ترساند کودکان تو را شیهه های اسب

ناگهان زلفِ پریشان تو را میگیرند

مباد آنکه عبای تو یک کنار بیفتد

وای از شهری که سهم دین اسارت می شود

امام شیعه ای واشک دیده ات دریا

آسمان است و زمین دور سرش می گردد

می سوخت بین شعله ها بال و پر تو

دارم برای رنگِ تنت گریه می کنم

دوباره هیزم و آتش دوباره فاجعه ای

آب و هوای شهر پیغمبر غم انگیز است

بگذارید از این خانه عبا بردارد

مگر رسول به وصفش بیان کند سخنی

نور را در کوچه ی ظلمت کشیدن مشکل است

شب ظلمت شب مرگ سحر است

ای خدا پاره جگر مصحف ناطق شد

با قلب خون با چشم تر شهر مدینه نوحه گر

بقیع نوحه خوان گشته با چشم تر

سینه ی خونین دلان ، دشت شقایق گشته است

اجل بیا عمری در انتظارم واویلا واویلا

در مدینه پرپر شد مصحف ناطق (امام صادق)

یارب خون میگرید شهر مدینه

بیائید بیائید عزا خانه ی صادق

مسموم کین یا مظهر الحقائق

سینه ام سوزد از آتش زهر جفا

به منبر می‌رود دریا، به سویش گام بردارید

به منبر می‌رود دریا، به سویش گام بردارید