بازهم عشقت مرا یاد خدا انداخته

دوباره از غم و رنج و عذاب یا اللّه

تب دارترین تب زده ی بستر دردم

ای دائم از خدا و نبییّن تو را، سلام

آسمان را آه جان سوزت زپا انداخته

تنها امام سامره تنها چه می کنی؟

با سر انگشتم نوشتم آه... باران گریه کرد

ز غم بی کسی اشک بصرش می ریزد

آیاکه شود باز ببینم وطنم را

آقا شما نشانه بر حق داوری

تنها ، غریب ، بی کس و بی آشیان شدی

گرچه پیش از خواهش سائل عنایت می کند

سرِ شوریده، دلِ بی سر و سامان داریم

بال کسی به اوج هوایت نمی رسد

کیستم من؛شاهکار مُلکِ ذاتِ کبریایم

ذوق و شوق و طراوت ام با تو

یادتان هست نوشتم که دعا می خواندم

آستان خدا کمال شما

دستان پلید فتنه جو رو میشد

تابیده به هفت آسمان نور حیات

سامرا ، امشب مدینه می شود مهمان تو

مدینه می سوزد از ناله و آهم

فاطمه گرید مصطفی گرید

یا امام زمان جامه ی ماتم به تن کن

دلم پر کشیده سوی سامرا

دل ، مقیم سرزمین سامرا ست