گریان پسرت ابوالحسن شد آخَر

پربسته بود ... وقت پریدن توان نداشت

دستی رسید بال و پرم را کشید و رفت

می خواستند داغ تو را شعله ور کنند

حساس ترین آینه را می بردند

گوشه ی دخمه خلوتی دارد

خورشید آسمان سیه چالها منم

هر لحظه ای که آمد و از من خبر گرفت

دوری از شهر و دیارم عزتم را لطمه زد

زندگی با دل پر ، گوشه زندان سخت است

ترسی از فقر ندارند گدایان کریم

مهر و مه گرچه رو به شاه نکرد

روایت است که هارون به دجله کاخی ساخت

ای بـاب مـراد خلق عالم

مثل یک خنجر گران به گلو

در میان هلهله سوز و نوا گم می شود

رسن بر پنجه ی تقدیر بستند

دلش خون شد ، ز بس یاد شما بود

نور خدا شده در ظلمت اسیر

ای گل پر پر.....آه و واویلا یا موسی بن جعفر

بیا حضرت زهرا بیا به شهر بغداد

دلا کن نظر ، دلغمین کن نگاه

سوره ی نور است در کنج زندان

طائر قدسم و بسته در زنجیر بیداد

دخیل بسته فلک بر ضریح زنجیرش

فلق در سینه‌اش آتش فشانِ صبح گاهی داشت