حبیبم گرچه از چشمم نهانی

باز آ که مُلک جان به فروغ تو خرّم است

دلی شکسته‌تر از من در آن زمانه نبود

جانی به من دهید که جانان هنوز هست

چون بغض گلو گیرم چون گریه سرازیرم

ای یاد رویت عبادتم در آرزوی زیارتم

آه به راه تو چشم انتظارم

آه ای روی تو خورشید راهم

این جمعه هم گذشت و مولای ما نیامد

ای سحر من شب جدایی کی سحر آید

ای کعبه ی عالم که بی تو غرق دردیم

از بس که شنیدم به میان مَردم

از مبدا نور ، رو به مقصود کنیم

سربند یا حسین، می‌بندم رو سرم

قدم قدم موکبارو می گردم

چه میخواهد لب تشنه به غیر از لطف بارانی

بی پناهم من تو پناهم باش

مسیر مه که برون از محاق می افتد

تو نور ماه خدایی سلام ماه خدا

شده وقت سحر از غصه نجاتم بدهید

آه ای سحر طلوع کن از شام تار من

گمان مدار که نام تو بردن عادت ماست

برای ما نگاهت آفتاب است

هم‌چنان ما همه از رسم تو خط می‌گیریم

شنیدم کنج غربت گریه کردی

جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد