نازم آن زنده شهیدی که بر داور خویش

حق دارد اگر ز خلق دامن چیده است

از بادیه بانگ احمدی می‌شنوم

از حرم تا قتله گه، زینب صدایت کرده است

در گوشه گودال،خدایا خبری هست!

رحمی قرار نیست که بر پیکرش کنند

دیدم لب عطشان را ای کاش نمی دیدم

ای تیر بلا شیشه ی جان را تو شکستی

پیش نگاهم که ز زین پیکرت افتاد

خنجر کشیده اند خدا را رضا کنند

نگفتنی است غم بی شمار انگشتر

بر حنجرت سرنیزه تا بالاوپایین می رود

از خدا اول برایت اذن پوشیدن گرفتم

خاتم فقط به دست تو زیبنده شد حسین

کاش آنشب همه جا شب می شد

خوردی امروز نیزه فردا نعل

چرا به خاک فتاده ، تن مطهر تو ؟

نه علمدار مانده در بر تو

لشگر آن دم که بر سرش میریخت

آنقدر چکمه به پهلوش زدن نامردا

ای چرخ سفله تیر تو را صید کم نبود

این حسین کیست که از هر محنش ، عالم سوخت

ای شهیدی که جدا سر ز قفا شد ز تنت !

ای حسینی که جهان در محنت خون گرید

شنیدستم که شاه عشقبازان

الحق نماز آن به در بی نیاز کرد