پیش نگاهم که ز زین پیکرت افتاد

پیش نگاهم که ز زین پیکرت افتاد

گوشه ی گودال ز پا مادرت افتاد

 

شمر نشست تا که روی سینه ی تو با

خنجر کندی به جان حنجرت افتاد

 

تیره هوا ، سرخ زمین ، خون به دلم شد

تا که ز جسم تو حسین جان سرت افتاد

 

بی کفنی...؟! باشد ، عبا و زرهت کو ؟

پیرهن پاره مگر از برت افتاد ؟

 

نیمه ی شب ساربان به قصد چه آمد ؟

قطع شد انگشت تو...؟ انگشترت... افتاد...؟

 

وای بمیرم برای غیرت چشمت

چشم حرامی به رخ خواهرت افتاد

 

کاش سر نیزه علمدار نبیند

معجری از روی سر دخترت افتاد