبط رسول
 
کز جفای کوفیان در کربلا
کشته شد آن شاه اقلیم ولا
 
سروهای بوستان مصطفی
بر نشت از باد کین یکسر ز پا
 
از سموم افتاد در گلشن حریق
اکبرت چون لاله در خون شد غریق
 
جسم پاک قاسم نو کدخدا
گشته چون برگ خزان از هم جدا
 
طی شد از گیتی بساط خوشدلی
کاو فتاده دست عباس علی
 
اصغر شیرین لب از بستان تیر
خورد خون حلق نازک جای شیر
 
گشته عبدالله گل باغ حسن
در کنار شه جدا دستش ز تن
 
پر شکسته طایران را کوفیان
سوخته از آتش کین آشیان
 
گشت جای ماهرویان حجیز
اشتران بی عمری و جحیز
 
این حدیث آمد چو آن مه را بگوش
ناله از دل برکشید و شد ز هوش
 
چون بهوش آمد گریبان بر درید
کای دریغا شد سیه صبح امید
 
بیخت گردون خاک عالم بر سرم
کاشکی هرگز نزادی مادرم
 
با بنات هاشم آن بانوی راد
رو سوی خرگاه آل الله نهاد
 
از فغان بانوان در خیمه گاه
شد فضا پر ناله ماهی تابماه
 
خواجۀ سجاد شاه دین پژوه
شد بمنبر باز گفتا کای گروه
 
حمد ایزد راکه از لطف جلی
کرده مخصوص بلا آل علی
 
حلق رو به در خود زنجیر نیست
لایق زنجیر او جز شیر نیست
 
عاشقانش کن گریزند از بلا
کان بلا را او بود صاحب صلا
 
پاک یزدانی که چون خلق آفرید
این بلا را غیر ما در خور ندید
 
کشته شد لب تشنه شاه مشرقین
نور چشم سرور مردان حسین
 
شد اسیر کوفیان بیوفا
بانوان و کودکان مه لقا
 
شد سرش چون کوی مهر تابدار
نیزه گردان گرد هر شهر و دیار
 
چون نگردد چشمها از گریه کور
کز جهان منسوخ شد رسم سرور
 
چشم گردون زین مصیبت خون گریست
خاک نیل و دجله و جیهون گریست
 
موج بحر از گریه طوفان خیز شد
رعد نالان گشت و سیل انگیز شد
 
شد ز تاب آتش غیرت کباب
مرغ ازین غم در هوا ماهی در آب
 
شد درختان زین مصیبت برگ ریز
بادها گردید بر سر خاک بیز
 
حوریان از وی گریبان چاک کرد
علویان زان گریه در افلاک کرد
 
چون نگردد پاره دلهای جریح
از نکایتهای آن جسم طریح
 
چون نگردد گوشها کر زین مصاب
شهر شام و بانوان بی نقاب
 
بسته شد ذریۀ ختم رسل
چون اسیر ترک در زنجیر و غل
 
شد سوار اشتران بی غطا
نه گناهی و نه جرم و نه خطا
 
گر بهتک حرمت نسل بتول
ایمن الله توصیت کردی رسول
 
آن چه بر ما رفت از آل یزید
کس نیارستی بر او کردن مزید
 
از خدا خواهم مکافات لئام
انه ربی عزیزٌ ذو انتقام
 
زان سپس با عترت شاه شهید
سوی یثرب باز شد سبط فرید
 
از جگر نالید کلثوم ملول
کای مدینه هین مکن ما را قبول
 
از تو ما روزی که بربستیم بار
هم عنان بودیم با اهل تبار
 
بود میر کاروان سالار کون
همرکابش قاسم و عباس و عون
 
اکبر آن رعنا جوان گل عذار
اصغر آن نورسته طفل شیرخوار
 
آمدیمت با دل تنگ و حزین
نه رجالی مانده باقی نی بنین
 
هم زره رفتند آن جمع ملول
تا بنزد مرقد پاک رسول
 
از فغان بانوان محترم
آمد اندر لرزه ارکان حرم
 
شد بر افلاک از زمین شور و نشور
سر برآوردند حوران از قصور
 
قدسیان اندر فلک گریان همه
سینه ها از تاب دل بریان همه
 
اهل یثرب جامۀ نیلی ببر
اشگ ریزان خاک بیزان بر سر
 
گفت زینب کای رسول پاکدین
سر زخاک آر اهلبیت خویش بین
 
شد حسینت کشته ای فخر عرب
در کنار آب شیرین تشنه لب
 
یوسفت در چنگ گرگان شد اسیر
من بشیر اویم ای یعقوب پیر
 
سویت از یوسف نشان آورده ام
نک قمیصی ارمغان آورده ام
 
من نیارم گفت که چون شد تنش
با تو خواهد گفت خود پیراهنش
 
زان سپس شد سوی مام بی همال
آن بلاکش بانوی مریم خصال
 
گفت کای فخر عرب را نور عین
شد قتیل صبر فرزندت حسین
 
قوم کافر دل خدا نشناختند
باره ها بر جسم پاکش تاختند
 
سوختند آن خیمه ها کش تار و پود
از کمند گیسوان حور بود
 
دخترانت چون اسیر زنگبار
شد به بختیهای بی محمل سوار
 
خوش بخواب ای مادر ناکام من
که ندیدی ماجرای شام من
 
وان شماتتهای خاص و عام شان
کیش کفر و دعوی اسلامشان
 
وان بمجلس سر برهنه دختران
وان لب دُربار چوب خیزران
 
دل پر است از شکوه ای مام بتول
گر بگویم ترسمت گردی ملول
بسوی وطن باز گشتند یاران
خروشان چو رعد، اشکباران چو باران
 
چه لاله فروزان و چون شمع سوزان
ز داغ غم و دوری گلعذاران
 
چمن شد پر از قمری شورش انگیز
بر آمد ز گلشن نوای هزاران
 
نوای حجازی ز هر سو بپا شد
ز شور عراقیّ آن سوگواران
 
گروهی اسیر غم نوجوانان
گروهی زمین گیر آن شهسواران
 
بلعید، پرورده هر یک جوانی
ولی شام شد صبح امیدواران
 
چه بر آستان رسالت رسیدند
ز کف شد قرار دل بی قراران
 
چه برگ خزان ریخته از چپ و راست
باشک روان همچو ابر بهاران
 
بسر بسکه خاک مصیبت فشاندند
حرم گشت چون کلبۀ خاکساران
 
مهین بانوی خلوت کبریائی
بگفت ای سر و سرور تاجداران
 
ز کوی حسین تو دارم پیامی
که برده است هوش از سر هوشیاران
 
لبش خشک و تن غرقۀ لجۀ خون
سرش روی نی رهبر رهسپاران
 
پس از زخم های فراوان کاری
نگویم چه کردند آن نابکاران
 
به پیرامنش نونهالان نامی
چگویم ز جانان و آن جان نثاران
 
گر از بانوان نبوت بگویم
دل سنگ گرید بر آن داغداران
 
ز بیداد گردون دل بانوان خون
چه رفتند در محفل میگساران
 
گر از سختی ما بخواهی نشانه
بود شانۀ من یکی از هزاران
زبان های آتشفشان همچو شمع
در آن تربت پاک گشتند جمع
 
چگویم چه گفتند و چون گشت کار
قیامت درآن لحظه گشت آشکار
 
برآمد ز افغان آن قوم آه
ز هر چوب و هر خشت آن بارگاه
 
به تربت نبی دست غم زده به سر
خبر شد چو از مرگ فرخ پسر
 
برآورد از غم بدانسان خروش
که آمد نیوشنده گان را به گوش
 
روان پیمبر چو از غم گریست
ازان گریه اهل دو عالم گریست
 
به ناگاه زینب (سلام الله علیها) برآورد آه
بدان سان که شد روی گردون سیاه
 
به زاری بگفت ای رسول انام
مرا مهربان تر زباب و زمام
 
منم پیک سوک جگر بند تو
خبر دارم از مرگ فرزند تو
 
در این گفته ی خویش دارم گواه
بیاوردمش اندرین بارگاه
 
بگفت این و از زیر چادر برون
برآورد پیراهنی پر ز خون
 
بیفکند بر روی صندوق شاه
که در مرگ پور تو، اینم گواه
 
بکشتند امت به شمشیر کین
حسین (علیه السلام) تو را ای خداوند دین
 
در آندم بر آمد ز درگاه غو
شد آن مجلس از ماتم گریه نو
 
همال نبی ام سلمه ز در
درآمد شخوده رخ و مویه گر
 
به یکدست او شیشه ای پر زخون
که بد تربت داور رهنمون
 
به دستی دگر دست دخت امام
که او را پدر داده بد نام مام
 
به یکبار آل پیمبر همه
گرفتند پیراهن فاطمه
 
کشیدند او را خروشان به بر
بسی بوسه دادند بر چشم و سر
 
زکف درگسستند پیوند صبر
خروش از مدینه برآمد به ابر
 
به یثرب زن و مرد هرکس که بود
همی موی کند و همی رخ خشنود
 
ز بس شد خشوده رخ سیمگون
زهر کوی گفتی روانست خون
 
سرانجام جفت رسول امین
دلش سوخت بر بانوان غمین
 
به اندرز ایشان همی لب گشاد
شکیبایی از سوگواری بداد
 
به ایوان خون برد همراهشان
نشستند در ماتم شاهشان
 
همی زنده بودند تا درجهان
به ماتم بدند آشکار و نهان
 
شب و روز بودند پر آب چهر
چنین است کردار گردان سپهر
چو از دور شد باره ی آن دیار
به چشم دل افسرده گان آشکار
 
چو دریای گردون به جوش آمدند
بسی سخت تر در خروش آمدند
 
به رخ ام کلثوم خوناب راند
به تازی زبان شعر چندی بخواند
 
که درخویش ای تختگاه رسول
مده راه و منمای ما را قبول
 
چو رفتیم از تو سری داشتیم
وزان سر، به سر افسری داشتیم
 
برون از تو کاری که ما کرده ایم
برفتیم شاد و غم آورده ام
 
بد آویزه ی عرش سالار ما
برادرش میر و علمدار ما
 
چو پروانه بودیم و او شمع ما
پریشان نبد خاطر جمع ما
 
یکی دوده بودیم آراسته
پر از نو جوانان نو خاسته
 
بسی خردسالان ز دخت و پسر
به سیمای تابان چو شمس و قمر
 
زنان در پس پرده با گوشوار
جوانان بر اسبان تازی سوار
 
کنون کامدم ای مدینه ز راه
نداریم با خود علمدار و شاه
 
شد آن شمع از باد فتنه خموش
سپردند پروانه گان نیز هوش
 
از آن نوجوانان مینو خصال
وزان خردسالان نیکو جمال
 
نباشد یکی زنده همراه ما
که با ما درآید به بنگاه ما
 
بگو ای مدینه به شاه حرم
شه آسمان تخت پروین علم
 
که ماییم اولاد تو ای رسول
پس ازتو چنین گشته زار و ملول
 
بکشتند چشم و چراغ تو را
حسین (علیه السلام) آن سهی سرو باغ تو را
 
دریدند ما را زخرد و بزرگ
به دندان شمشیر امت چو گرگ
 
فکندند پر خون برهنه به خاک
تنی را که بود او ترا جان پاک
 
همان پردگی دختران تو را
به چرخ شرف اختران تو را
 
اسیرانه درشهر و بازارها
کشیدند و دادند آزارها
 
زنانی که بر رویشان بی نقاب
نبودی رضا بنگرد آفتاب
 
برهنه بر چشم نامحرمان
ببردند بسته به یک ریسمان
 
الا ای مدینه به سوی رسول
چو بردی پیامم بگو با بتول
 
که ای دختر پادشاه حرم
همال علی(علیه السلام) مادر محترم
 
تو می دیدی ار دختران را به شام
برهنه بردیده ی خاص و عام
 
به هر کوی و بازار اشتر سوار
گشاده سر و مو پریشان و زار
 
ز بیخوابی شب تو گفتی که نور
برون رفته از چشم و گردیده کور
 
و گر دیدی آندم که دربند بود
همان ناتوان کت جگر بند بود
 
اگر تا قیامت بدی زنده جان
کشیدی ز دل زان مصیب فغان
 
یکی مادرا سر ز تربت برآر
ستمدیده گان را بشو غمگسار
 
به یاد یکی سخت هنگامه بین
همه زاده گان را سیه جامه بین
 
چو لختی چنین گوهر داغ سفت
خروشید و با شاه بیمار گفت
 
که بشتاب از ایدر به درد و محن
به سوی ستودان عمت حسن (علیه السلام)
 
بدو کو برادرت آن شاه دین
نهان گشت درخاک گرم زمین
 
چه کردی اگر دیدی ای شهریار
حریم برادرت را خوار و زار
 
گهی سر برهنه به هر مرز و بوم
گهی جا به ویران نموده چو بوم
 
پس آورد رو سوی شاه امم
همی گفت باله و درد غم
 
که ای آفرینش تو را بنده گان
سپهر و زمینت پرستنده گان
 
بکشتند فرخ برادرم را
ز پرده کشیدند خواهرم را
 
ربودند آویز و خلخال پای
ز دخت برادرم ای رهنما
 
سکینه خروشان حزین فاطمه
همه زاده گان تو در واهمه
 
که اینکه به آتش بسوزند مان
و یا تن به ناوک بدوزندمان
 
شها تاجدارا به تربت بموی
رخ از مرگ فرزند در خون بشوی
 
به روز سیاه من ای مردمان
ببارید خون از مژه این زمان
 
بدین گونه آن بانوان مویه گر
برفتند تا قبر خیرالبشر
به نزدیک یثرب چو زان راه دور
رسیدند و بنهفت رخساره هور
 
به زینب (سلام الله علیها) چنین ام کلثوم گفت
که ای با مهین مام در رتبه جفت
 
بسی رنج برد این کهن سال مرد
ز ما اندرین راه سودی نخورد
 
به پاداش این خدمت بی شمار
به نعمان مر انعام باشد به کار
 
بدو گفت بانو ز مال جهان
نداریم ما آشکار و نهان
 
جز آویزه ی گوش و خلخال چند
که این دختران راست ای مستمند
 
نمانده به ما چیز دیگر به جای
بگیر و فرستش بدان پاک رای
 
بگو تا بگویند با وی زمن
که شرمنده ام از تو ای موتمن
 
تو این هدیه ی کم ز ما در پذیر
اگر خرد شد خرده بر ما مگیر
 
که از بیش و کم غیر این مختصر
نداریم از مال چیز دگر
 
و گرنه به پاداش رنج دراز
تو را کردمی از جهان بی نیاز
 
چو انعام بانو به نعمان رسید
ز گوینده پیغام او را شنید
 
نپذرفت و با گریه گفتا بدو
که از من بدان بانوی دین بگو
 
که ای پردگی اختر برج دین
منم از شما خانه زادی کمین
 
نبردم من این رنج از بهر مال
بدم کام خوشنودی ذوالجلال
 
همین خواهشم هست از بانوان
که گردم به دیگر سرا چون روان
 
بخواهند از بهر من از خدا
کزین خاندانم نسازد جدا
 
نمودند آل رسول امین
به کردار و گفتار او آفرین
 
بشیر ابن جذلم چنین گفته باز
که چون با حریم خدیو حجاز
 
رسیدیم نزدیک یثرب زمین
بفرمود آن رهبر چارمین
 
سراپرده ی بی خداوند شاه
به هامون درون برزنند آن سپاه
 
چو پرداخته گشت پرده سرای
مرا گفت آن داور رهنمای
 
که باب تو را بخشش کردگار
صلت باد ای مرد نیکو تبار
 
که او از سخن گستری بهره است
به نظم سخن نام بر می فراشت
 
تو را نیز بهره ی از آن کارهست
بگفتم بلی درسخن هست دست
 
بفرمود پس سوی یثرب خرام
بده آگهیشان ز قتل امام
 
هم از حال ما بستگان بلا
که اینک رسیدیم از کربلا
 
به فرمان آن داور رهنمون
براندم سوی شهر یثرب هیون
 
زن و مرد آن شهر برگرد من
نمودند پرسش کنان انجمن
 
نگفتم سخن تا بر قبر شاه
چو پیدا شد آن احمدی (صل الله علیه و آله) بارگاه
 
کشیدم ز دل ناله کای شهریار
خروشان سر از پاک تربت برآر
 
پذیره شو از عترت پاک خویش
اسیران دل خسته ی سینه ریش
 
که اینک زده خیمه با شور و شین
به نزدیک قبرت یتیم حسین (علیه السلام)
 
به همراه وی خواهران پدر
همان دختران تو ای تاجور
 
پس آنگاه با دیده ی اشکبار
سرودم که ای اهل یثرب دیار
 
نمانید برگرد قبر نبی (صل الله علیه و آله)
که شد کشته آن خسرو یثربی
 
حسین را بکشتند درکوفه زار
ز دیده ز بهر ویم اشکبار
 
فکندند برخاک ره پیکرش
ببردند برنیزه هر جا سرش
 
نمانده است جز پور بیمار او
تنی زنده از بسته و یار او
 
کنون آن خداوند دنیا و دین
ابا دختران رسول امین
 
به نزدیک یثرب زده بارگاه
پذیره شویدش به افغان و آه
 
فکندند دستار و بر فرق خاک
فشاندند با ناله ی دردناک
 
چو اهل مدینه شنیدند این
گریبان دریدند و اندوهگین
 
زن و مرد افغان بر افراختند
ز پرده عروسان برون تاختند
 
ز هر خانه برخاست آوای غم
به تربت رسول خدا شده دژم
 
سرشک زن و مرد چون ناودان
زهر گوشه ی شهر بودی روان
 
تو گفتی قیامت پدیدار گشت
سپهر و ثریا نگونسار گشت
 
ز یثرب سراسر برون تاختند
زن و مرد آهنگ ره ساختند
 
چو دیدند از دور آن بارگاه
درفش و سراپرده یکسر سیاه
 
دگر ره فکندند بر جامه چاک
به سر برفشاندند با مویه خاک
 
ز آه زن و مرد یثرب زمین
سیه گشت روی سپهر برین
 
زنان سربرهنه پریشیده موی
سوی آل حیدر نهادند روی
 
به گرد زنان پرده ی غم زدند
ز نرگس به گلبرگ شبنم زدند
 
یکی زار گفتا که ای انجمن
دریغ از جوانان شمشیر زن
 
کجا رفت ماه بنی هاشما
چه آمد به عبدالله و قاسما
 
خداوند محراب و منبر چه شد
شبیه جمال پیمبر چه شد
 
وزان سوی مردان به گرد امام
برهنه سر و مو پریشان تمام
 
کشیدند صف با فغان و خروش
جگرشان پراز خون و دل پر زجوش
 
یکی جویش از گریه بر روی بود
به شه دیگری تعزیت گوی بود
 
یکی گفت کو آنکه جز او نبود
امامی به زیر سپهر کبود
 
یکی گفت گو شمع بزم بتول (سلام الله علیها)
کجا رفت ریحان باغ رسول (صل الله علیه و آله)
 
زگفتارشان شاه بگریست خون
به پا خاست از خیمه آمد برون
 
پی خطبه برکرسی ای شد فراز
به گفتار او گوش ها گشت باز
 
نخستین خدا را بدینسان ستود
کزو گشته پیدا فراز و فرود
 
همه خلق را اوست پروردگار
خطابخش و روزی ده مور و مار
 
خداوند و دارای روز جزاست
همه هستی از هستی او به پاست
 
به دوری ز نه آسمان است بر
به نزدیکی از رازها با خبر
 
اگرشهد بارد به ما یا شرنگ
ز حمدش نیاریم کردن درنگ
 
چو هر سختی و رنج و ماتم ازوست
بر ما همه سهل و نغز و نکوست
 
ایا قوم یزدان پی آزمون
بلایی به ما داد از حد فزون
 
یکی رخنه افکند اسلام را
که رسوا کند مرد خود کام را
 
حسین علی (علیه السلام) کشته گردید زار
ابا یار و اولاد و خویش و تبار
 
زن و کودکانش بگشتند اسیر
برفتند درشهرها دستگیر
 
سرش را به نیزه به بازارها
ببردند و کردند آزارها
 
ازین سخت تر ماتمی کس ندید
که براهل بیت پیمبر رسید
 
شگفت است وزین پس ایا مردمان
که ماند دلی از شما شادمان
 
و یا آب دیده نماید دریغ
از ان تن که شد چاک از زخم تیغ
 
ازیرا که از قتل آن شهریار
همه آفرینش گرستند زار
 
بگریید در ماتمش آسمان
ز دریا برآمد ازان غم دخان
 
گرستند در سوگ او چوب و سنگ
زمین گشت درقتل او بی درنگ
 
ز ماهی به دریا و مرغ هوا
پی ماتم او برآمد نوا
 
ملایک بهفت آسمان ناله کرد
کدامین دلست آنکه ناید بدرد
 
ز اسلامیان تا که یارد شنید
که این رخنه اسلام را شد پدید
 
که ما را چنین خوار کردند زار
براندند و بردند درهر دیار
 
تو گفتی اسیران ترکیم ما
و یا سر زد از ما بدین ناروا
 
به یزدان اگر جد ما مصطفی (صل الله علیه و آله)
بدین قوم برجای مهر و وفا
 
سفارش به آزار ما کرده بود
ازین بیشتر دسترسمان نبود
 
ولی ما ازین رنج و از این بلا
که وارد به ما گشت درکربلا
 
نیاریم هرگز به خاطر نهیب
بخواهیم از پاک یزدان شکیب
 
خداوند ازکشتن شاه ما
دهد کیفر بد به بدخواه ما
 
زگفتار آن شاه از مردمان
برآمد غو گریه تا آسمان
 
چو افکند شه سوی هامون نظر
سواری به چشم آمدش مویه گر
 
بدانست عمش محمد بود
مهین زاده ی شاه سرمد بود
 
زجا جست افسرده و مویه گر
پذیره شد از عم والا گهر
 
چو افتاده پور علی (عیه السلام) را نگاه
بدان انجمن با لباس سیاه
 
نگونسار گردید از توسنا
تو گفتی روانش برفت از تنا
 
شهنشه شد از کار عم درشگفت
سر فرخش را به زانو گرفت
 
بمالید پیوسته اش نرم نرم
که تا سرو اندام او گشت گرم
 
به هوش آمد و دیده از هم گشود
به زاری به پور برادر سرود
 
که کو کارفرمای ملک جهان
برادرم آن یادگار نهان
 
خداوند گاه پیمبر کجاست
روان تن پاک حیدر کجاست
 
برادرم شاه سرفراز کو
حسن (علیه السلام) را همانند و انباز کو
 
شهش گفت ای عم والا گهر
زجور یزید آمدم بی پدر
 
چو بشنید این پور ضرغام دین
ز غم دست چندان بزد بر جبین
 
که بار دگر رفت هوشش ز سر
تو گفتی ز گیتی برون شد مگر
 
چو دیدش چنین کشته با خاک پست
به دوشش بمالید بیمار دست
 
به هوش آمد و از دل پر ز جوش
بر آورد چون مرغ بی پر خروش
 
پس گریه گفتا بدان شهریار
که برگوی ز آغاز و انجام کار
 
زگفتار عم شاه بگریست سخت
پس از گریه گفتا بران نیکبخت
 
سراسر ستم ها که در آن سفر
بدیدند اولاد خیرالبشر
 
کزین زاده ی شیر پروردگار
ز گفتار آن شاه شد بی قرار
 
ز پرویزن غم به سر خاک بیخت
همی خون ز چشمان نمناک ریخت
 
پس آنگه سوی شهر کردند روی
جهان پر شد از شیون و های و هوی
کنون ازمن ای شاه پوزش پذیر
کرم کن به کار گذشته مگیر
 
بدو گفت شاه جهان ای پلید
چو تو بیحیا چشم گیتی ندید
 
همانا ندانی که را کشته ای
به خون که تیغ خود آغشته ای
 
گمانت که کشتی تنی از عرب
و یا، بنده ای پست نام و نسب
 
چنان دان که کشتی جهانرا همه
ز قتل جگر گوشه ی فاطمه (سلام الله علیها)
 
بکشتی نبی و علی (علیه السلام) با حسن (علیه السلام)
همان فاطمه (علیها السلام) بانوی ممتحن
 
به صورت اگر بد شه کربلا
به معنی بدی خونش خون خدا
 
بریزی زکین خون پروردگار
بخواهی دهی خونبها شرم دار
 
رهایی از این داوری کی توان
مگر کشتگان را ببخشی روان
 
ز گفتار شهزاده شد شرمسار
مر آن دشمن پاک پروردگار
 
فرو ماند و پاسخ نگفت آن شریر
سرافکند از شرمساری به زیر
 
سپس گفت تا اشتران بی شمار
بیارند با هودج زرنگار
 
که تا کاروان اسیران غم
ببندند احرام سوی حرم
 
چو زینب (سلام الله علیها) از این کارشد با خبر
فرستاد پیغام زی بد گهر
 
که با هودج و محمل زرنگار
اسیران و غمدیده گان را چه کار
 
کسی را که شد کشته سالار ای دریغ
که برمن بود بدتر از زخم تیغ
 
چو بشنید این گفت پوشش سیاه
به محمل فکندند آن دین تباه
 
وزان پس سیه روی مرد شریر
به بر خواند نعمان پور بشیر
 
که بود آن خردمند پاکیزه دین
ز یاران خاص رسول امین
 
بدو گفت بادختران بتول (سلام الله علیها)
از ایدر برو تا به قبر رسول (صل الله علیه و آله)
 
ببر نیز همراه با خویشتن
گروهی سواران شمشیر زن
 
تو و آن سواران همه بنده وار
بدیشان بباشید خدمتگزار
 
روان گشت نعمان به فرمان و زود
همه کار رفتن فراهم نمود
 
هیونان چو گشتند یکسر قطار
سرکاروان خواهر شهریار
 
به کوی آمد از پرده با اشک و آه
چو دود دلش رخت و برگش سیاه
 
به دنبال وی کاروان ستم
بمحمل نشستند با درد و غم
 
به پیش سپه رفت نعمان براه
درفشی بکف پرچم آن سیاه
 
ز دنبال او مویه گر کاروان
حدی خوان به بانک عزا ساربان
 
جرس بانک ماتم چو بنیاد کرد
چو غمدیده گان چرخ فریاد کرد
 
پر از ناله شد هفت کاخ سپهر
سیه گشت از گرد غم روی مهر
 
شدند اهل آن بارگاه اشکبار
که غم را دران هیچگه نیست بار
 
سپردند زنیسان چو یکچند راه
به نعمان چنین گفت فرخنده شاه
 
ببرکاروان را بدان سر زمین
که شد کشته آنجا شهنشاه دین
 
که بوسیم آن تربت پاک را
گل آریم از اشک آن خاک را
 
بگویم به شه درد دیرینه را
ز اندوه سازم تهی سینه را
 
به فرمان سلطان دین پیر راد
سوی وادی کربلا رو نهاد
 
همی رفت با کاروان حرم
سر و روی پرگرد زار و دژم
 
وزان سو ز انصار پیری گزین
که بد نام او جابر پاکدین
 
پی طوف آن مرقد مشکبار
سوی کربلا شد ز یثرب دیار
 
به روزیکه بد اربعین امام
رسید اندران دشت آن نیکنام
 
نخستین به آیین حجاج مرد
به آب فرات اندرون غسل کرد
 
سپس بست احرام و برداشت گام
سوی تربت سبط خیرالانام
 
به همراه وی قومی از بستگان
که بودند او را ز پیوستگان
 
فرستاد برشه سلام و درود
برآن خاک، سیلی ز مژگان گشود
 
بیفکند خود را برآن قبر پاک
بمالید روی و جبین را به خاک
 
همی راز دل گفت و بگریست زار
به گرد اندرش بستگان سوگوار
 
به ناگاه برخاست بانک درای
رسیدند آل رسول خدای
 
چو دیدند آن تربت تابناک
فکندند خود را ز محمل به خاک
 
چو شد با خبر جابر پاک دین
بیامد بر سیدالساجدین
 
ببوسید او را هلال رکاب
فرو ریخت از دیدگان خون ناب
 
ز درد درون ناله بنیاد کرد
زشاه شهیدان همی یاد کرد
 
شهنشاه بیمار بنواختش
فرود آمد و پیش بشناختش
 
بفرمود تا از بر آن مزار
رود مرد بیگانه بریک کنار
 
چو شد جا ز بیگانه پرداخته
لوای عزا گشت افراخته
 
چگویم که از غم درآن پهندشت
به آل نبی آن زمان چون گذشت
 
خروشان و جوشان پریشیده موی
سوی تربت شه نهادند روی
 
ز ماتم به سر بر فشاندند خاک
به جیب صبوری فکندند چاک
 
چنان خاست زان بیکسان غلغله
که افتاد در آسمان و لوله
 
ز افغان آن قوم اندوهگین
گرستند جنبندگان زمین
 
ز ماهی به دریا ز مرغ از هوا
برآمد دران دشت چون نی نوا
 
ز دود عزا شد زمانه سیاه
هوا تنگ گردید ز انبوه آه
 
همی هر کسی ناله میکرد زار
ز بهر شهیدی چو نالان هزار
 
زانده دل زینب (سلام الله علیها) آمد به جوش
کشید از جگر همچو دریا خروش
 
نقاب از رخ روز آسا گشود
برآن موی شبگون پریشان نمود
 
دو رخ بر خراشید و پاشید خون
برآن تربت پاک و شد لعلگون
 
به زاری همی گفت ای شاه من
غمت تا دم مرگ همراه من
 
برآور سر از تربت لعلفام
که آوردمت ارمغانی ز شام
 
بیاوردم ای داور رهنمون
دلی خسته و پیکری نیلگون
 
نپرسی پس از تو به ما چون گذشت
که دانی دراز است این سرگذشت
 
بگویم گر از کوفه و شهر شام
نگردد همی تا به محشر تمام
 
مرا این همه رنج و محنت که بود
ستم ها که رفت از سپهر کبود
 
نبود آنچنان سخت کز پیکرت
جدا کرد دشمن غمین خواهرت
 
نهشتش بماند به پیشت دمی
نهد زخم های تو را مرهمی
 
دریغ ای برادر درین تیره خاک
چسان خفته ای با تن چاک چاک
 
تنی را که از شهپر جبرییل
بدی پیرهن، غسلش را سلسبیل
 
چه آمد برو اندر آن آفتاب
که برنای خشکیده اش ریخت آب؟
 
که شست و کفن کرد در خاک کرد
که در ماتمش پیرهن چاک کرد؟
 
نه مادر به سر بودت ای شهریار
نه خواهر که جسمت کنند استوار
 
چه گویم من ای شه کجا بد سرت
که چشمت ببندد مگر مادرت
 
سرت بود با خواهرت همسفر
که بینی مر او را چه آید به سر
 
چو بودی تو ای شاه و دیدی مرا
همان به که کوته کنم ماجرا
 
بسی گفت ازینگونه تا شد زهوش
چو آن بانوی نوحه گر شد خموش
 
دگر بانوان مویه کردند سر
یکی بر پدر آن دگر بر پسر
 
چو ازکار ماتم بپرداختند
سوی یثرب آهنگ ره ساختند
 
مدار جهان سیدالساجدین
به پیوست با تن، سر شاه دین
 
وزان پس به تن ها سر یاوران
به پیوست و شد سوی یثرب روان
 
دل اندر بر شاه و دیده به راه
برفتند با بارها اشک و آه
 
به هر جا شترها نهادند پای
شد از آب چشم زنان چشمه زای
براساس گریز به
موضوع گریز :
مناسبت گریز :
براساس سبک شعر
روضه شور واحد تک زمینه رجز خوانی زمزمه جفت نوحه مناجات نامشخص مدح مسجدی سینه زنی واحد سنگین دکلمه دم پایانی واحد تند پیش زمینه سرود سالار زینب حاج ناظم همه جا کربلا راس تو میرود بالای نیزه ها ببینید ببینید گلم رنگ ندارد نوحه سنتی ببینید ببینید گلم رنگ ندارد سیدی ماکو مثلک الغریب غریب گیر آوردنت زبانحال به سمت گودال از خیمه دویدم من دودمه مدح و مرثیه مفاعیل مفاعیل فعول شعر خوانی
براساس قالب شعر
دوبیتی غزل قصیده مثنوی چهار پاره رباعی ترجیع بند مستزاد شعر نو شعر سپید ترکیب بند قطعه مسمط نا مشخص مربع ترکیب تک بیتی مخمس
براساس زبان
فارسی عربی ترکی
براساس شاعر
محتشم کاشانی میلاد عرفان پور امیر عباسی قاسم صرافان محمد مهدی سیار غلامرضا سازگار رضا یعقوبیان علی اکبر لطیفیان قاسم نعمتی اسماعیل تقوایی مرتضی محمود پور حسن لطفی امیر حسین سلطانی محمود اسدی علی انسانی مظاهر کثیری نژاد محمود ژولیده ولی الله کلامی زنجانی میثم مومنی نژاد حسن ثابت جو عباس میرخلف زاده سید حمیدرضا برقعی سید هاشم وفایی سید رضا موید خراسانی محمدرضا سروری یوسف رحیمی احمد بابایی محسن عرب خالقی سید پوریا هاشمی علیرضا خاکساری وحید زحمتکش شهری مهدی رحیمی زمستان حسن کردی روح اله نوروزی مرضیه عاطفی بهمن عظیمی حسین رحمانی میلاد قبایی محسن صرامی رضا آهی رضا تاجیک اصغر چرمی محمد جواد شیرازی مهدی نظری وحید قاسمی وحید محمدی محسن کاویانی مجتبی صمدی شهاب حمید رمی محمد حسین رحیمیان محمد حسن بیات لو امیر روشن ضمیر نا مشخص محمد محسن زاده گنجی امیر ایزدی حسین قربانچه رضا رسول زاده جواد حیدری محمد سهرابی محمد جواد پرچمی سيد مهدي سرخان رضا یزدانی سید مهدی موسوی حسن صنوبری محسن رضوانی سیدجواد پرئی سید محمد جواد شرافت علی سلیمیان محمدجواد غفورزاده (شفق) سید مجتبی رجبی نورآملی حسن بیاتانی عماد خراسانی رحمان نوازنی مسعود اصلانی حافظ محمدرضا آغاسی علی حسنی صمد علیزاده محمد صمیمی کاظم بهمنی مجید تال مهدی قهرمانی احسان محسنی فر شیخ رضا جعفری میثم سلطانی مصطفی صابر خراسانی محمد فردوسی علیرضا قزوه قاسم افرند محمد مهدی عبداللهی محمد خسروی جواد دیندار سعید خرازی علیرضا عنصری حسین میرزایی حسن جواهری مصطفی قمشه ای علامه حسن زاده آملی میثم خالدیان علی زمانیان حسین ایمانی سیدعلی احمدی(فقیر) سید مجتبی شجاع محمد حسین فرحبخشیان (ژولیده نیشابوری) محسن داداشی امام خمینی (ره) فواد کرمانی امیر رضا سیفی احمد اکبرزاده ملا فتح‌الله وفایی شوشتری صدّیقه‌ی طاهره (علیهاسلام‌الله) محمود شاهرخي (م.جذبه) سید محمد رستگار جواد هاشمی (تربت) سید حبیب نظاری غلام‌رضا دبیران محمدحسین علومی تبریزی سعید بیابانکی سعید توفیقی علیرضا لک جواد محمد زمانی آیت الله محمدحسین غروی اصفهانی سید یاسر افشاری محمود کریمی احمد واعظی آیت الله وحید خراسانی حضرت آقای خامنه ای سید الشهدا عبدالجواد جودی خراسانی بهروز مرادی سالک قزوینی رفیق اصفهانی سید رضا حسینی (سعدی زمان) بابافغانی شیرازی تأثیر تبریزی صغیر اصفهانی (ره) وحید مصلحی یاسر حوتی حسین رستمی محمد بنواری (مهاجر) محمد بیابانی علیرضا شریف هادی جان فدا علی آمره حامد تجری مصطفی متولی مجتبی خرسندی علی صالحی علیرضا بیاتانی مهدی رحمان دوست مهدی نسترن سید محمد جوادی سید مهدی جلالی مجتبی روشن روان حامد خاکی سید محمد علی ریاضی احسان مردانی مهدی مومنی مریم سقلاطونی مجتبی شکریان همدانی عارفه دهقانی حسینعلی شفیعی (شفیع) رضا پیروی سعید پاشازاده ناصر حامدی رضا قاسمی حامد جولازاده پیمان طالبی میلاد حسنی امیر حسام یوسفی نوید اسماعیل زاده عباس شبخیز قراملکی (شبخیز) مهدی جهاندار کرامت نعمت زاده علی اصغر حاج حیدری مهدی صفی یاری محمد علی بیابانی محمد امین سبکبار هانی امیر فرجی سینا نژادسلامتی رسول میثمی صباحی بیدگلی وصال شیرازی مهدی پورپاک فاطمه نانی زاده محسن خان محمدی حبیب نیازی مجید لشگری میرزا احمد عابد نهاوندی(مرشد چلویی) آیت الله سیداحمد نجفی(آقاجون) محمد جواد خراشادی زاده ناظرزاده کرمانی سیدجلال حسینی احمد جلالی حسین عسگری علی اصغر کوهکن حجت الاسلام میر تبریزی محسن مهدوی حبیب الله چایچیان رضا فراهانی محمدرضا شمس خاکی شیرازی ابراهیم بازیار عباس احمدی سید محمد اویار حسینی محمد احمدی مرحوم الهیار خان (آصف) جواد قدوسی مجید قاسمی محمد رسولی داوود رحیمی مسعود یوسف پور حیدر توکل فاضل نظری علی ناظمی صفایی جندقی کریم رجب زاده میرزا یحیی مدرس اصفهانی غلامرضا کافی عمان سامانی مهدی محمدی پانته آ صفایی محمد بختیاری حمیدرضا بشیری محمدسعید عطارنژاد پروانه نجاتی نیما نجاری علی اشتری جعفر خونویی رضا دین پرور محمد ظفر سید رضا میرجعفری خوشدل تهرانی مهدی نعمت نژاد محسن راحت حق سجاد محرابی سید فرید احمدی مهدی زنگنه کاظم رستمی روح الله عیوضی علی اصغر ذاکری گروه یا مظلوم امیر حسین حیدری امیر اکبرزاده مهرداد مهرابی سید محمد بابامیری توحید شالچیان نغمه مستشار نظامی رحیم معینی کرمانشاهی سید محمد میرهاشمی امیرحسین الفت غلامحسین پویان احمد علوی فیاض هوشیار پارسیان مرتضی امیری اسفندقه محمدعلی مجاهدی جعفر بابایی(حلّاج) اصغر عرب فرشته جان نثاری سیدمحسن حبیب لورسه محمد علامه صادق رحمانی فرهاد اصغری یاسر مسافر عباس ویجویی عباس عنقا منوچهر نوربخش سیدحسن حسینی محمدجواد باقری محمد ارجمند محمد عظیمی محمدحسین بهجت تبریزی(شهریار) محمدسعید میرزایی مهدی خطاط ادیب الممالک فراهانی محمدعلی رحیمی محمد قاسمی احسان نرگسی رضاپور داریوش جعفری حامد آقایی سید محسن حبیب الله پور مجتبی حاذق محسن حنیفی آرش براری بهنام فرشی هستی محرابی طاها ملکی یاسر قربانی محمد داوری امیرحسین آکار اسماعیل شبرنگ آرمان صائمی علی رضوانی عماد بهرامی عادل حسین قربان امیرعظیمی حبیب باقرزاده حسین محسنات علی اصغر یزدی مجتبی رافعی میثم خنکدار ابراهیم لآلی قاسم احمدی مهدی علی قاسمی پوریا باقری علی اکبر نازک کار نوید اطاعتی فاطمه خمسی مهدی میری مجتبی کرمی محمد دستان علی کاوند مهدی قربانی محمد مبشری محمدرضا رضایی موسی علیمرادی محمدعلی نوری میلاد یعقوبی حسین صیامی مرتضی مظاهری میرزا احمد الهامی کرمانشاهی ناصر دودانگه علیرضا وفایی(خیال) امیر فرخنده حسین واعظی سعید نسیمی محسن غلامحسینی منصوره محمدی مزینان ابراهیم روشن روش سید علی حسینی مرضیه نعیم امینی حمید فرجی امیرعلی شریفی جعفر ابوالفتحی محمد کاظمی نیا امیر علوی رضا قربانی مهدی کاشف امیرحسین محمودپور رضا اسماعیلی حسن فطرس عالیه رجبی رضا باقریان محسن عزیزی محمدرضا ناصری روح الله پیدایی محمد زوار ایمان کریمی مصطفی رفیعی مجتبی قاسمی محمود قاسمی مجید خضرایی یونس وصالی محمود یوسفی ایمان دهقانیا بردیا محمدی مجتبی دسترنج ملتمس محمد مهدی شیرازی محسن زعفرانیه حسین خیریان حامد شریف مهدی شریف زاده ابالفضل مروتی مصطفی کارگر معین بازوند سید جعفر حیدری محسن ناصحی روح الله قناعتیان محمدحسین ملکیان مقداد اصفهانی رسول عسگری عفت نظری سجاد شاکری احمد ایرانی نسب مسعود اکثیری حسن رویت علی سپهری سید امیر میثم مرتضوی سیدمحمد مظلوم حسین رضایی حیران علی مشهوری (مهزیار) علی قدیمی نیر تبریزی فیاض لاهیجی حسین عباسپور محمد بن یوسف اهلی شیرازی جویای تبریزی (میرزا دارا) سید رضا هاشمی گلپایگانی سید علی اصغر صائم کاشانی امیرحسین کاظمی سارا سادات باختر علی اصغر شیری محمد حسین آغولی (ترکی شیرازی) سلمان احمدی وحید اشجع مهرداد افشاری مرجان اکبرزاد محمد-مهدی-امیری شهره انجم شعاع عبدالحمید-انصاری‌-نسب مرتضی-بادپروا محمدرضا-بازرگانی زهرا براتی امیرحسن بزرگی متین زهرا بشری موحد سید-حکیم-بینش فاطمه‌ سادات پادموسوی سعید-تاج‌-محمدی مهدی چراغ‌زاد حامد حسینخانی سیده فرشته حسینی سیدموسی حسینی کاشانی علی‌اصغر الحیدری (شاعر هندوستانی) محمد سجاد حیدری سمیه خردمند ایرج میرزا محسن سیداسماعیلی میرزا محمد باقر صامت بروجردی میرزا حاجب بروجردی (افصح الشعراء) میرزا محمد رفیع (رفیع‌الدین) (واعظ قزوینی) آشفته شیرازی سید وحید حسینی مسعود مهربان مهدی انصاری رضا حامی آرانی سید حسن رستگار محمدجواد وثوقی حمید کریمی اسماعیل روستایی احمد شاکری ابراهیم زمانی محمد کیخسروی محمد جواد مهدوی یاسین قاسمی حسین کریمی مهدی امامی جواد کلهر مجتبی فلاح محمدجواد غفوریان پدرام اسکندری حسن اسحاقی نوید طاهری محمود مربوبی سیروس بداغی میلاد فریدنیا شهریار سنجری رضا ملایی مجید رجبی امیرحسین نجمی عمران بهروج صادق میرصالحیان حجت بحرالعلومی محمدحسین ذاکری رسول رشیدی راد زینب احمدی حامد خادمیان حمیدرضا محسنات حسین اخوان (تائب) محمود شریفی مهدی مقیمی وحید دکامین شهرام شاهرخی فرشید یارمحمدی علی فردوسی رضا شریفی سیدعلی رکن الدین عبدالحسین مخلص آبادی حسین سنگری رضا هدایت خواه مهران قربانی محسن قاسمی غریب سید مصطفی غفاری جم سید مسعود طباطبایی احمد عزیزی حسین زحمتکش حمید عرب خالقی سجاد روان مرد میثم کاوسی رضا مشهدی امیرحسین وطن دوست محمد کابلی محمدهاشم مصطفوی محمد دنیوی (حاتم) علی اکبر حائری محمدرضا طالبی کمیل کاشانی محمدباقر انتصاری مرتضی عابدینی علی حنیفه عبدالرضا کوهمال جهرمی سینا شهیدا مهدی فرجی حسنا محمدزاده سید مصطفی مهدجو علی میرحیدری علی خفاچی حسین ایزدی پرویز بیگلری چاوش اکبری زهرا هدایتی هاشم طوسی (مسلم) نجمه پورملاکی نادر حسینی سجاد شرفخانی علی زارعی رضایی محمدعلی رضاپور سید محسن حسینی مرحوم نادعلی کربلایی ابوالفضل عصمت پرست مجتبی نجیمی مجید نجفی مجید بوریان منش علی علی بیگی سید محسن علوی محمد جواد مطیع ها ناهید رفیعی امیررضا یوسفی مقدم سید علی نقیب ایوب پرندآور نوید پور مرادی علی ذوالقدر سید ابوالفضل مبارز علی شکاری حمید رحیمی انسیه سادات هاشمی محسن حافظی عبدالحسین میرزایی مهدی قاسمی رضا خورشید فرد وحیده افضلی سید محمد حسین حسینی محمد سجاد عادلی مهدی زارعی سید محمد جواد میرصفی یدالله شهریاری امید مهدی نژاد محمد صادق باقی زاده محمد خادم محمدرضا کاکائی سید حجت سیادت مهدی مردانی جواد محمود آبادی حسین شهرابی حامدرضا معاونیان احمد جواد نوآبادی محمد علی قاسمی خادم عرفان ابوالحسنی ظهیر مومنی سید صادق رمضانیان عاطفه سادات موسوی عاصی خراسانی علی محمدی حسین زارع سید مصطفی سیاح موسوی حمید محبی وحید نوری حسین اوتادی هادی ملک پور مهدی کبیری محمدرضا نادعلیان فرشید حقی رامین برومند (زائر) محمدرضا اسدی سجاد زارع مولایی سید امیر حسین فاضلی سید مصطفی حسینی راد محمد رستمی محسن همتی محمود تاری سید واصفی غلامرضا شکوهی کمیل باقری محمد حسین بناریان لیلا علیزاده مهدی حنیفه جواد کریم زاده سید صابره موسوی میرزا محمد تقی قمی (محیط) حاج ملا احمد بن محمد مهدی فاضل نراقی (صفایی) عباس همتی یغما جندقی
براساس مداح
حاج منصور ارضی حاج محمود کریمی حاج محمدرضا طاهری حاج سعید حدادیان حاج میثم مطیعی حاج مجید بنی فاطمه حاج حمید علیمی حاج حسین سیب سرخی حاج مهدی سلحشور حاج سید جواد ذاکر حاج جواد مقدم حاج عبدالرضا هلالی حاج سید مهدی میردامادی حاج مهدی رسولی حاج حسن خلج حاج مهدی لیثی حاج نریمان پناهی حاج سید رضا نریمانی حاج احمد واعظی حاج حسین طاهری حاج مهدی سماواتی حاج محمد حسین پویانفر حاج سید حمیدرضا برقعی نا مشخص حاج میثم مؤمنی نژاد حاج مهدی اکبری حاج قاسم صرافان حاج مهدی مختاری حاج محمدرضا محمدزاده حاج کاظم اکبری حاج ابالفضل بختیاری حاج محمدرضا آغاسی حاج حنیف طاهری حاج وحید نادری حاج حسین رضائیان حاج امیر عباسی حاج محمد بیابانی حاج سید علی رضوی حاج سید مهدی هوشی السادات نزارالقطری حاج اسلام میرزایی حاج حسین سازور حاج محسن عرب خالقی حاج صابر خراسانی سید رسول نریمانی محمد جعفری ارسلان کرمانشاهی جبار بذری حاج اکبر مولایی حاج امیر برومند حاج محمدرضا بذری حاج حیدر خمسه حاج حسن حسین خانی حاج حسین عباسی مقدم حاج غلامحسین علیزاده حاج حسین عینی فرد حاج مهدی رعنایی حاج مصطفی روحانی حاج روح الله بهمنی حاج امیر کرمانشاهی حاج میرزای محمدی حاج وحید گلستانی حاج سید امیر حسینی علی فانی حاج سید علی مومنی حاج امین مقدم حاج محمد کمیل حاج محمد حسین حدادیان حاج سعید پاشازاده حاج مقداد پیرحیاتی حاج محمد سهرابی حاج محمد فصولی کربلایی حاج فرهاد محمدی حاج ابوذر بیوکافی حاج سید محمد جوادی حاج سید محمد عاملی حاج وحید یوسفی حاج محمد یزدخواستی حاج مجتبی رمضانی کویتی پور حاج محسن صائمی حاج حسین رستمی مرحوم استاد محمدعلی کریم خانی حاج حسین باشی حاج مهدی وثیق حاج شیخ محمد ناصری سید علی حسینی حاج محمد امانی مرحوم محمدعلی چمنی حاج رضا قنبری حاج عبدالله شیران مرحوم استاد سلیم موذن زاده حاج علی اصغر ارغوان مرحوم حاج فیروز زیرک کار سید حسین قاضی سید مهدی حسینی استاد محسن فرهمند حاج احمد عثنی عشران حاج محمد احمدیان حاج صادق آهنگران حاج اکبر نوربهمنی سیدرضا میرجعفری سیدرضا تحویلدار ایمان کیوانی حاج محمدحسین عطائیان حاج حسن شالبافان حاج محمدصادق عبادی حاج علی عرب حاج علیرضا قزوه حاج آرش پیله وری حاج مهدی تقی خانی حاج یزدان ناصری حاج امیرحسن محمودی حاج حمید دادوندی حاج احمد نیکبختیان حاج امیرحسن سالاروند حاج هاشم سالار حسینی حاج ابراهیم رحیمی حاج محمد صمیمی حاج حمیدرضا قناعتیان حاج محسن عراقی حاج محسن طاهری حاج حسین ستوده حاج مهدی دقیقی حاج حسین رجبیه حاج رحیم ابراهیمی حاج حسین فخری حاج صادق حمزه حاج حسین هوشیار حاج حسین جعفری استاد رائفی پور حاج داوود احمدی نژاد مرحوم مرشد حسین پنجه پور حاج سید محمد حسینی حاج هادی گروسی حاج محمدرضا مختاریان حاج حسن کاشانی حاج وحید جلیلوند حاج حیدر منفرد حاج علی مهدوی نژاد حاج مرتضی امیری اسفندقه حاج حسین خلجی حاج وحید قاسمی حاج سید محمود علوی حاج سعید قانع حاج سید جعفر طباطبائی حاج حسین محمدی فام حاج هادی جان فدا حاج علی علیان حاج صادق کریمی حاج محسن توکلیان حاج محمد قربانخوانی حاج حسن رضا عبداللهی حاج مرشد میرزا مرحوم مرشد میرزا حاج مهدی اقدم نژاد شهید حسین معز غلامی حاج حسین رحمانی حاج علی اکبر سلحشور حاج محمد گرمابدری حاج محمد جواد احمدی حاج احمد اثنی عشران حاج جواد ابوالقاسمی حاج محمد مهدی اسماعیلی حاج محسن حسن زاده حاج اکبر بازوبند آیت الله سید محمدحسن طهرانی مجید رضانژاد محمدجواد توحیدی حاج یدالله محمدی مرحوم سید مهدی احمدی اصفهانی حاج محمود گرجی حاج رضا علی رضایی حاج جواد باقری حاج سید ابراهیم طاهریان حاج مسعود پیرایش حاج محمدرضا نوشه ور حاج حسن بیاتانی حاج علی اکبر زادفرج حاج علی جباری حاج علی کرمی حاج سعید خرازی حاج هادی ملک پور حاج حسن عطایی حاج محمد کریمی حاج محمد رستمی حاج جواد حیدری