این حسین کیست که از هر محنش ، عالم سوخت

این حسین کیست که از هر محنش ، عالم سوخت

قلب هر چه رُسُل از آدم و تا خاتم ،سوخت

 

این حسین کیست که با یادِ عَطَش گفتن او

یوسف فاطمه در هر شب و روز، از غم سوخت

 

این چه سرّیست که در لحظه جان دادن او

خواهرش هم ز مصیبت و از این ماتم سوخت

 

یاد شش ماهه او، چشم فلک هم گریان

نه فقط آدم و خاتم، چه بسا عالم سوخت

 

این حسین کیست که صد پاره شده پیکر او

به سر و سینه زنان، کلِّ حرم یک دم سوخت