حال خرابمو ببین

غمت زمین گیرم کرده

فکرِ خودت باش یکمی

نحیف شدی چهرت زرده

حسن چی میگه توی خواب

میترسه باز کى برگرده ؟

 

دارم میمیرم....

 

میخندن

به غرور شکسته ی من

میخندن

به اشک چشمای حسن

تو گوشم

هنوز صدای دومیه

وقتی گفت

مغیره زهرا رو بزن

 

میــمیـــرم ، با خس خس نفس زدنت

میــمیـــرم ، با دست به پهلو شدنت

میــمیـــرم ، با این سکوتِ حسنت....

میــمیـــرم....

 

واویــلا ، نـرو که میمــیره حیــدر

 

بهم میریزم میبینم

میسوزی پیشِ چشم ما

سری تکون بدی بسه

جای سلام دادن زهرا

آتیش به جونم میزنه

شکایتِ همسایه ها

 

دارم میمیرم....

 

مثل من

غریب شدی خیلی زیاد

هیچکی جز

علی عیادتت نمیاد

زهرا جان

بیا ازین مدینه بریم

این روزا

کسی ما ها رو نمیخواد

 

شــرمنــدم ، فاطمه بی گناه بودی

شــرمنــدم ، فاطمه پا به ماه بودی

شــرمنــدم ، دو سه ماه غرق آه بودی

شــرمنــدم....

 

واویــلا ، نـرو که میمــیره حیــدر

 

گریه نکن جون حسین

روز به روز هِی لاغر میشی

رفیق نیمه راه نشو

ایشالا که بهتر میشی

خیره نشو به گهواره

ایشالا باز مادر میشی

 

دارم میمیرم....

 

چی گفتی

به زینبم که ریخت بهم

اون بُقچه

چی بود دادی به زینبم

گریونه

شبا یه کابوس میبینه

هِی میگه

حسین غریب مادرم....

 

زهـــرا جان ، نگو از کربلا گفتی

زهـــرا جان ، نگو از قتلگاه گفتی

زهـــرا جان ، نگو از نیزه ها گفتی

 

واویــلا ، غریب مادر واویــلا....

هوای خانه شبیه هوای سابق نیست

و خنده بر لب مادر در این دقایق نیست

هزار مرتبه گفتم که رسم عاشق نیست

بگیر روسری از سر ، ولی موافق نیست

 

چه ارتباط عجیبی است بین خواهش من

و بغض های نشسته ، در گلوی حسن

 

در این سه ماه شده کار من فقط گریه

به وای وای حسین و حسن فقط گریه

به لکه های روی پیرهن  فقط گریه

به نا توانی این خسته تن فقط گریه

 

چقدر لرزه به دستهای مادر ماست

کنار بستر مادر ، همیشه روضه بپاست

 

دوباره شب شد و بابا به خانه برگشته

برای گریه ی مادر بهانه برگشته

روی لباس سفیدش نشانه برگشته

گمان کنم که همان درد شانه برگشته

 

به زحمت از سر بستر جدا شد و افتاد

برای یاری بابا فدا شد و افتاد

 

بمیرم این دم آخر چه مهربان شده بود

برای سفره ی خانه فکر نان شده بود

دوباره باز بغل های آسمان شده بود

چقدر خسته چقدر نیمه جان شده بود

 

برای خنده گمان میکنم کمی دیر است

به خنده های حسین اشک من سرازیر است

 

زمان بازی با بچه ها ز بس افتاد

هزار شعله ی شیون بر این قفس افتاد

میان بستر و مطبخ که پیش و پس افتاد

نشست روی زمین باز از نفس افتاد

 

غروب در دل بستر نظاره میکردیم

به خون گوشه ی بستر اشاره میکردیم

 

و داشت لحظه ی آخر مرا صدا میزد

کنار چند کفن حرف بوریا میزد

گریز روضه ی خود را به کربلا میزد

به مقتلی که حسین داشت دست و پا میزد

 

به روی نیزه برایم سری تجسم کرد

سری که از سر نیزه به من تبسم کرد

در میزنی که وا بشود وا نمی شود

دردت غریبی است مداوا نمی شود

 

حالت بد است باز ولی روی مرکبی

پهلو شکسته مثل تو پیدا نمی شود

 

بیعت گرفتن تو به جایی نمی رسد

اینجا کسی به خاطر تو پا نمی شود

 

گریه نکن که گوش ندارند بشنوند

گریه نکن که حل معما نمی شود

 

شکاک ها به حرف تو اِن قُلت میزنند

که پاسخت به جز اگر،اما نمی شود

 

پس میزنند روی تو را باز رو نزن

دیگر کسی مدافع مولا نمی شود

 

برگرد خانه بستری خانهء علی

سعیت نتیجه بخش به اینها نمی شود

 

دیگر گذشته دورهء آن احترام ها

قدی به پای آمدنت پا نمی شود

این روز ها شب و سحرت طول می کشد

حتی دقیقه در نظرت طول می کشد

 

تا دست ها به هم برسد لحظه قنوت

در پیش چشم های ترت طول می کشد

 

از کنج خانه تا دم در غصه می خورم

از بس که راه مختصرت طول می کشد

 

اینگونه پیش تر برود ای کبوترم

درمان زخم های پرت طول می کشد

 

با هر قدم که تکیه به دیوار می دهی

از بین کوچه ها گذرت طول می کشد

 

بگذر از این محله که در وقت حادثه

تا مجتبی شود سپرت طول می کشد

 

تنگ غروب می رسی و درک می کنم

درد دل تو با پدرت طول می کشد

 

گیرم به گریه دخترت آرام می شود

آرام کردن پسرت طول می کشد

 

گفتی مجال شرح دل شرحه شرحه نیست

افسوس قصه جگرت طول می کشد

 

تو می روی و تازه شروع غم من است

گفتم به بچه ها سفرت طول می کشد

برخیز و باز پیش نگاهم قدم بزن

غم را ز لوح سبز نگاهت قلم بزن

 

یک یا علی بگو و دوباره بلند شو

دستی بگیر برسر زانو ، قدم بزن

 

بال و پرت شکسته ولی بهر دلخوشی

بالی به پیش دیدۀ اهل حرم بزن

 

ای گل بخند تا که بهاری شود دلم

حال و هوای ابری غم را بهم بزن

 

بامن مگو که فرصت عمرت تمام شد

پیشم بمان و حرف ز رفتن تو کم بزن

 

برخیز و باز مثل همیشه گه نماز

بر روی عرش با نفس خود علم بزن

 

با خطبه های شعله ور خود هنوز هم

آتش به خرمن دل اهل ستم بزن

 

مادر دل «وفائی» غمدیده تنگ توست

جان علی مدینۀ ما را رقم بزن

بنشین دمی ای نخل امیدم که یکی سرو

چون قد تو در گلشن ایجاد نرسته

 

غافل مشو از من تو که از کج‌روی چرخ

یک باره ز هم رشته عمرم بگسسته

 

نومید ز جان آمده آن روز که دیدم

در مسند و جای پدرم غیر نشسته

 

بگشود به رویم فلک آن روز در غم

کز خانه کشیدند تو را بازوی بسته

 

دردا که جوان مردم و از دهر ندیدم

غیر از دل خون گشته و بازوی شکسته

 

از من تو مشو دور که نزدیک بر آن است

پرواز کند طایر روح از تن خسته

 

با این‌همه غم در غم آنم که ز مرگم

بر روی حسین گرد یتیمی بنشسته

 

جودی تو چه بر صفحه نگاری که بگیرند

چون دسته‌ی گل خلق ز هم دست بدسته

معطر بود حتی پرپرش هم

لباسش داشت لاله، بسترش هم

 

به قدری پهلویش مجروح شد که

گمانم درد دارد محشرش هم

 

نَوَد روز است چشمانش کبود است

نَوَد روز است که بال و پرش هم

 

به قدری عاشق و معشوق بودند

نگفت از درد خود با همسرش هم

 

زن از شوهر بگیرد رو؟! محال است

نه... اصلاً... نه... ندارم باورش هم

 

علی که جای خود دارد، الهی

نبیند این بلا را کافرش هم

 

رسید از دَر به خیمه آتش و دود

بمیرم من به حال دخترش هم

برهم بساط شادی کاشانه می‌زنی

وقتی که حرف رفتن از این خانه می‌زنی

 

 

کم‌کم که برگ‌برگ درخت می‌شود کبود

رنگ خزان به چهره‌ی گلخانه می‌زنی

 

با هر نفس چو شمع سحر ذوب می‌شوی

آتش به بال کوچک پروانه می‌زنی

 

تنها زمان دیدن بابا به چهره‌ات

دیدم تبسمی که غریبانه می‌زنی

 

 

دیشب که خواب چشم مرا لحظه‌ای ربود

دیدم دوباره موی مرا شانه می‌زنی

دو پلک شب‌شکنت گریه می‌کند زهرا

برای سوختنت گریه می‌کند زهرا

 

 

چقدر آب شدی این دو هفته‌ی آخر!!!

لباسِ در بدنت گریه می‌کند زهرا

 

کبودتر شده‌ای، پس نفس عمیق بکش

تلاش کن، حسنت گریه می‌کند زهرا

 

دوباره راز گل سرخ سینه افشا شد

دوباره زخم تنت گریه می‌کند زهرا

 

 

کفن سوا مکن از گنجه‌ی جهیزیه‌ات

حسین بی‌کفنت گریه می‌کند زهرا

اسیرِ بسترم بابا... ندارم قوّتی دیگر

پُر از دردم! به این دنیا ندارم رغبتی دیگر

 

پس از تو می‌روم از حال؛ لحظه لحظه با سردرد

سه ماهی می‌شود پایم ندارد قدرتی دیگر

 

سرم پایین بود و بیهوا خوردم چنان سیلی

که در چشمَم ندارم هیچ خوابِ راحتی دیگر

 

لگد زد بیهوا، خوردم زمین، شش ماهه‌ام را کشت

ندیدم محسنم را و ندارم حاجتی دیگر

 

نفسگیر است وقتِ سجده بازویِ ورم کرده

برای دخترت بابا!...نمانده طاقتی دیگر 

 

از این پهلو به آن پهلو شدن با درد؛ دشوار است

ببَر پیشِ خودت امشب مرا تا ساعتی دیگر

 

حسن با ذکرِ "یا شافی" شبانه اشک می‌ریزد 

ندیدم با خدا زیباتر از این خلوتی دیگر

 

کجایی تا ببینی بی رمق افتاده پهلویم

همان دستی که بوسیدی، ندارد حرکتی دیگر

 

برایم ساخت تابوت و دعایش کردم و گفتم

علی جانم! حلالم کن اگر شد زحمتی دیگر

 

پدر! تنهاییِ حیدر برایم بدترین درد است

سلامِ بی جوابش شد برایم غربتی دیگر!

امید جان خسته‌ام! از بر من سفر مکن 

بمان به پیش من، مرو، مرا تو خونجگر مکن 

 

بی تو غریب و بی کسم، مرو مرو هم‌نفسم 

آتش سینه‌ی مرا، بیا و شعله‌ور مکن 

 

میان سوز و ساز خود، به چشم نیمه‌باز خود 

به یاد محسنت دگر، نظر به سوی در مکن 

 

زدل که آه می‌کشی، مرا زغصه می‌کُشی 

نثار قلب وجان من، زآه خود شرر مکن 

 

روح من و روان من، سوخت چو شمع جان من 

برای غُربت علی، گریه تو از جگر مکن 

 

صبر من و قرار من، دلبر و غم‌گسار من 

به سوگ و هجر روی خود، مرا تو نوحه‌گر مکن 

  

تو گفته‌ای که یاعلی، مرا کفن نما ولی 

نگفته‌ای که بر رُخ کبود من نظر مکن 

 

غم دلت نهفته‌ای، شب وداع گفته‌ای 

هیچ کسی را تو علی، ز تربتم خبر مکن 

  

«وفایی» شکسته دل، که گشته‌ای زمن خجل 

جز به عزای فاطمه، زاشک دیده تر مکن

از روی بستر بر نمی‌دارم سرم را 

آهسته می‌بندم دوچشمان ترم را 

 

تاآن که پرپر گشتنم را کس نبیند 

کردم برون گُل‌های یاس و پرپرم را 

 

پوشانده‌ام رخسار نیلی را، که شاید 

حیدر نبیند گوشه‌ی چشم ترم را 

 

چون روبرو گشتند با من غنچه‌هایم 

اسما! تو خود دریاب حال دخترم را 

 

هجده ورق از دفتر عمرم تمام است 

آماده‌ام بندد شهادت دفترم را 

 

کردم وضو از اشک و هنگام شهادت 

خواندم در این بستر نماز آخرم را 

 

چیزی نمانده تا نهان از چشم دشمن 

پنهان کند در شب علی خاکسترم را 

 

ترسم علی از پا بیفتد ای «وفایی» 

بر دوش خود وقتی بگیرد پیکرم را 

این روزها شب وسحرت طول می کشد

حتی دقیقه در نظرت طول می کشد

 

تا دست ها به هم برسد لحظه قنوت

در پیش چشم های ترت طول می کشد

 

از کنج خانه تا دم در غصه می خورم

از بس که راه مختصرت طول می کشد

 

اینگونه پیش گر برود ای کبوترم

درمان زخم های پرت طول می کشد

 

با هر قدم که تکیه به دیوار می دهی

از بین کوچه ها گذرت طول می کشد

 

بگذر از این محله که در وقت حادثه

تا مجتبی شود سپرت طول می کشد

 

تنگ غروب می رسی و درک می کنم

درد دل تو با پدرت طول می کشد

 

گیرم به گریه دخترت آرام شد ولی

آرام کردن پسرت طول می کشد

 

گفتی مجال شرح دل شرحه شرحه نیست

افسوس ..قصه جگرت طول می کشد

 

تو می روی و تازه شروع غم من است

گفتم به بچه ها سفرت طول می کشد

 

گودال بود و روضه ی تو مادرانه بود

مادر چقدر ذبح سرت طول می کشد

زهرا اگر بمانی و غم را رها کنی

از نو دوباره زندگی ام را بنا کنی

 

تنها همین که دست نگیری به پهلویت

دردی که هست در جگرم را دوا کنی

 

بی تو نفس کشیدن من هم مصیبت است

باید خودت برای شفایت دعا کنی

 

حالم شبیه حال خودت رو به راه نیست

آیا شود که گوشه ی چشمی به ما کنی

 

جانی دوباره در تن من میدمی اگر

نام مرا شبیه گذشته صدا کنی

 

پس ماندن ات محال نباشد چرا که تو

با یک نگاه از همه دفع بلا کنی

 

وقتش رسیده است که با دست خسته ات

فکری برای بی کفن کربلا کنی

 

زهرا بمان و پیرهنش را تمام کن

تا گریه ها برای غم بوریا کنی

 

زهرا بمان که زینبم از بین قتلگاه

از پیکر بدون سر او جدا کنی…

اشکش چکید آرام؛ دانه دانه در بستر

دارد به پایان میرسد پیمانه در بستر

 

بال و پرش در شعله مانده در هجومی سخت

تب می چکد از صورتِ پروانه در بستر

 

 

همسایه ها با خاطری آسوده میگفتند

افتاده دیگر مادرِ این خانه در بستر

 

تا که نبیند لرزش ِ دستِ کبودش را

موهای زینب شد شبانه شانه؛ در بستر

 

پهلو شکسته! ضربه خورده سخت بازویش

مجروح می پیچد به خود دردانه در بستر

 

دلداده بود و عاشقانه از علی میگفت

جانِ دو عالم با غمی جانانه در بستر

 

دیگر جوابِ «کلّمینی» یک تبسم بود

از درد می لرزید وقتی چانه در بستر

 

 

دست علی در دستهایِ ناتوانش بود

با دلخوشی های جهان بیگانه؛ در بستر...

 

داغش به دل ماند و نفس محکم زد و یخ کرد-

انگشتهایش دانه دانه دانه در بستر! 

بعد از سه ماه پا شده ای مادرم، چه خوب

از بسترت جدا شده ای مادرم، چه خوب

 

بعد از سه ماه راز و نیازم نتیجه داد

آخر، دعای بعدِ نمازم نتیجه داد

 

بعد از سه ماه بازویت انگار جان گرفت

شکر خدا که خانه ی ما بوی نان گرفت

 

 

بعد از سه ماه بوی غم از خانه دور شد

با نور چهره ات، همه جا غرق نور شد

 

بعد از سه ماه بوسه به روی حسن زدی

مانند قبل، شانه به گیسوی من زدی

 

حالا که بهتری تو، چرا رو گرفته ای؟!

حالا که دست بردی و جارو گرفته ای...

 

جارو بزن به خاطره های هجوم و در

جارو بزن تمام غم خانه را ببر

 

ای وای... سرفه هات دوباره شدید شد

خوردی زمین و خادمه هم ناامید شد

 

رنگ از رخت پرید و دلم بی اجازه ریخت

از زیر معجرت به زمین خون تازه ریخت

 

فهمیدم از نفس زدنت، اصل قصه چیست

تبدار خانه، وضعیتت روبراه نیست

 

جانم فدات، باز که رویت شده کبود!

بدتر شده است حال تو، نان پختنت چه بود؟!

 

دستت توان شانه به گیسو زدن نداشت

این خانه ی خراب که جارو زدن نداشت

 

بر کودکان غمزده ی خود پناه شو

مادر بیا به جان حسن رو به راه شو

 

با من بگو هر آنچه غم است از فراق نه

با من بگو وصیت خود، از عراق نه

 

حالا که باز ذکر تو نام حسین شد

اشکت روانه بر غم کام حسین شد

 

غصه نخور، دو چشم من است و اطاعتت

یادم نمی رود نفسی این وصیتت

 

شب تا سحر به دست حسین آب می دهم

مانند تو به تشنگی اش، تاب می دهم

 

اما بیا و چاره نما این ملال را

پاسخ بده به دختر خود این سوال را

 

 

آخر مگر که داغ و مصیبات من کم است؟!

در بقچه ات بگو که چرا یک کفن کم است؟!

 

قولی بده به من که بیایی به کربلا

یاری کنی کنار تن بی سرش مرا

 

مادر بیا به کرب و بلا راه چاره کن

در بین کوه نیزه، تنش را نظاره کن

پهلو شکسته آه ز بستر بلند شو

زهرای من به خاطر حیدر بلند شو

 

با این نگاه بی رمقت آتشم مزن 

یک یا علی بگوی و ز بستر بلند شو

 

لبخند مرده روی لب غنچه های تو 

ای باغبان لاله ی پرپر بلند شو 

 

از من دریغ کرده مدینه جواب را

در پاسخ سلامِ مکرر ، بلند شو 

 

افتاده آشیانه ام از رونق و صفا

ای بال و پر شکسته کبوتر بلند شو 

 

خوابیده ای و رفته توانایی و قرار 

از زانوان فاتح خیبر بلند شو 

 

گیسوی صبر زینبت آشفته مانده است 

گوید به اشک و زمزمه : مادر بلند شو ...

التماست می‌کنم، با اشک‌ها، با ناله‌ام

بیشتر پیشم بمان، ای یاسِ هجده ساله‌ام!

 

چشمِ خود را باز کن، قامت‌کمانِ مرتضی!

در غمِ عشقت پریشانم، خرابم، واله‌ام‌

 

ای گلِ خوش رنگ و بو، در آسمانِ عاشقی،

تو ستاره باش، من هم تا ابد دنباله‌ام

 

حیدرِ خیبرگشا را، داغِ تو، بیچاره کرد

پاسخی ده، تا مگر فرخنده گردد طالعم

 

کاش می‌مُردم، نمی‌دیدم که بینِ شعله‌ها

ناگهان آتش گرفت و سوخت، باغِ لاله‌ام

 

با علی حرفی بزن، این روزهای آخری

"کَلِّمینی" فاطمه! ای یاسِ هجده ساله‌ام!

عمریست دل به چشم تو بستم نگاه کن

زهرای من علی تو هستم نگاه کن

 

ای دل بریده تا نبریدم بلند شو

ای پرشکسته تا نشکستم نگاه کن

 

زانوی بوتراب به خاک آشنا نبود

بر خاک التماس نشستم نگاه کن

 

یک دست من ز پیکر خیبر توان گرفت

حالا به لرزه های دو دستم نگاه کن

 

چون تار و پود چادرت از زخم کوچه ها

از هم هزار بار گسستم نگاه کن

 

ای یار! کلمینی... زهرا! انا علی

زهرای من علی تو هستم نگاه کن

لحظه‌لحظه زچه مادر نَفَسَت می‌گیرد؟! 

نَفَس من! زچه آخر نَفَسَت می‌گیرد؟! 

 

درد پهلو چه کند با تو که شب تا به سحر

از همین درد به بستر نفست می‌گیرد؟! 

 

از فشار در و دیوار چه دیدی که هنوز

دائم از ضربت آن در، نفست می‌گیرد؟! 

 

به همان ناله که در پشت درِ خانه زدی

از غم غنچه‌ی پرپر نفست می‌گیرد

 

چه نفس‌گیر شود حال و هوای نفست

وقتی از غُربت حیدر نفست می‌گیرد

 

دست بر کار مزن! من که نمُردم مادر

باچنین حال، تو یکسر نفست می‌گیرد

 

از غم این که نمانی، جگرم خون شده است

از چه این سان برِ دختر نفست می‌گیرد

 

تا نفس هست «وفایی» تو بگو یازهرا

نرسد سود چو دیگر نفست می‌گیرد