امیدِ جمعِ پریشان...خدا نگهدارت

آن گل که پر از عشق، مشامش باشد

خداحافظ عزیز جان ایران

با دلی پر امید گفت: حسین

از عشقِ به جز خودت بریدیم آقا

با ماتم تو چگونه باید سر کرد؟!

پلکی بزنی، وقت ظفر می‌گردد

تو رفتی دیده‌ها باران شد... اما

داریم همیشه بیرقت را در دست

برخاسته عالم به فراخوان عزایت

با آن عبای مهربان از پیش ما رفتی

نفهمیدیم افسوس تو را ای مهربان، افسوس

ای دفتر کار تو، همان سنگر تو

آتشفشان از سینه‌ها برپاست آقا

آقای من! که از قفس تن رها شدی

چه مانده؟ پلک تر و جامۀ سیاه از ما

بر سینه بکوبید که آن سایهٔ سر، رفت!

در معرکه و قیام باید برخاست

هم، معنی داغ را نشان باید داد

نگو که رفته و خالی‌ست جای خامنه‌ای

شمشیر به جان خون قسم خواهد خورد

هرچند که در پرده‌ی غم محبوسیم

بنگر به قـیام سـرخ آن ســرو رشـید

بمیرم شمع با پروانه جان داد