از این حرم نفسِ مستجاب را ببرید

هزار فیض، هزاران جواب را ببرید

 

دعای گوشه نشینان بلا بگرداند

دعای حضرت عالیجناب را ببرید

 

نگاه سامره‌ایِ امامِ ما کافی است

اگر به حشر بگویند عذاب را ببرید

 

قسم به نورِ جبینش که در حضورِ امام

نیاز نیست به غیر، آفتاب را ببرید

 

برای هر گره‌ی خود برای هر بن‌بست

هزار چاره‌‌ی دور از حساب را ببرید

 

من آن خسم که به دستان سیل می‌گردم

به آن حرم منِ خانه خراب را ببرید

 

میانِ کوچه امامم نفس نفس می‌زد

حیا کنید زِ دستش طناب را ببرید

 

امام و بزم حرام و چرا نمی‌گویند

که از مقابل آقا شراب را ببرید

 

حکیمه خواهر او دید دست و پا زدنش

کنار او پسری دل کباب را ببرید

 

صدا زدند برای تنِ مبارک او

گل و گلاب و کفنهای ناب را ببرید

 

میان کرببلا خواهری صدا می‌زد

که هلهله نکنید، اضطراب را ببرید

 

اگر به مرکب خود می‌دهید حرفی نیست

دو جرعه هم سوی گودال آب را ببرید

 

از آنطرف سرِ اصغر به نیزه می‌آید

از این طرف روی ناقه رُباب را ببرید

کوچِ شب های تار نزدیک است

طِی شود دِی ، بهار نزدیک است

فصلِ وصلِ نگار نزدیک است

دستبوسیِ یار نزدیک است

 

نوکری را تو یادمان دادی

السَّلامُ عَلَیکَ یا هـــادی

 

تن ما فرش زیر پای تو شد

بال ما طالب هوای تو شد

دل ما ساکن سرای تو شد

عاشق سُرَّ مَن رَآیِ تو شد

 

به ضریحت قسم ، گرفتاریم

از تو یک سامرا طلب داریم

 

سایه‌ی عرش کبریا هستی

سرپناه فرشته ها هستی

آینه‌دارِ شاهِ ما هستی

ای حسینی که سامرا هستی!

 

این شباهت به کربلا ، عشق است

کُنج شش‌گوشه ی تو را عشق است

 

غصه را تا عدم بِکِش گاهی

دور غم ها قلم بکش گاهی

پیش چشمم حرم بکش گاهی

دست روی دلَم بکش گاهی

 

شیر نَفْسَم کنار تو رام است

با وجودت همیشه آرام است

 

ریشه ی اِنَّما تویی قطعاً

شاخه ی رَبَّنا تویی قطعاً

میوه ی هر دعا تویی قطعاً

مَن اَتاکُمْ نَجا تویی قطعاً

 

نُطق تو شرح داده واقعه را

“جامعه” رُشد داده جامعه را

 

زلف در دست باد داری تو

کشته_مُرده زیاد داری تو

در کَرَم اجتهاد داری تو

جود را از جواد داری تو

 

با تو نرخِ کرم چه بالا رفت

دست و دلبازی ات به بابا رفت!

 

ماه بودی ، مُحاق را دیدی

خانه ای بی چراغ را دیدی

رفته‌رفته فراق را دیدی

غربتِ در عراق را دیدی

 

اُف به هر ناکِسی که پیرت کرد

وسط پادگان اسیرت کرد

 

کاش از غم دلت کباب نبود

سهم تو داغ بی حساب نبود

حق تو این همه عذاب نبود

جای تو مجلس شراب نبود

 

بشکند کاش دست آن نامرد

بی حیا مِی به تو تعارف کرد

 

وسط هُرم غم ، جهانت سوخت

گُر گرفتی ، دل جوانت سوخت

تا خودِ مغز استخوانت سوخت

گرچه از سوز زهر جانت سوخت

 

دست‌ِکم پیکر تو عریان نیست

اهل بیت تو بی نگهبان نیست

 

شمر تیغی به پیکرت نکشید

آن همه داد بر سرت نکشید

خنجرش را به حنجرت نکشید

زیور از گوش دخترت نکشید

 

هیچ‌کس روی سینه ات ننشست

حرمت خانواده ات نشکست

دشمن اگر چه زهر به من داد از جفا

راحت شدم ولی ز غم و محنت و بلا

 

هرگز کسی نکرد مراعات حال من

شد قامتم به فصل جوانی ز غم دو تا

 

چون جد خویش خانه نشین بودم و دریغ

بستند هر دو دست مرا مثل مرتضی

 

آن شب که خصم در پی مرکب مرا کشاند

بودم به یاد کودک افتاده از نوا

 

آن دختری که از روی ناقه زمین فتاد

افتاد روی خاک و صدا زد عمو بیا

 

جای عمو به جای پدر زجر آمد و

او را به قصد کشت کتک میزد،ای خدا

 

بردند نیمه شب وسط مجلس شراب

آخر نگه نداشت کسی حرمت مرا

 

بر من لعین تعارف جام شراب کرد

کآن بی حیا نکرد،دمی از خدا حیا

 

آتش گرفت قلبم و پیوسته سوختم

آن بی پدر به مادر ما داد ناسزا

 

هر چند اینهمه به دلم غم گذاشتند

هستم به یاد غصه و غم های کربلا

 

با یاد لحظه ای که حرامی به قتلگاه

بر سینه ی شکسته ی جدم گذاشت پا

 

با آنکه بی عمامه شدم،بین ره کسی

بر گیسویم دگر نزده چنگ بی هوا

 

لطمه ندید جسم من اما تن حسین

از نعل اسب زیر و زبر گشت و توتیا

 

هم شد جدا جدا بدنش زیر سم اسب

هم شد سر مطهرش از پیکرش جدا

 

با آن گلو چه کرد نگویم،فقط بدان

رگهای گردنش همه گردید جابجا

اَشکو اِلیک از غم سنگین سینه ام

در حصر سامرایم و دور از مدینه ام

 

در شهر غربتم ، غم بسیار میکشم

مادر بیا که حسرت دیدار میکشم

 

مادر بیا که سوخت ازاین زهر جان من

انگار شعله میکشد از استخوان من

 

آنانکه شعله بر در کاشانه ات زدند

آنانکه با لگد به در خانه ات زدند

 

حالا مرا به رنج اسارت کشانده اند

بی احترام پای برهنه دوانده اند

 

نامحرمان به بیت شریفم قدم زدند

سجاده ی عبادت من را بهم زدند

 

بی حرمتی به ساحت عصمت نموده اند

درب سرای عیش به رویم گشوده اند

 

بزم شراب رفته ام و رنج برده ام

جامی گرفت روبرویم ، غصه خورده ام

 

بزم شراب گرچه به من سخت میگذشت

اما نداشت قاری قرآن و چوب ُ تشت

 

بزم شراب بود ولی خیزران نبود

ناموس اهل بیت به یک ریسمان نبود

 

بزم حرام بود ولی تشت زر نداشت

اینجا یزیدو لعل لب و چوب تر نداشت

 

من دیده ام بساط می و مجلس شراب

بر من چنین گذشت امان از دل رباب

ای کعبه ی اهل تولّا سامرایت

چارم علی،جان همه عالم فدایت

جن و بشر،حتی ملک باشد گدایت

عالم بود پر از کرامات و عطایت

 

با اینهمه قدر تو را نشناخت دشمن

با دشمنی از پا تو را انداخت دشمن

 

از سوز زهر کین ترک خورده لبانت

بدجور تا کردند با تو دشمنانت

این کارشان سوزانده مغز استخوانت

قبر تو را کندند پیش دیدگانت

 

دل سوخت و خونابه از چشم تر افتاد

دلها به یاد نبش قبر اصغر افتاد

 

بردند از خانه تو را ای روح قرآن

عمامه ات افتادو مویت شد پریشان

بودی به یاد گیسوی آقای عطشان

آن شب ز ظلم و کینه آمد بر لبت جان

 

ای گل تو را گلچین به طعنه پرپرت کرد

آن بی ادب توهین به نام مادرت کرد

 

جای شما در مجلس می خوارگان نیست

هرچند دیگر در تنت جز نیمه جان نیست

اما خیالت جمع اینجا خیزران نیست

ناموس تو مابین این نامحرمان نیست

 

سهم دلت جز حق ستیزی نیست آقا

اینجا دگر حرف کنیزی نیست آقا

 

بزم شراب و عمه بود و هلهله بود

قلب رقیه خون و دل پر از گله بود

هم راس اصغر روبروی حرمله بود

رقاصه ای هم در پی مزد و صله بود

 

ای کاش تنها چوب بر لبهاش می خورد

جام شرابش را سوی آن سر نمی برد

متوسِّل شده حتّـی دلِ غافـل بر تــو

زنِ کذّاب شـد آخر متوسِّـل بر تــو

 

دشمنان دست به دامـانِ نگـاهِ تو شدند

متوکِّل شده وقتـی متوکِّـل بر تــو

 

شیـر در پرده دخیـلِ تو شد امّـا بودند

غافل از نورِ هدایـت همه جاهـل بر تــو

 

با خبر بودنِ از غیـب و شِفا دادنِ غیر

نیست این دست کرامات فضائـل بر تو

 

تو علی بوده ای امّا وسـطِ بـزمِ شـراب

تازیانـه نشده سوره ی نازل بر تــو

 

تو علی بـوده ای امّا نسرودند تــو را

سـوگواره ننوشتـند مَقاتـل بر تو

 

جامعه خواندم و لبریـزِ ” غدیریه ” شدم

وای بر جامعـه ای که ندهـد دل بر تــو

 

در دیاری که پر از عَبدُالعظیمِ حسنی است

می رسد نسبـتِ علّامـه ی فاضـل بر تو

 

کعبه شد سمتِ علی مایل و سمتِ تو نجف

ایستـادم سـوی آن قبلـه ی مایـل بر تو

 

سامرا روی بـه رویِ گنبـدِ تـو فهمیـدم

نیسـت درمانِ دلِ غمزده مُشکـل بر تو

تنها امام سامره تنها چه میکنی؟

در کاروان سرای گداها چه میکنی؟

 

دارم برای رنگِ تنت گریه میکنم

پایِ نفس نفس زدنت گریه میکنم

 

باور کنیم حرمت تو مستدام بود؟

یا بردن تو بردنِ با احترام بود؟

 

باور کنیم شأن تورا رَد نکرده است؟

این بد دهانِ شهر به تو بد نکرده است؟

 

گرد و غبار، روی تو ای یار ریختند

روی سر ِتو از در و دیوار ریختند

 

مردِ خدا کجا و اینهمه تحقیر وایِ من

بزم شراب و آیه ی تطهیر وایِ من

 

هرچند بین ره بدنت را کشید و بُرد

دستِ کسی به رویِ زن و بچه ات نخورد

 

باران نیزه، نیزه نصیب تنت نشد

دست کسی مزاحم پیراهنت نشد

 

این سینه ات مکان نشست کسی نشد

دیگر سر تو دست به دست کسی نشد

آسمان را آهِ جان سوزت ز پا انداخته

مادرت را باز در هول و وَلا انداخته

 

کاری از دست طبیبان بر نمی آید غریب

در کنار بستر تو مرگ جا انداخته

 

پوستی بر استخوان داری به زهرا رفته ای

خونِ دل خوردن تو را از اشتها انداخته

 

رفته رفته حجره ات گودال سرخی می شود

زهر لبهای تو را از ربنا انداخته

 

تشنگی بی رحم تر از نیزه ی زیر گلوست

تارهای صوتی ات را از صدا انداخته

 

جام می شرمنده ی اندوه چشمانت شده

ماجرا را گردن شام بلا انداخته

نام تو را در دفتر خاتم نوشتند

هادی نسل حضرت آدم نوشتند

 

ما راه و رسم نوکری را برگزیدیم

چون که شما را رهبر عالم نوشتند

 

یک قطره از مدح تو را که ثبت کردند

دیدند بالاتر ز صدها، یم نوشتند

 

هر کس که از نام شما یک بار دم زد

نام ورا مداح عیسی دم نوشتند

 

جزو ارادتمندهای روضۀ تو

شکر خدا که نام ما را هم نوشتند

 

خوشبخت آن هایند که مست تو هستند

بدبخت آن هایی که از تو کم نوشتند

 

از داغ مظلومیتت آقای عالم

چشمان ما را چشمۀ زمزم نوشتند

 

نام تو را پروردگارت گفته هادی

چون در کرامت مثل بابایت جوادی

 

قطعاً مسیحا هم به فرمان تو باشد

پای کلاس درس عرفان تو باشد

 

ذکر دعای جامعه زیباست اما

زیباترش اینکه در ایوان تو باشد

 

پای دعای جامعه می خواهم آقا

ابواب ایمان وا به دامان تو باشد

 

با یک نگاهت صاحب ملک زمین است

آن کس که یک لحظه پریشان تو باشد

 

وقتی محالّ معرفت الله هستی

باید همه عالم سر خوان تو باشد

 

حتی مسیحی ها ارادت بر تو دارند

این هم ز الطاف فراوان تو باشد

 

آقا سلاطین جهان را بنده کردی

با یک نگاهت بردگان را زنده کردی

شده ام بر آن که پری زنم به هوات یا علی النقی

سفری کنم و سری زنم به سرات یا علی النقی

 

به هوات تازه کنم نفس، به سرات آیم از این قفس

برسم به مأمن آسمان رهات یا علی النقی

 

هله ای قلم تو شروع کن، ز درون درآ و طلوع کن

بنویس سردر مشق های سیات یا علی النقی

 

بنویس دست مِداحتم نرسد به عرش فضائلت

شود آبهای جهان اگر که دوات یا علی النقی

 

بنویس اوج کدام دم، برسد به وسعت آن قلم

که دمیده جامعه ای بدان جلوات یا علی النقی

 

تو همان تجلّی ایزدی، که به شکل بنده درآمدی

و سروده ای غزل از زبان خدات یا علی النقی

 

و به استناد زیارتت، تو و اهل بیت نبوتت

شده اید رب جلی ولی به صفات یا علی النقی

 

ز عدم وجود درست کن، ز نبود بود درست کن

و به شیر جان بده با مسیح نگات یا علی النقی

 

منم آشنای قدیم تو، ز دیار عبدالعظیم تو

که سلام میدهمت به شوق لقات یا علی النقی

 

نبود به بودن تو غمم،بخداکه حر جهنمم

که گرفته ام به ولات برگ برات یا علی النقی

 

بگذار کعبه ی سامرا، قدمی طواف کنم

سر خویش را بزنم به کوی منات یا علی النقی

ای کعبه دل کوی تو یا حضرت هادی

وی قبلۀ جان روی تو یا حضرت هادی

ای چشم همه سوی تو یا حضرت هادی

ای خلق ثنا گوی تو یا حضرت هادی

 

آئینۀ اجلال نبی کیست توئی تو

سوم علی از آل علی کیست توئی تو

 

تو اختر برج نبوی شمس هدائی

ماه علوی آینۀ حسن خدائی

فرماندۀ ملک قدر و جیش قضائی

آری تو علی ابن جواد ابن رضائی

 

خوبان جهان نور هدایت ز تو دارند

ارواح رُسُل روح ولایت ز تو دارند

 

ای گوهر توحید به درج دهن تو

روئیده به هر سو گل وحی از چمن تو

انوار خدا در تو و حُسن حَسن تو

ما جامعه داریم ز فیض سخن تو

 

زین جامعه دل سوی تولای تو راهیست

هرجمله آن جلوه ای از وحی الهیست

 

تو آیۀ تطهیری و رجس از تو بدور است

دل جای خدا و دهنت چشمۀ نور است

وای از متوکل که چه بی شرم و جسور است

مست می و مست ستم و مست غرور است

 

با آن شرف و عزتت ای روح معانی

می خواست که در محفل او شعر بخوانی

 

خواندی دو سه بیتی که بهم ریخت سرورش

بر خاک فکندی ز بر تخت غرورش

گفتی سخن از آدمی و تنگیِ گورش

افتاده به تن لرزه بدان قدرت و زورش

 

لرزید ولی در پی اظهار ندامت

می زد همه دم تیشه به طوبای امامت

 

فریاد که زد زهر ستم شعله بجانت

افسوس که مسموم شدی چون پدرانت

اوخ که ز تن رفت برون تاب و توانت

سوزد جگرم بر تو و غم های نهانت

 

هرکس که به دل سوز و به سر شور تو دارد

باشد که به خاک حرمت چهره گذارد

 

من آبرو از خاک درِ سامره دارم

من خاطره ها از سفر سامره دارم

من جلوۀ طور از شجر سامره دارم

من عشق دو قرص قمر سامره دارم

 

هر جا که روم مرغ دلم در حرم توست

چشمم به تو و لطف و عطا و کرم توست

گرچه تمام عمر تو دور از وطن شدی

اما خدا رو شکر که آقا کفن شدی

 

باران نیزه نیزه به جان شما نبود

بر سینه ات که داغ جوان شما نبود

 

راحت نفس زدی دم آخر قبول کن

سر نیزه ای میان دهان شما نبود

 

تیر سه شعبه ای که نیامد به سینه ات

مانند حرمله که زمان شما نبود

 

بزم شراب رفتی و امّا خدا رو شکر

همراهتان که دخترکان شما نبود

 

بزم شراب برده فروشی عزیز شد

در این میانه حرف خرید کنیز شد

این غربت تو مضحکه ی این و آن شده

حرفی نزن که دشمن تو بد دهان شده

 

حرفی نزن که با تو مدارا نمی شود

این پاره ی جگر که مداوا نمی شود

 

"گریه نکن بهانه بدست کسی نده"

یک مرد بین این همه پیدا نمی شود

 

رنگ تنت عوض شده و آب رفته ای

یک نصف روز...آن قد و بالا...نمی شود!

 

اینگونه روی خاک دگر دست و پا نزن

راه گلوی تو به خدا وا نمی شود

 

پاشو ببین حسن چقدر گریه می کند

از روی قبر خاکی تو پا نمی شود

 

امّا خدا رو شکر که در این میانه ها

دیگر سر عبای تو دعوا نمی شود

وقتی خدا وجود تو را چون خدا کشید

ما را برای دور تو بودن گدا کشید

 

تا اینکه این زمین به نظر جلوه گر شود

از جنس نور با قلمش سامرا کشید

 

هرچه که دور توست یقینا گران بهاست

حتی غبار صحن تو را از طلا کشید

 

این جامعه ز جامعه ی تو کبیر شد

باید که خط به دورِ به غیر از شما کشید

 

رحمت کند خدا پدرم را که از قدیم

دست مرا گرفت و به سمت شما کشید

 

شش گوشه دار ها همه مثل هم اند پس

باید برای تو کفن از بوریا کشید

 

خوردی زمین فدای تو یا ایهاالعزیز

تا یک حرام زاده عبای تو را کشید

آه در سینه ام از زهر شراری برپاست

آتشی بر جگر و رویِ لبم واویلاست

 

سوختم سوختم آبی که نفس می سوزد

حجره ام از جگر سوخته ام کرببلاست

 

مادرم آمده بالین منِ چشم به راه

تا بگویم غم خود را که دلم پُر غوغاست

 

دستِ من بست و مرا نیمه شب از خانه کشید

بی حیایی که نمی گفت غریب و تنهاست

 

گاه می رفتم و گاهی به زمین می خوردم

مثل آن طفل که مبهوت دو چشم باباست

 

مثل آن دخترکی که نفسش بند آمد

راه می آمد و می دید سری بر نی هاست

 

سنگ بود و سری که ز لبش خون میریخت

خیزران بود و یتیمی که شبیه زهراست

کوچه کوچه نسیم سامرّا

عطر غم از عراق آورده

بوی باران و بوی دلتنگی

باز بوی فراق آورده!

 

دست‌های ستم شود کوتاه

که چنین از مدینه با اکراه

ماه را همدم غریبی و آه

سوی خاک عراق آورده

 

ماه کی پشت ابرها مانده؟

هر کجا بوده نور افشانده

بس‌که دشمن شده‌ست درمانده

ماه را در مُحاق آورده

 

دید دیگر حریف نورش نیست

عاقبت زهر کینه‌اش را ریخت

خنجر از پشت می‌زند این‌بار

خنجری که نفاق آورده

 

باز خاک عزا شده این خاک

آسمان‌ها همه گریبان‌چاک

غم جانسوز و داغ جانکاهش

چه بر این نُه رواق آورده؟ 

 

یک دوشنبه مدینۀ غم‌ها...

یک دوشنبه غروب سامرا...

هر دوشنبه که می‌رسد از راه

باز یک اتفاق آورده

 

گردش این زمانه دل‌ها را

می‌برد از دوشنبه تا جمعه

روزهایی که با خودش حسرت

با خودش اشتیاق آورده!

 

حاجت سامرا روا گردد

باز هم سُرَّ مَن رَأی گردد

می‌رسد آفتاب و می‌بینیم

صبح‌دم را به باغ آورده

بازهم عشقت مرا یاد خدا انداخته

شور شیرینی به ذکر ربنّا انداخته

 

یا من ارجوه لکل خیر، مارا باز هم

یاد الطاف تو در ماه خدا انداخته

 

ای امام عزّت وآزادگی! مهر شما

طوق گل بر گردن اهل ولا انداخته

 

ای ولی الله اعظم! در دل ما مهرتان

شوق پروازی به سوی سامرا انداخته

 

نوری از اعجاز تو در پیش چشم منکران

شیر را ازپرده در پای شما انداخته

 

رفتن تو در میان برکه‌ی شیران، مرا

یاد گودال منای کربلا انداخته

 

بُردنت در محفل آلوده‌ی شُرب شراب

خستگان را یاد تشتی از طلا انداخته

 

ماجرای آن لب و دندان و چوب خیزران

عمه‌ی مظلومه‌ات را از نوا انداخته

 

غافل است از آتش قهر خدا در رستخیز

آن که برجان شما زهر جفا انداخته

 

چون «وفایی» در عزای تو زبس نالیده‌ام

پنجه‌ی بغضی مراهم از صدا انداخته

ما بنده‌ایم و غیر تو مولا نداریم

در هر دو دنیا جز شما آقا نداریم

 

تنها پُل ما تا خداوند است مهرت

راهی دگر تا عالم بالا نداریم

 

وقتی دعای جامعه خواندیم دیدیم

بهتر از این آئینه‌ی تقوا نداریم

 

هرکس تولای تو را در دل ندارد

کاری به کار او در این دنیا نداریم

 

هرچند ما مدح تو را گفتیم، امّا

ما قطره‌ایم و راه بر دریا نداریم

 

گر دیگران صد آرزو در سینه دارند 

ما آرزویی غیر سامرّا نداریم

 

امروز دل را خانه‌ی مهر تو کردیم

در سینۀ خود غصه‌ی فردا نداریم

 

گر دامن خود را ز دست ما نگیری 

بیمی به دل از روز وانفسا نداریم

::

بزم شراب و آیه‌ی تطهیر ای وای! 

در دل از این اندوه جز غوغا نداریم

 

از شعله‌ی داغ شما آتش گرفتیم

پروانه‌سان از سوختن پروا نداریم

 

جز اشک بر فرزند زهرا چون «وفایی»

چیزی برای عرضه بر زهرا نداریم

کوچِ شب‌های تار نزدیک است

طِی شود دِی، بهار نزدیک است

فصلِ وصلِ نگار نزدیک است

دستبوسیِ یار نزدیک است

 

نوکری را تو یادمان دادی

السَّلامُ عَلَیکَ یا هـــادی

 

تن ما فرش زیر پای تو شد

بال ما طالب هوای تو شد

دل ما ساکن سرای تو شد

عاشق سُرَّ مَن رَآیِ تو شد

 

به ضریحت قسم، گرفتاریم

از تو یک سامرا طلب داریم

 

سایه‌ی عرش کبریا هستی

سرپناه فرشته‌ها هستی

آینه‌دارِ شاهِ ما هستی

ای حسینی که سامرا هستی!

 

این شباهت به کربلا، عشق است

کُنج شش‌گوشه‌ی تو را عشق است

 

غصه را تا عدم بِکِش گاهی

دور غم‌ها قلم بکش گاهی

پیش چشمم حرم بکش گاهی

دست روی دلَم بکش گاهی

 

شیر نَفْسَم کنار تو رام است

با وجودت همیشه آرام است

 

ریشه‌ی اِنَّما تویی قطعاً

شاخه‌ی رَبَّنا تویی قطعاً

میوه‌ی هر دعا تویی قطعاً

"مَن اَتاکُمْ نَجا" تویی قطعاً

 

نُطق تو شرح داده واقعه را

"جامعه" رُشد داده جامعه را

 

زلف در دست باد داری تو

کشته‌مُرده زیاد داری تو

در کَرَم اجتهاد داری تو

جود را از جواد داری تو

 

با تو نرخِ کرم چه بالا رفت

دست و دلبازی‌ات به بابا رفت!

 

ماه بودی، مُحاق را دیدی

خانه‌ای بی چراغ را دیدی

رفته‌رفته فراق را دیدی

غربتِ در عراق را دیدی

 

اُف به هر ناکِسی که پیرت کرد

وسط پادگان اسیرت کرد

 

کاش از غم دلت کباب نبود

سهم تو داغ بی حساب نبود

حق تو این همه عذاب نبود

جای تو مجلس شراب نبود

 

بشکند کاش دست آن نامرد

بی حیا مِی به تو تعارف کرد

 

وسط هُرم غم، جهانت سوخت

گُر گرفتی، دل جوانت سوخت

تا خودِ مغز استخوانت سوخت

گرچه از سوز زهر جانت سوخت

 

دست‌ِکم پیکر تو عریان نیست

اهل بیت تو بی نگهبان نیست

 

شمر تیغی به پیکرت نکشید

آن همه داد بر سرت نکشید

خنجرش را به حنجرت نکشید

زیور از گوش دخترت نکشید

 

هیچ‌کس روی سینه‌ات ننشست

حرمت خانواده‌ات نشکست