پر می کشد دلم به تمنای نیزه ات

پر می کشد دلم به تمنای نیزه ات

دنیای دیگری شده دنیای نیزه ات

 

جانی بده دوباره ... به من نه ، به دخترت

تا جان نیامده به لبش پای نیزه ات

 

ترسانده است فاطمه یِ کوچک تو را

خون های جاری از قد و بالای نیزه ات

 

یک بوسه بود سهم من از آن گلوی خشک

باقیش گشته قسمت لب های نیزه ات

 

با دست خطِ نیزه و خونِ گلوی تو

افتاده است هر قدم امضای نیزه ات

 

لج کرده است تیزی سر نیزه با سرت

چیزی نمانده از تو و دعوای نیزه ات

 

چرخیده است دیده ناپاکشان به ما

این قوم پست بعد تماشای نیزه ات