من یادگار دستهای بسته هستم

من شاهد زنجیر های خسته هستم

 

وقتی که دست عمه ام را بسته دیدم

حتی صبوری را ز دستش خسته دیدم

 

 

آنچه که ما دیدیم چشم غم ندیده

حتی اسیر ترک و رومی هم ندیده

 

من دیده ام صبر و قرار زخمها را

من دیده ام شلّاق تند اخمها را

 

من اشکهای سرخ بابا را چکیدم

من مشکهای خشکِ سقّا را چشیدم

 

 

من دیده ام روز شکار کودکان را

من داده ام حکم فرار بانوان را

 

روزیکه رو و آبرو و اَبرویم سوخت

عمامه ام آتش گرفت و گیسویم سوخت

 

وقتی حریم حرمت ما را شکستند

درّندگان بر سینۀ قرآن نشستند

 

 

من دستهای بی عَلم طیّار دیدم

دامان آتش را گهی سیّار دیدم

 

من شرم روی ماه را در ابر دیدم

نعش امام خویش را بی قبر دیدم

 

گلزار طف پیش نگاهم لاله گون بود

معراج دارالحرب چون دریای خون بود

 

 

وقتی عبور از قتلگاه نور کردم

با کوه غم صبر از سرِ دستور کردم

 

من سروهای نور را اِستاده دیدم

تن های بی سر بر زمین افتاده دیدم

 

در خیمه بر قلب پریشان تاب دادم

با اشک بر لبهای عطشان آب دادم

 

 

من عرش اعظم را ز غم دلریش دیدم

من ذبح اعظم را به چشم خویش دیدم

 

سجاده های زهد را دیدم در آتش 

منظومه های عشق را دیدم پر از خَش 

 

از شام عاشورا همان شام غریبان

دیدم یتیمان را همه سر در گریبان

 

 

از کربلا تا کوفه تا شام و مدینه

تا آخرِ عمرم ندیدم غیر کینه

 

دشمن مرا یک عمر گریان دید و خندید

بر داغهای سخت نالان دید و خندید

 

یک عمر بر گلهای پرپر گریه کردم

یک عمر بر رگهای حنجر گریه کردم

 

 

تنها نه هجده سر بروی نیزه دیدم

عمامه و معجر بر روی نیزه دیدم

 

هفتاد و دو گل پیش چشمم بود پرپر

هشتاد و چار آزاده زن در حصر لشگر

 

من دفن کردم نعش های بی کفن را

من دفن کردم رأسها دور از بدن را

 

 

من حجت حق بودم افتادم به زندان 

بودم امام اما امام کنج ویران

 

رجاله ها را بر سر بازار دیدم

دجالها را گِرد خود صد بار دیدم

 

از داغهای کوچه و بازار و صحرا

من مرگ را از حق طلب کردم چو زهرا

سخت است مردی باشد و خیمه نشین باشد

خاکستر این  ماجرای آتشین باشد

 

 

دردی غریبانه تر از این نیست، در بستر

افتاده و آن سو علم روی زمین باشد

 

دارد می افتد هر نگین بر خاک و او باید

بر روی انگشتر نگینِ آخرین باشد

 

قربانِ چشمانِ تری که بعد از این هرگز

با سایه و سقفی نمی خواهد عجین باشد

 

باید درختی سبز از پاییز بر می گشت

تا سایه ای بر داغ های سرخِ دین باشد

 

 

دیگر چگونه راست قامت می شود هر کس

در کربلا یک لحظه زین العابدین باشد

السلام ای قبله ی اهل نظر

السلام ای گریه ی شب تا سحر

السلام ای روضه های پر شرر

السلام ای عابد خونین جگر

 

ای که غم گشته انیس خاطرت

ای که جز مهدی (عج الله تعالی فرجه الشریف) نباشد زائرت

 

 

ای مزارت قبله ی اهل ولا

ای امام چارم ارض و سما

ای همیشه در دلت روضه به پا

داغها دیدی تو در کرببلا

 

مصلحت این بود در تب بوده ای

راوی غمهای زینب بوده ای

 

 

عمری از غم دیده ی تر داشتی

ارث غربت را ز مادر داشتی

بر دلت داغ برادر داشتی

روضه های شمر و خنجر داشتی

 

روز عاشورا ز یاد تو نرفت

بوسه بر رگها ز یاد تو نرفت

 

 

گر که دیدی پاره پاره پیرهن

این همه شمشیر و نیزه ، یک بدن

در دل گودال جسمی بی کفن

سر به رو نی به روی خاک تن

 

بر لب تو الامان از شام بود

خون دلها از غم دشنام بود

باقیست نهضت پس بنا این شد

بیمار ظهر کربلا باشی

میخواهی از اینجا به بعدش را

سجاده  ای رو به خدا باشی

 

 

با قاضی الحاجات لبهایت

جبریل هم دارد تمنایت

یکبار هم با او به خلوتها

مشغول ذکر ربنا باشی

 

 

ای سید اهل بکا لبیک

لبریز جام هل اتی لبیک

پیداست از این جذبه ها باید

از نسل شاه لافتی باشی

 

 

حزن تو اصلا حزن یک دم نیست

سهم چهل سال اشک پس کم نیست

جز مقتل سرخی مجسم نیست

وقتی به فکر بوریا باشی

 

 

از کوفه تا شام بلا رفتن

همگام با سرنیزه ها رفتن

حق میدهم با حرمله سخت است

منزل به منزل پا به پا باشی

 

 

با ناله کنعانی بساز از نو

پس بیت الاحزانی بساز از نو

اصلا چنین داغ عظیمی را

باید خودت صاحب عزا باشی

سی سال گریه کرده ام آن ظهر داغ را

چشمم سرود وسعت آن اتفاق را

 

تنهایی ام صحیفه صحیفه ورق زده ست

یعقوب وار قصه ی اشک و فراق را

 

 

هر شب عبور قافله ای باز می کند

در من مسیر تازه ی شام و عراق را

 

بگذار تا ز خاک سجودم برآورم

هفتاد و دو صنوبر آن کوچه باغ را

 

بگذار لب به لب شوم از جام تشنگی

در من بریز باده ی لبریز داغ را

 

 

در آب و خاک... آتش من گر گرفته است

طوفان! به حال خود بگذار این اجاق را

 

حج مرا ببین و فرزدق شو و بخوان

شاعر! بخوان و گریه کن آن اتفاق را

آندم که غصه های اسیری شروع شد

بهر جوانِ قافله پیری شروع شد

 

من یادگار "نحن اُسرای"نهضتم

من وارث "مقطع الاعضای" نهضتم

 

من دیده ام "مقطع الاعضا" چگونه بود

تشریح می کنم تن بابا چگونه بود

 

 

دست عزیز فاطمه از مُچ شکسته بود

بر روی سینه اش سگ کوفی نشسته بود

 

من دیده ام که کشته شده از قفا حسین

از تیر کوفه دیده هزاران جفا حسین

 

جسمی که نیزه ها همه بارانی اش کنند

رزّازی اَش کنند و ستورانی اَش کنند

 

 

عمری است حرف من شده"شیب الخضیب" و بس

آئینه ام ، نظر سوی"خدُّ التریب" و بس

 

وقتی ز غصه قافله در سوز و آه بود

راه عبور از وسط قتلگاه بود

 

پائیزِ این جهان به همان لحظه دیده شد

فریاد وامحمدِ زینب شنیده شد

 

 

از آن زمان به بعد زمستانِ عالم است

"سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است"

 

یادم نمی رود که غرورم شکسته شد

دست مخدّرات به زنجیر بسته شد

 

بعد از حسین نوبتِ تهدید من رسید

عمه به داد من پی تأیید من رسید

 

 

چادر نماز عمه و عمّامه ام که سوخت

یک خیره سر به زیور اطفال دیده دوخت

 

آن شب که جیغ و داد زنان را شنیده ام

فریاد دختران جوان را شنیده ام

 

از بسکه پنجه پنجه به معجر کشیده شد

از غصه قامت من و عمه خمیده شد

 

 

من بارها برای خودم روضه خوانده ام

گاهی برای عمۀ خود نوحه خوانده ام

 

"باز این چه شورش است که در خلق عالم است

با زاین چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است"

 

با یک سخن کنم همۀ روضه را تمام

زندان،خرابه،کوفه،حرم،قتلگاه،شام

 

 

یک کاروان مقابل چشمم همه اسیر

دشمن به بی حیایی و بی غیرتی دلیر

 

از غارت و شکنجه و سیلی و کعب نی

تا سنگِ شام و کوفه به یک رأس روی نی

 

از طعنه های هیزی و فریاد اهل بیت

تا تهمت کنیزی و امداد اهل بیت

 

 

اینها که تازه گوشه ای از غربت من است

تا انتهای غربت من محنت من است

 

اسرار من نهفته همه در صحیفه شد

یعنی تمام زندگی ام در تقیّه شد

 

گرچه مدینه غصۀ دیرینۀ من است

اسرار کربلا همه در سینه من است

 

 

آرام و بی صدا همه شب تا سحر عجیب

گرییدم و به ناله شدم : یا اباالغریب

 

دلجوی خویشتن به زبانِ خودم شدم

بی کس ترین امام زمانِ خودم شدم

 

روزی زِ رَه امام زمان می رسد و ما

در انتظار آمدنش کارمان دعا

ای اهل شام مظهر لطف خدا منم 

مقصود ز آفرینش ارض و سما منم

 

پوشیده نیست نزد من اسرار کاینات 

زیرا که محرم حرم کبریا و منم

 

مسجود کائنات بود خاک کوی من 

زینت فزای کعبه صفای صفا منم

 

زمزم ز فیض مقدم من یافت آبرو 

مهر منیر مکه امیر منی منم

 

بر جمله اولیا منم امروز جانشین 

وارث به علم یک‌به‌یک انبیا منم

 

بر امر حق مطیعم و بر ماسوی مطاع 

از بندگی به جمله خلایق خدا منم

 

آن آدمی که دم‌به‌دم اندر تمام عمر 

از ابتدا گریسته تا انتها منم

 

بر کشتی‌ای که نوح در او نوحه‌گر نشست 

ای قوم بدگوهر به خدا ناخدا منم

 

آن موسی ای که سینه‌به‌سینا ز غم درید 

از داستان واقعه کربلا منم

 

آن یوسفی که گشت به زندان غم اسیر 

بی غم‌گسار و بی‌کس و بی آشنا منم

 

آن عیسی ای که دار فنا را وداع کرد 

بنمود جای بر سر دار بقا منم

 

با این‌همه حکایت دارم یکی سوال 

راضی به یک جواب کنون از شما منم

 

بر این محمدی که مؤذن دهد اذان 

ای شامیان نبیره یزید است یا منم

 

گویید اگر یزید بود این بود دروغ 

گویید اگر منم ز چه در این جفا منم

 

پرسید اگر که هست مرا باب تاج‌دار 

در یتیم خامس آل عبا منم

 

پرسید گر ز نام من قوم کینه‌جو 

بی‌کس منم غریب منم مبتلا منم

 

بیمار و داغ‌دیده و بی یار و بی معین 

زین العباد بی‌کس بی آشنا منم

 

آن بی معین که دیده سر باب خویش را 

از تن جدا ز خنجر شمر دغا منم

 

آن بی کسی که نعش پدر را ز بعد قتل 

دید از سم ستور ستم توتیا منم

 

آن بی کسی که روز ورود به شام غم 

بستند دست او ز جفا از قفا منم

 

آن بی کسی که در سر هر کوچه ریختند 

آتش به فرقش از ره جور و جفا منم

 

آن خسته علیل که او را به‌روز و شب 

خشت خرابه بود ز غم متکا منم

 

آن سر برهنه‌ای که نگه داشتی به پای 

در بزم خویش یزید از جفا منم

 

هر طایری گاهی به فغان است جودیا 

مرغی که روز و شب بود اندر نوا منم

ای تمام آفرینش تشنه‌ی اشک شبت

وی خدا و خلق او مشتاق یارب یاربت

ای مسیحای دعا در هر نفس، لعل لبت

سینه‌های سوخته یک شعله از تاب و تبت

 

باب حاجت، باب رحمت، باب ایمان، باب دین

قطب عرفان، سیّدسجّاد، زین‌العابدین

 

ای مزار بی‌چراغت نور چشم و چشم نور

ای مناجات شبت آل محمّد را زبور

سجده‌گاهت در عبادت طور نور و نور طور

چشم ظلمت از تو و روی منیرت دور دور

 

حاجت خلق جهان در آستانت ریخته

وحی ساعد در سماوات از دهانت ریخته

 

تو به خلق و خوی، اعجاز پیمبر می‌کنی

گر بخواهی در اسارت کار حیدر می‌کنی

با دو دست بسته‌ی خود فتح خیبر می‌کنی

شام را در چشم دشمن، صبح محشر می‌کنی

 

دست تقدیر تو دست اقتدار حیدر است

بلکه هر انگشت تو، یک ذوالفقار حیدر است

 

کربلا و کوفه و شام بلا رام تو بود

دشمن بیدادگر را وحشت از نام تو بود

تو میان سلسله نه، خصم در دام تو بود

فتح آل مصطفی از خطبه‌ی شام تو بود

 

چارده قرن است مسجد می‌کشد از دل خروش

می‌رسد بانگ انا ابن مکه‌ات دائم به گوش

 

سرگذشتت شعله‌ای در دل شد و از سر، گذشت

شام شوم از کربلا بهر تو سنگین‌تر گذشت

کس نمی‌داند چه‌ها بر آل پیغمبر گذشت

ناقه‌ی عریانت از هر کوچه و معبر گذشت

 

شامیان از کینه و طغیان شرار انگیختند

از فراز بام‌ها آتش به فرقت ریختند

 

ای ز چشم شیعه جاری، خون ساق پای تو

آفتاب فاطمه خاکستر و سیمای تو

تو چراغ عرشی و ویرانه شد مأوای تو

خاک ویرانه کجا و صورت زیبای تو؟

 

بود در ویرانه بر رأس پدر، چشم ترت

همچو بسمل بال زد در پیش چشمت خواهرت

 

تو همای وحی بودی و پرت را سوختند

لحظه لحظه سینه پر آذرت را سوختند

نخل ایمان بودی و برگ و برت را سوختند

آخر از زهر ستم پا تا سرت را سوختند

 

گر چه دیدی صدْمه و آزار و محنت آن همه

قاتلت داغ پدر بود ای عزیز فاطمه

 

سال‌ها بگذشت و بودی هیجده داغت به دل

سوختی یک عمر همچون شمع سوزان متصل

سینه‌ات چون خیمه‌های سوخته شد مشتعل

ای به وقت سجده خاک از اشک چشمان تو گِل

 

بر تو می‌گریم که بر گل‌های پرپر سوختی

هر کجا دیدی جوان، از داغ اکبر سوختی

 

باغبانی گر به باغ لاله‌اش می‌داد آب

تو به یاد کام عطشان پدر رفتی ز تاب

گریه می‌کردی به یاد طفل معصوم رباب

بر لب خشک علی‌اکبر دلت می‌شد کباب

 

می‌بریدی گوسفندی را اگر قصاب سر

یاد می‌کردی ز تیغ شمر و حلقوم پدر

 

کاش می‌شد قبر پاکت را بگیرم در بغل

همچو نور ماه، خاکت را بگیرم در بغل

ساق پای دردناکت را بگیرم در بغل

زخم قلب چاک چاکت را بگیرم در بغل

 

کاش می‌شد شیعه برگرد مزارت می‌گریست

روز و شب پیوسته «میثم» در کنارت می‌گریست

سجاده را پُر از غزلِ سجده‌دار کرد

محراب را به شعرِ رکوعش دچار کرد

 

از آسمان به ذکرِ لبش خیره می‌شدند

تسبیح را ستاره‌ی دنباله‌دار کرد

 

با اشک، در بهشتِ مناجاتِ تائبین

در هر قنوت، شیرِ اجابت شکار کرد

 

بر شانه‌های غرقِ گِلِ تربتِ حسین

تا سر گذاشت، گریه‌ی بی‌اختیار کرد

 

با لرزه‌های شانه‌ی زخمش؛ مدینه را

با کربلای روزِ دهم هم‌جوار کرد

 

آنقدر روضه‌ی عطش از چشمِ تشنه ریخت

تا ابرِ دیر آمده را سوگوار کرد

 

کشتی شکست‌خورده‌ی طوفان کربلا

هر روضه‌ای که دید، به دوشش سوار کرد

 

یعقوبِ کربلاست، ولی نامِ او علی‌ست

ابری که کارِ صاعقه‌ی ذوالفقار کرد

 

این مردِ غرقِ درد، زمانی شراب را

با خطبه‌اش به مِی‌زده‌ها زهرمار کرد

 

در شام، باز هم درِ خیبر شکسته شد

حیدر به حیدربن‌ِحسین افتخار کرد

ز بعد کرب‌وبلا کارِ تو اگر زاری‌ست

قیام گریۀ تو خود حدیث بیداری‌ست

 

خدا نخواست که خالی شود زمین از تو

اگرکه مصلحت تو تب است و بیماری‌ست

 

که گفته اشک ندارد صدا؟! که تا محشر

صدای اشک تو در غربت زمان جاری‌ست

 

بهشتِ سرخِ ولایت هنوز هم سبز است

که باغبانیِ این باغ با گهرباری‌ست

 

اگر که پایۀ ظلم از کلام تو لرزید

پیام خطبۀ روشنگر تو هشیاری‌ست

 

تو را به زهر چه حاجت که روی سینۀ تو

زدشت کرب‌وبلا زخم غربتی کاری‌ست

 

به عزّت و به مقام و وجاهتت سوگند

نصیب دشمن ظالم هنوز هم خواری‌ست

 

به ناله‌های دل زائر شما مهدی

بقیع، شب همه شب شاهدِ عزاداری‌ست

 

ز هجر کوی تو دلتنگ شد «وفایی» و گفت

زشوق جان من آگاه حضرت باری‌ست

در تمام عمر، از ناله نوایی داشتم

در دل غرق نوایم، نینوایی داشتم

 

سینه‌ام از داغ گل‌ها، پاره پاره بود و باز

در میان سینه‌ی خود کربلایی داشتم

 

بار سنگین غمت، کرده کمانم ای پدر

بعد تو، هردم به جان، تیر بلایی داشتم

 

روزهایی که سرت، ای کعبه‌ام بر نیزه بود

بر نماز عشق خود قبله‌نمایی داشتم

 

زیر زنجیر گران با یاد زخم پیکرت 

روی ناقه، گریه‌های بی صدایی داشتم

 

در میان سنگ‌های شامیان از بام‌ها

بهر حال عمه‌ام، بر لب دعایی داشتم

 

برتن صدچاک و عریان تو ناله می‌زدم

هر زمان در پیش چشمم بوریایی داشتم

 

من به یاد کام عطشان تو ای روح حیات

در کنار آب‌ها، بزم عزایی داشتم

 

صد هزاران چون «وفایی» در عزایم سوختند

در دل هر عاشقی، محنت سرایی داشتم

شب‌های غربت تو گذشت و سحر نداشت

حتی سحر غم از دل تو دست برنداشت

 

در حیرتم که سلسلۀ آهنین مگر

جایی ز زخم گردن تو خوب‌تر نداشت

 

زخم تن تو را همه دیدند و هیچکس

غیر از خدا ز زخم درونت خبر نداشت

 

دنیا چه کرد با تو که هجده عزیز تو

تن‌هایشان به روی زمین بود، سر نداشت

 

سنگت زدند بر سر بازارهای شام

با آنکه جز تو یوسف زهرا پسر نداشت

 

هجده سر بریده برایت گریستند

آهت هنوز در دل دشمن اثر نداشت

 

سوزم بر آن عزیز که در آفتاب سوخت

یک سایبان به جز سرِ پاکِ پدر داشت

 

حال تو بود در دل گودال قتلگاه

چون بسملی که بال زد و بال و پر نداشت

 

مهمان شام بودی و بهر تو میزبان

جز گوشۀ خرابه مکانی دگر نداشت

 

سوز شما به سینۀ «میثم» اگر نبود

اینقدر نخل سوختۀ او ثمر نداشت

ای شام، کربلای تو یا زین العابدین 

دل بزم ابتلای تو یا زین العابدین 

 

یک عمر در فراق جوانان هاشمی 

شد خونِ دل غذایِ تو یا زین العابدین 

 

در بین خنده و کف و شادی گریستند 

زنجیرها برای تو یا زین العابدین 

 

چشم حسین و چشم شهیدان کربلا 

گریند در عزای تو یا زین العابدین 

 

ای کاش پُر شود عوض اشک، چشم ما 

از خون ساق پای تو یا زین العابدین 

 

در حیرتم که از چه به زنجیر بسته شد 

دست گره‌گشای تو یا زین العابدین 

 

ای کنز مخفی ازلی! یک نفر نگفت 

ویرانه نیست جای تو یا زین العابدین 

 

آرد صدای گریۀ ما سر بر آسمان، 

از اشک بی صدای تو یا زین العابدین 

 

تا حشر، انقلاب حسین است سربلند 

در پای خطبه‌های تو یا زین العابدین 

 

در کوچه‌های شام، فقط سنگ‌های بام 

بودند آشنای تو یا زین العابدین 

 

خاشاک و سنگ و خنده و دشنام و هلهله 

گردید رونمای تو یا زین العابدین 

 

"میثم" سلام می‌دهد از دور، صبح و شام 

بر صحن باصفای تو یا زین العابدین 

این کیست؟ این که شام و سحر گریه می‌کند 

می‌سوزد و ز سوز جگر گریه می‌کند

 

برگشته است از سفر شام و سال‌هاست

کز خاطرات تلخ سفر گریه می‌کند

 

گِریَد مدینه از اثر اشک و آهِ او

زیرا به هر گذار و گذر گریه می‌کند

 

یعقوب اگر ز هجر پسر سال‌ها گریست

این یوسف از فراق پدر گریه می‌کند

 

هرشمع گریه می‌کند اما ز یک شرار

او در دلِ هزار شرر گریه می‌کند

 

با یاد کام خشک شهیدان کربلا

بیند چو آب، خونِ جگر گریه می‌کند

 

هر جا میان کوچه و بازار اوفتد، 

او را به شیرخواره نظر، گریه می‌کند

 

ساکت نگشته است ز داغ یکی شهید، 

از داغ یک شهیدِ دگر گریه می‌کند

 

سرهای رفته بر سر نی بُرده صبر او

داغش به جان، نشسته اگر گریه می‌کند

 

این است یادگار شهیدانِ دشت خون

کز داغشان به شام و سحر گریه می‌کند

گلان وحی را پرپر، که دیده؟

به گلشن، طایر بی سر، که دیده؟

 

تب و داغ و غل و زنجیر و دشنام

گلوی خشک و چشم تر، که دیده؟

 

سوار ناقه با بازوی بسته

زمین افتادن خواهر، که دیده؟

 

میان آفتاب شام و کوفه

رخ خورشید و خاکستر، که دیده؟

 

به روی یاس‌ها جای سفیدی

ز سیلی رنگ نیلوفر، که دیده؟

 

به رخسار هلالِ اوّلِ ماه

خدایا هیفده اختر، که دیده؟

 

نشان سنگ در بالای نیزه

سر پاک علی اکبر، که دیده؟

 

سرود و رقص و جشن و پایکوبی

به دور آل پیغمبر، که دیده؟

 

چهل منزل به همراه سکینه

سر عباسِ آب‌آور، که دیده؟

 

لبِ خشکیده و آوای قرآن

شراب و چوب و طشت زر، که دیده؟

 

بگو «میثم» امامِ دستْ بسته، 

اسیر آن همه کافر، که دیده؟

آن شب که آسمان خدا بی ستاره بود

مردی، حضور فاجعه را در نظاره بود

 

در سوگ خیمه‌های عطش، زار می‌گریست

مَشکی که در کنار تنی پاره پاره بود

 

سهم کبوترانِ حرم از حرامیان

بال شکسته، زخم فزون از شماره بود

 

زخمی که تا همیشه به نای «رباب» ماند

از شور لای لاییِ یک گاهواره بود

 

چیزی که بُرد قافله با خود ز کربلا

چشم به خون نشسته، دلی پرشراره بود

 

می‌دوخت چشم حسرت خود را به قتلگاه

انگشتری که همسفر گوشواره بود

 

راهی که کوچه کوچه به بن بست می‌رسید

در طول این مسیر، فقط راه چاره بود!

مثل من هیچ‌کس در این عالم 

وسط شعله‌ها امام نشد

در شروع امامتش چون من 

اینقدر دورش ازدحام نشد

 

لشکری از مغیره می‌آمد

خیمه‌ غارت شد و در آتش ‌سوخت

غیر زهرا به هیچ معصومی 

اینقدر گرم، احترام نشد

 

روضه از این شدیدتر هم هست؟ 

لحظه‌ای که حسین یاری خواست

و علی بود اسم من اما 

خواستم پا شوم ز جام، ... نشد

 

به لب تشنه‌ی علی‌اصغر 

به لب تیز ذوالفقار قسم

تا به امروز هیچ شمشیری 

اینقدر تشنه در نیام نشد

 

رفتن شاهزاده‌ای چون من 

به اسیری به یک طرف اما

در سفر اینقدر غل و زنجیر 

گردن بنده و غلام نشد

 

آهِ زینب و صیحه‌ی شلاق 

تا شنیدم، ... از اسب با زنجیر

خویش را بر زمین زدم اما 

باز هم آن صدا تمام نشد

 

آه! زینب کجا و بزم یزید

او کجا و جواب ابن زیاد

باز هم صد هزار مرتبه شکر 

این‌که با شمر هم‌کلام نشد

 

این چهل‌سال گریه‌ام شاید 

از همان روز اربعین باشد

هر قدر عمه سعی کرد صبور 

به حسینش کند سلام نشد

 

دیدم از زیر چادرش زینب 

گفت طوری که نشنود عباس

رنج‌ها دیده‌ام حسین! اما 

هیچ‌جایی شبیه شام نشدذ

سجادی و از سجده کن ها برتری تو

از هرکه مشتاق عبادت سرتری تو

 

اسلام بی حجت نمی ماند که تشنه است

از هرچه عباس است آب آور تری تو

 

داغ علی های پدر خونین دلت کرد

ای اربن اربا دل ! علی اکبر تری تو

 

 

در کربلا شمشیر بود و شام طعنه

در ازدحام سنگ بی سنگر تری تو

 

روزی علی بودی و خیبر را گرفتی

امروز منبر را مگر حیدر تری تو؟

 

آن خطبه قرآن یا تو بر منبر پیمبر؟!

اقراء به نام سر که پیغمبر تری تو

 

 

ابری است بعد از کربلا چشم تو ، هر روز

با روضه های سیلی و معجر ، تری تو

بعد از آن واقعه‌ی سرخ، بلا سهم تو شد

پیکر سوخته‌ی کرب و بلا ، سهم تو شد

 

بعد از آن واقعه، هفتاد و دو آیینه شکست

ناگهان، داغ دل آینه‌ها سهم تو شد

 

 

بعد از آن واقعه، آشوب قیامت برخاست

بر سر نیزه، سر  خون خدا، سهم تو شد

 

بعد از آن واقعه، خون جوش زد از چشمانت

خطبه‌ی اشک برای شهدا، سهم تو شد

 

بعد از آن واقعه، در هروله‌ی آتش و خون

در شب خوف و خطر، خطبه‌ی « لا » سهم تو شد

 

بعد از آن واقعه، در فصل شبیخون ستم

خوردن زخم، ز شمشیر جفا سهم تو شد

 

خیمه‌ی نور تو در فتنه‌ی شب سوخت، ولی

کس نپرسید که این ظلم، چرا سهم تو شد؟

 

بعد از آن واقعه، ای زینت سجاده‌ی عشق!

از دلت آینه جوشید، دعا ، سهم تو شد

 

 

بعد از آن واقعه، ای کاش که می‌مُردم من

مصلحت نیست بگویم، که چه‌ها سهم تو شد

 

بعد از آن واقعه‌ی سرخ، حقیقت گل کرد

کربلا در تو درخشید، خدا سهم تو شد

چهل سال هرشب روضه گردان تو بودم

با عمه ها پاره گریبان تو بودم

 

چهل سال شد حرف از تنت چهل سال مردم

رفتم سر سفره ولی چیزی نخوردم

 

 

چهل سال تقدیر دل من درد و غم بود

هرچیز میدیدم گریز روضه ام بود

 

نعلین پا کردم بیابان یادم آمد

رفتن روی خار مغیلان یادم آمد

 

چشمم به زیر انداز حجره خورد تر شد

داغ حصیری بر دل من شعله ور شد

 

هرجور میشد روضه را مکشوفه کردم

هرکس سلامم داد یاد کوفه کردم

 

وقتی عبا دوشم کشیدم گفتم ای وای

تا اشک دختر بچه دیدم گفتم ای وای

 

در کوچه ها رد طناب آمد به چشمم

نوزاد تا دیدم رباب آمد به چشمم

 

رفتم.به تشییع جوانها گریه کردم

با خنده های ساربانها گریه کردم

 

عمامه ام افتاد و بی حد روضه خواندم

انگشتر از دستم درامد روضه خواندم

 

بازار رفتم بوی نانش اذیتم کرد

بازاریان بد زبانش اذیتم کرد

 

هرجا شلوغی بود ماتم سهم من شد

شرمندگی از خواهرانم سهم من شد

 

 

قرآن که میخوانم ز غصه نیمه جانم

یاد لب خشک تو زیر خیزرانم

 

حق میدهی از تشنگی قلبم کباب است

در ظرف آبم روضه ی جام شراب است