لِماذا سُمّیَتْ زهراءُ بِاالزّهرا، نمی‌دانم
شب قدر است او یا لیلةُ الاسری؟! نمی‌دانم

رموز کاف و ها و یا و عین و صاد را حتی
اگر دانسته باشم، راز أعطینا نمی‌دانم

من از إنسیّه و حوریّه می‌فهمم عباراتی
ولی معنایی از إنسیّةُ الحَورا نمی‌دانم

امامان "حجّةُ اللهِ علَی خلقند"، سلّمنا
"وَ زهرا حجّة اللهِ علینا" را نمی‌دانم

نمی‌بود آفرینش، هم علی را، هم محمّد را
حدیث قدسی لولاک را اصلاً نمی‌دانم

کنار خانه‌ی "لا تَرفعوا اصواتَکم" یارب
دلیل این‌همه بلوا و غوغا را نمی‌دانم

دلیل خلقت است او؛ معنی "عجّل وَفاتی" را
به هر تعبیر و هر تفسیر و هر معنا نمی‌دانم

شبانه دفن کردن را علی دانست، سلمان هم
شبانه غسل دادن را علی حتی... نمی‌دانم

چرا باید گلی مانند زهرا پشت در باشد
خداوندا خداوندا خداوندا نمی‌دانم

ندانم‌های بسیار است در صدّیقه‌ی کبری
نمی‌دانم نمی‌باید بدانم یا نمی‌دانم!

ای خوش آن‌روزی که ما، در خانه مادر داشتیم
دیده از دیدار رخسارش، منور داشتیم

هر کسی جسم عزیزش روز بر دارد، ولی،
ما که جسم مادر خود را به شب برداشتیم!

کاش آن‌روزی که تنها مادر ما را زدند
ما یکی را در میان کوچه، یاور داشتیم!

کاش محسن را نمی‏کشتند، تا ما غنچه‏‌ایی
یادگار از آن گلِ رعنای پرپر داشتیم!

کاش آن ساعت که دانستیم بی مادر شدیم
جای آغوشش به خاکِ تیره، بستر داشتیم!

این در و دیوار می‏گرید به حال ما، که ما
مادری بشکسته پهلو پشت این در داشتیم!

مادر ما، رفت از دنیا در آن‌حالی که ما
گریه بر حالش سر قبر پیمبر داشتیم!

(میثم) از دل می‏‌سراید شعرِ جان‌سوزش، بلی
از عنایت ما به او چون لطف دیگر داشتیم

شبی که آینه‌ام را به دستِ خاک سپردم
هزار بار شکستم، هزار مرتبه مردم

دو دست از سر حسرت به هم زدم که چگونه
به دست خود گل خود را چنین به خاک سپردم؟

شد اشک غربت و گل کرد روی خاک مزارش
هر آنچه داغ که دیدم، هر آنچه غصه که خوردم

شب آمدم که بگریم تمام درد دلم را
سحر به غربت خانه، جز اشک و آه نبردم

بدون فاطمه سخت است زندگی، که پس از او
برای آمدنِ روزِ مرگ، لحظه شمردم