فغان از شهر شام و شهریارش

این همه شانه اش از بار فلک خم شده است

زینب آمد شام را یکباره ویران کرد و رفت

یک دم میان این همه صوت مهیب بود

می رفت و زیرِ ماه دلی را پسند کرد

دلی که در قفسِ آهِ آتشین مانده

وای از نگاه بی خرد بی مرام ها

گفته اند روضه ای کشنده بگو

شامیان خنده به زخم جگر ما نزنید

خنده بر پاره گریبانی مان می کردند

هر جا سخن از زینب و دروازه شام است

خیال کن سر نی آفتاب هم باشد

کاش در بزم شراب آنروز تشت زرنبود

بی تو چه سخت می گذرد روز و ماه ها

گاهی ز روی نی سر تو می خورد زمین

مبهوتم از نظاره تشت طلای تو

عجب شهریست اینجا ، پر هیاهو

وقتی رسید قافله در مجلس یزید

شام یعنی انتهای خستگی

عبور قافله را بین شام می بینم

وقت اذان مأذنه ها می شود ، کرید

رقاصه های مست هی رقص می کنند

من آفتاب لم یزل من سر سبحانم

سرت در طشت ، پا به پای من سوخت

کسی چون روز من دیگر نبیند

فلک چه بلای عظیم آفرید