هم آفتابی و هم سایه بر سرم داری

ای آسمونِ بی ستاره

سرتاسرِ قم را غمی در بر گرفته

معصومه‌ای که تالی زهرای اطهر است

آقا سلام! خواهرتان روبراه نیست

حاشا که راه عاشقی بی دردسر باشد

ای دُرِّ دریای گوهر

از خدا می گفت از نسل پیمبر هم که بود

بعد از پدر حالا نگارم را گرفتند

خواهر شدن یعنی, بلا بر جان خریدن

سوارِ ناقه شدی رویِ ناقه مَحمل بود

اگر چه سنگ صبور برادرش باشد

به همین خانه سر زدن تنها

خیمه گاه این بار در قم بود, مقتل طوس بود

حرمت دلامون و جلا میده

رسیده ام به نفس هایِ آخرم دیگر

اگرچه بال پریدن به آسمان داری

پشت در نیامدی کوچه زیرورو نشد

“این بارگاه قدس که از عرش برتر است”

تا که دل را آه سینه راهی قم می کند

با اینکه به چشمت رخ دلدار ندیدی

ماه از برکت نور تو جلا میگیرد

فراق رفته نشانه دلی مطهر را

غمی میان دل خسته ام شرر دارد

روی قبرم بنویسید که خواهر بودم

ای سایه ی بالاسر خواهر، برادر