یک جهان روضه و یک چشم پراز نم داری

یک جهان روضه و یک چشم پراز نم داری

 آه , آقای  غریبم   به  دلت  غم داری

 

 دردِ بی مادری ای کاش دوایی  می داشت

فاطمیّه  شده    و    اشک   دمادم   داری

 

صاحبِ  مجلس روضه  ,  غم  مادر  دیدی

بر  درِ   خانه ی  خود  ,   بیرق ماتم  داری

 

دردِ  دل   کن    که    نگویند   غریبی   آقا

بین این سینه زنان , مونسو مَحرَم داری

 

دلِ  یعقوبیِ   مادر  ز  فراقت  خون  است

یوسف  مصر بقا  ,  قصد سفر  هم داری ؟

 

دل , حسینیّه ی چشمان تو  شد مولاجان

باز  هم وقت  عزا   ,    یاد  مُحرّم  داری

 

گاه در کوچه و   گه  کرب و بلا  می گریی

داغ   یک پهلو   و   انگشتر  خاتم  داری