این غربت تو مضحکه ی این و آن شده

ای توتیای حور و مَلَک خاک پای تو

دارد امید که دردش به مُداوا نکشد

ذره ای از خاک پای حضرتش شد آفتاب

دلم گرفته که مرغ هوایتان باشم

درد بسیار است امّا در جگر بسیارتر

ضریحِ صحنِ دل ما به نامتان خورده

دلتنگم و غصه های دیگر دارم

کِی به نظر , باده ی نابم کنی

دوباره از غم و رنج و عذاب یا اللّه

تب دارترین تب زده ی بستر دردم

ای دائم از خدا و نبییّن تو را، سلام

لابه لای آه دلم، یه غصه فریاد می کشه

آسمان را آه جان سوزت زپا انداخته

تنها امام سامره تنها چه می کنی؟

با سر انگشتم نوشتم آه... باران گریه کرد

ز غم بی کسی اشک بصرش می ریزد

آیاکه شود باز ببینم وطنم را

آقا شما نشانه بر حق داوری

تنها ، غریب ، بی کس و بی آشیان شدی

سامرا ، امشب مدینه می شود مهمان تو

مدینه می سوزد از ناله و آهم

فاطمه گرید مصطفی گرید

یا امام زمان جامه ی ماتم به تن کن

دلم پر کشیده سوی سامرا

دل ، مقیم سرزمین سامرا ست