نخواستند که باشی در آخر این راه

کار تنش زیاد ولی وقت من کم است

زهرا ! چه کند می گذرد شستشوی تو

بعد تو گشته در پریشانی آسمانم همیشه بارانی

کمی از غسل زیر پیرهن ماند

شب بود و می رفتند مادر رابشویند

نیمه شب است و مانده علی که چه ها کند

تابوت مادر مرا به روی شانه می بری

به کوچه ای قدم زدم،که داشت جای پای تو

برگرد دردهای دلم را دوا کنی

دیگر آن خنده زیبا به لب مولا نیست

بارانی است حال و هوای تو بیشتر

تاریخ ز تکرار خودش گریان است

ای روی دل‌فروز تو شمع شبانه‌ام!

به کی بگم من؟ عزیز جونم‌ و گرفتند

ای بهین یار علی در بندگی!

ای پس از تو درد و غم، تقدیر من!

یاد باد آن دوره‌ی کوتاه! آه!

هر شب به روزگار خودم گریه می‌کنم

شرمنده ام از روی تو از زخم پهلوی تو

سلمان بگرید اسما بگرید

آهسته آهسته بریز آب اسما

شب شدو چشم ماه و ستاره

آب کوثر بیاور ای اسما

آخرین غسل و پیراهن او

باور نمی کنم ای روح و جان من