آن گل که پر از عشق، مشامش باشد

جاویدتر از همیشه نامش باشد 

 

بر بال سبکبار شهادت برگشت

آمد که در آغوش امامش باشد 

خداحافظ عزیز جان ایران

خداحافظ شهید راه قرآن

 

دگر آرام می‌گیری از امشب

تو در آغوش خورشید خراسان

با دلی پر امید گفت: حسین

رهبری روسپید گفت: حسین

 

"یاحسین" از لبش نمی‌افتاد

هرکجا که رسید، گفت: حسین

 

"یاعلی" گفت موسم رمضان

تا محرم دمید، گفت: حسین

 

محورش منطق امامش بود

با حبیب و سعید، گفت: حسین

 

با شهیدان معاشرت می‌کرد

هم‌صدا با "رشید"، گفت: حسین

 

دست بیعت نداد با دشمن

در مصاف یزید، گفت: حسین

 

منتی هم اگر کشید فقط

از امامش کشید، گفت: حسین

 

"جَبَلُ الصَّبر" بود الگویش

سخت همچون حدید، گفت: حسین

 

در شدائد توسلاتی داشت

در بلای شدید، گفت: حسین

 

شیعه مشتاق طرز ارشادش

همچو شیخ مفید، گفت: حسین

 

آن که عمری مُراد مردم بود

سر به گوشِ مُرید، گفت: حسین

 

"مرد حرفش دو تا نخواهد شد"

او قدیم و جدید، گفت: حسین

 

ذکر هشتاد ساله‌اش این بود

سال‌های مدید، گفت: حسین

 

هرچه درد و بلای امت بود

پس به جانش خرید، گفت: حسین

 

مثل اجداد خود صبوری کرد

طعنه‌ای هم شنید، گفت: حسین

 

شانه‌اش بین روضه‌ها لرزید

دلش از غم تپید، گفت: حسین

 

مطمئنیم وقت جان دادن

مقتدای شهید، گفت: حسین

 

رهبرم گفت: عمه‌ی سادات

سوی مقتل دوید، گفت: حسین

از عشقِ به جز خودت بریدیم آقا

جز خیر که از شما ندیدیم آقا

 

تو عاشق فرزند شهیدان بودی 

حالا همه فرزند شهیدیم آقا 

با ماتم تو چگونه باید سر کرد؟! 

تشییع (تدفین) تو را نمی‌شود باور کرد

 

خونخواه توأیم و کشتنش گردن ماست

شیطان بزرگی که تو را پرپر کرد

پلکی بزنی، وقت ظفر می‌گردد

شام غم ما نیز سحر می‌گردد

 

بر سنگ مزار او چنین بنویسید

همراه امام عصر برمی‌گردد

تو رفتی دیده‌ها باران شد... اما

چه خونی در دل یاران شد... اما

 

تو را در کربلا تشییع کردند...

و تابوت تو گلباران شد... اما

داریم همیشه بیرقت را در دست

باید به تو و خیل شهیدان پیوست

 

یاد تو دگر نمی‌رود از دل‌ها

مِن‌بعد دل ما همه دارالذکر است

برخاسته عالم به فراخوان عزایت 

وقت است که جان را کند ای دوست، فدایت 

 

برخیز و ببین هیمنۀ قافله‌ات را

تأثیر دعای سحر و نافله‌ات را

 

برخیز و ببین سبک رجزخوانی ما را 

توفندگی خطبۀ طوفانی ما را.. 

 

شد فصل تماشا، بده ای اشک امانم! 

باید به جهان حرف دلم را برسانم

 

ای داغ و غم تا به ابد تازۀ ایران

این داغ چه داغی‌ست که شد مشعل ایمان؟ 

 

این نور چه نوری‌ست چنین رد شد از آتش؟

این نام چه نامی‌ست فراتر ز سیاوش؟

  

ای داغ مکرر! پدرم! رهبر خوبم!

از داغ تو باید به سر و سینه بکوبم

 

جا دارد اگر از غمت ای مرد، بمیریم!

جا دارد اگر لحظه‌ای آرام نگیریم 

 

این غصه که پنهان ز خدای تو نبوده

اما به یقین وقت عزای تو نبوده

 

باید به تسلّای دل، ای یار عزیزم! 

با مشت گره‌کردۀ خود اشک بریزم 

 

غم را به تماشای حماسه بکشانم

با دیدۀ بارانی خود شعر بخوانم

 

هرچند که قسمت شده من داغ ببینم 

نامردم اگر از غمت از پا بنشینم  

 

شمشیر به دستیم و نیفتاده سپرها 

سودای غمت تا به ابد هست به سرها

 

دلداده و  آزاده و بی‌واهمه باشد

هر کس که دلش با پسر فاطمه باشد

 

حالا پس از آن دغدغه و خون جگرها

اخبار شکوهت شده سرخطّ خبرها

 

ای اهل هنر! اهل قلم در ادبِ شعر!

باید بنویسید به تاریخِ شبِ شعر 

 

هر چند خدای سخن و شعر و هنر بود

سیدعلی خامنه‌ای مرد خطر بود

 

حالا من و باران و... تو و  آینه در پیش

 خورشید شدی زنده‌تر و زنده‌تر از پیش...

با آن عبای مهربان از پیش ما رفتی

ای تا ابد دردت به جان، از پیش ما رفتی

 

آخر کجا رفتی؟ بگو آخر کجا رفتی؟

آرام، تنها، بی‌صدا پیش خدا رفتی؟

 

ما مردم خوبی برای تو نبودیم آه

ما آشنای گریه‌های تو نبودیم آه

 

با خود نگفتی عاشقانت بی تو می‌میرند؟

با خود نگفتی نیستی دلشوره می‌گیرند؟.. 

 

هر شب محرم پای تو ما گریه می‌کردیم

با آه جان‌فرسای تو ما گریه می‌کردیم

 

تو ذکر می‌گفتی میان روضه و یکریز

با ذکر گفتن‌های تو ما گریه می‌کردیم

 

در فاطمیه اشک‌هایت اوج ماتم بود

با ذکر یا زهرای تو ما گریه می‌کردیم

 

ای اشک‌هایت آسمان، ای‌ اشک‌هایت نور

با گریه‌ کردن‌های تو ما گریه می‌کردیم

 

دیشب نبودی کوچه‌ها ابر بهاران بود

بعد از تو «کشوردوست» هم تا صبح باران بود

 

حالا جهان ای شعر غمگین اشک می‌ریزد

بی تو خیابان «فلسطین» اشک می‌ریزد.. 

 

آن چفیه را از دوش خود برداشتی، رفتی

شاید هوای کوی دیگر داشتی، رفتی

 

همچون عقیق تو همیشه راه تو سرخ است

انگشتر «العزّة للّه» تو سرخ است

 

ای کاش ما جای تو در آوار می‌ماندیم

ای کاش می‌مردیم و از داغت نمی‌خواندیم

 

آه ای علمدار حرم بی تو حرم تنهاست

میدان به میدان روضۀ تنها شدن برپاست..

 

ای تا ابد دردت به جان، از پیش ما رفتی

آخر کجا رفتی؟ بگو آخر کجا رفتی؟

نفهمیدیم افسوس تو را ای مهربان، افسوس

ببین ماییم حالا بعد تو با یک جهان افسوس 

 

ببین جاری‌ست هر شب در خروش اشکمان، اندوه

ببین مانده‌ست بی‌تو بر لبان سردمان، افسوس 

 

کنارت چارفصل ما پر از عطر بهاران بود

تو رفتی و بهاران هم شده رنگ خزان، افسوس 

 

شهادت را چشیدی جرعه جرعه بعد یارانت

به لب‌های تو بوده بعد هر داغ گران، افسوس 

 

به‌پا می‌کرد آتش در دل ما دیدن اشکت

نماز حاج قاسم بود و اشک بی‌امان، افسوس 

 

دل ما با دل تو سوخت از داغ رئیسی، آه

پس از سیدحسن داریم بر لب همچنان، افسوس 

 

نه تنها دست تو مجروح بود از جور بدخواهان

جراحت‌ها به قلبت بود از زخم زبان، افسوس 

 

نفهمیدیم افسوس تو را ای مهربان، آن روز

ولی امروز می‌فهمیم ما از عمق جان، افسوس

ای دفتر کار تو، همان سنگر تو

جانم به فدای پیکر پرپر تو

 

هیهات! که زیر بار ذلت برویم

سوگند به مشت لحظه‌ی آخر تو

آتشفشان از سینه‌ها برپاست آقا

از داغ تو در جان ما غوغاست آقا

 

پنهان شدی از چشم‌ها، هر لحظه اما

سیمای تو در قاب دل پیداست آقا

 

رفتی علمدار وطن، اما نیفتاد

پرچم به دست ملتت بالاست آقا

 

اوضاعِ دنیا بعد تو دیگر به‌هم ریخت

حیران ز بعد رفتنت دنیاست آقا

 

آتش زَنَد بر دودمان کاخِ شیطان

داغ تو دامنگیر آمریکاست آقا

 

هر‌ اشک ما موشک شده تا قلب صهیون

فردای پیروزی به دست ماست آقا

 

رفتی ولی بیش از گذشته میهن تو

چشم انتظار مهدی زهراست آقا

آقای من! که از قفس تن رها شدی

با خون وضو گرفتی و حاجت‌روا شدی

 

چشم تو صبح بود شبِ غم‌گرفته را

هر جا سکوت بود، صدای رسا شدی

 

نور خدا به چهرۀ ماهت نشسته بود

بر کشتی شکسته‌دلان ناخدا شدی

 

تنها پناهگاه تو، سجادۀ تو بود

از این‌ مسیر راهی کرب و بلا شدی

 

رفتی به آسمان شهادت، حسین‌وار

همچون ستاره، روشنِ بی‌انتها شدی

 

دیدار با امام و شهیدان چه دیدنی‌ست

همراه جمع عشق، دعاگوی ما شدی

 

عمری قرار بود فدایت شویم، آه...

اما خودت به خاطر ایران فدا شدی

چه مانده؟ پلک تر و جامۀ سیاه از ما

و ما که بعد شما زیستیم... آه از ما

 

کجاست مدفن پاک شما؟ چه باید گفت؟

اگر نسیم بپرسد به اشتباه از ما

 

امام قافله! نزدیک قله‌ها بودیم...

نمی‌شدید جدا کاش بین راه از ما

 

چنان به داغ شما گرم انتقام شدیم

که مرگ می‌طلبد دشمنِ تباه از ما

 

چنان شرار دل افکنده‌ایم بر عالم

 که بی‌خدا به خدا می‌برد پناه از ما

::

به حق آن سفرِ جمکرانِ آخرتان

همان که ساخته چشم‌انتظارِ ماه از ما:

 

دعا کنید که آمادۀ ظهور شویم

که برندارد امام زمان نگاه از ما!

بر سینه بکوبید که آن سایهٔ سر، رفت!

افسوس که از خانه غریبانه پدر رفت!

 

آن ماه که می‌گفت غمش را به دل چاه 

آن شمع که سودای سحر داشت به سر رفت

 

آن دست دعاگو که نزد جز به خدا رو

آن دیده بیدارِ پر از درّ و گهر رفت

 

آن شمع شب‌افروز که شد داغ جگرسوز

آن مایهٔ دل‌گرمی اصحاب هنر رفت

 

لبخند به دنیا زد و با غسل شهادت

خود پیشتر از آن‌که زند مرگ به در رفت

 

پرسیده‌ای از من: خبر تازه چه داری؟

دیگر چه خبر؟ سرخط دنیای خبر رفت

 

یادی‌ست از او مانده و راهی‌ست که باقی‌ست

از دل نرود، آری! از این دیده اگر رفت

در معرکه و قیام باید برخاست

چون کوه، علی‌الدوام باید برخاست

 

با مُشت گره‌کرده به‌پا می‌خیزیم

در بدرقۀ امام باید برخاست

هم، معنی داغ را نشان باید داد

هم، کاخ یزید را تکان باید داد

 

با گریه و ناله این دل آرام نشد

در بدرقه‌ی تن تو جان باید داد

امیدِ جمعِ پریشان...خدا نگهدارت

عزیزِ مردم ایران، خدا نگهدارت 

 

چگونه رفتنِ تو باورم شود... آقا 

میانِ بُهت فراوان! خدا نگهدارت

 

(تویی بهانه‌ی این چشم‌ها که می‌گریند)

دلیل بارش باران! خدا نگهدارت 

 

ببین که از نُهِ اسفند ایستاده زمان

به احترام تو! گریان! خدا نگهدارت

 

ببین کبوتر دل‌های بی قرارت را

در آسمانِ خیابان، خدا نگهدارت 

 

تو می‌روی و به سر می‌زنند ابیاتم!

فدای بیت تو، تهران!... خدا نگهدارت 

 

تو می‌روی به همان‌جا که دوستش داری

کنار شاه خراسان... خدا نگهدارت 

 

طبیبِ خسته‌دلان، بی تو ما چکار کنیم؟

به دردها همه درمان! خدا نگهدارت

 

قسم به مشت گره کرده ات که تا آخر 

بِایستیم به میدان... خدا نگهدارت

 

به انتقام تو و قطره قطره‌ی خونت

شدیم سیل خروشان... خدا نگهدارت 

 

به عزت و شرف لا اله الله...

وَ رفت از تن ما، جان! خدا نگهدارت...

 

عجب محرمی و روضه‌ای شده امسال

شهیدِ روزه و عطشان... خدا نگهدارت

 

شنیدم از لحظاتت -که شد لوَجهِ الله،-

طنین سوره‌ی انسان!... خدا نگهدارت

 

به انتظار تو هستند کنج مدرسه‌ای

ضحا و مریم و ماکان... خدا نگهدارت 

 

به انتظار تو هستند آن طرف، یاران!

سپردمت به شهیدان... خدا نگهدارت

نگو که رفته و خالی‌ست جای خامنه‌ای

رها نکرده وطن را خدای خامنه‌ای

 

ولایت علوی را به مجتبی داده

نشانده خامنه‌ای را به جای خامنه‌ای

 

به غیر او سخنی از کسی نمی‌گوید

چنان‌که گشته غزل مبتلای خامنه‌ای

 

سکوت کرده ولی هر شب از خیابان‌ها

به گوش می‌رسد آری صدای خامنه‌ای

 

به جای محتشم ای دل بگو به فردوسی

حماسه سر بدهد در عزای خامنه‌ای

 

فقط به شوق تماشای مرگِ قاتل اوست

نمرده‌ام اگر از غم برای خامنه‌ای

 

بهشت هم دل ما را نمی‌دهد تسکین

خودِ خداست فقط خون‌بهای خامنه‌ای

 

«هزار جان گرامی مرا اگر باشد!»

هزار جانِ گرامی فدای خامنه‌ای

 

برای لحظهٔ موعودِ انتقام، ای دوست!

بایست پشت سر مجتبای خامنه‌ای