شهر مدینه صحنۀ صحرای محشر است

ای در هوای ماتم تو عرش، سوگوار

دیدی دلم از هرچه میترسید دیدم

نشسته بود یکی روز خواجه ی دو سرا

لحظه های آخرش بود و به حیدر خیره شد

یاعلی بنشین کنارم، یاریِ آلام کن

پس از من روز خوش، دیگر ندارد

یاس سپید باغ بهاران من بیا

از انحرافِ صاحبانِ سیم و زر خون شد دلش

خوش بحال دلِ آنکس که گرفتارِ تو شد

از بس نبی به شخص علی التفات داشت

شروع واقعه " اِنَّ الرَّجُل لَیَهجُر " بود

قد رعنای رسول الله آخر سر شکست

از آسمان غم درد آورش زمین افتاد

رسید موعد داغی که سخت، سوزان بود

آنکه با غمزه‌‌های گفتارش

پلک هاى کبود خود وا کرد

از غربت پیمبر، داور به گریه افتاد

به مدینه خبری داغ ببر از فردا

فلک امشب نشان داده‌ست روی دیگر خود را

روایت است که چون از جهان حبیب خدا

ماتم جهانسوز خاتم النبیین است

پیر قدیس را تا کشتند

مدینه نوحه خوان مکه سیه پوش

ملک نوحه سرا شد در سماوات

گرفته بوی شهادت شب وفاتش را